De interpretatio. edirionis ſecūde lib. tertius.

in nobis eſt habere dicimur: nullo extra impedientevel cogente ad qd̓ nobis videtur rōne iudicante proſilimus. Nec omnia neceſſitatibus ſurripienda ſunt.Oīum nanqꝫ aīalium genus in eo ꝙ aīalia ſunt ſubiectum eſt aliud nature: aliud celeſtibus ſideꝝ curſibusaliud rōni quoqꝫ mentis ⁊ aī cogitationi. Arboresnamqꝫ ⁊ aīalia non rōnabilia. Illa quidē tantū nature ſubiecta ſunt. Pecora vero qꝛ libeꝝ arbitrium nōhn̄t: celeſtium etiā decretis. hoīes autem ⁊ nature ⁊ſideribus ⁊ proprie voluntati ſubiecti ſunt. Multa .n.natura dominante vel facimus vel patimur vt mortem vel hmōi habitudinem corporis. Multa etiam ſecum rerum ipſaꝝ neceſſitas trahit: vt ea que cū facere volumus: non tn̄ facere valeamus. Multa autemdat voluntatis libeꝝ arbitriū: que nobis volentibusfiunt: q̄ non fierēt niſi vellemus. vn̄ ſit vt natura quemotus eſt principiū: ⁊ liberi arbitrii facultate ⁊ animi quoqꝫ rōne participet. aīa vero velut illigata corporibus: quibus natura dominat̉: imaginationibus⁊ cupiditatibus ⁊ iracundie ardoribus ceteriſqꝫ: queafferunt corpora: ex ipſa cui illigata eſt natura participat. Cuncti autē diuine prouidentie ſubiecti ex illaquoqꝫ diuinorum voluntate pendemus. itaqꝫ nec celeſtium neceſſitas tota ſubruit̉ nec caſum diſputatiohec de rebus eliminat: ⁊ libeꝝ firmat arbitrium: ſedhec maiora ſunt: quā vt nunc digne pertractari queant. Sumus igit̉ ⁊ nos quoqꝫ rerum principia ⁊ exnr̄is conſiliis atqꝫ actibus in rebus plura conſiſtunt.Qd̓ ſi ea q̄ per hanc rōnem afferunt̉: perſpicua ſuntꝙ vero ponit̉ .i. affirmationes ⁊ negationes oēs in futuro veras eſſe nō eque per picuū eſt: cur dubitamꝰmendacē ſubterfugere rōnis viam ⁊ tenere ea q̄ cumvera ſint: tum manifeſta ſunt repudiatis his que necveritate vlla firma ſunt: nec perſpicue clareſcunt. Etqm̄ iam ſupra dixerat: quare non oportebit neqꝫ cōſiliari: neqꝫ negociari. nūc hoc reddidit ad id qd̓ ait ꝯſiliari dicēs nos eē principiū futurorū ⁊ ab eo ꝙ ꝯſiliamur. ad id qd̓ ait neqꝫ negociari reddidit id qd̓ ſubiecit: ab eo qd̓ egimus. Quare tāta breuitate orō cōſtricta eſt: vt in ea teneat̉ rationis ordiniſqꝫ neceſſitas.¶ Et quoniā eſt omnino in his: que non ſēper actuſūt: eſſe poſſibile ⁊ non eſſe ſimiliter: in ꝗbꝰ vtrūqꝫcontingit ⁊ eſſe ⁊ non eſſe: quare fieri ⁊ non fieri. ⁊multa nobis manifeſta ſūt ſic ſe habētia: vt quoniāhanc veſtē poſſibile eſt incidi: ⁊ nō incidet̉: ſed pͥusexteret̉. Similiter autē ⁊ nō incidi poſſibile eſt. nōenī eſſet eā prius exteri: niſi poſſibile eſſet nō īcidi.quare ⁊ in alijs facturis: que ſecūdū potētiā huiuſmodi dicūt̉. manifeſtū igitur eſt: quoniā nō omniaex neceſſitate vel ſūt vel fiūt: ſed alia ꝗdē vtrūlibet:⁊ non magis vel affirmatio vel negatio vera eſt: aliavero magis quidē ⁊ in pluribus alterū: ſed cōtingitfieri ⁊ alterum: alterum vero minime.¶ Continuus quidē ſenſus eſt ex ſuperioribus hoc mō:ſupra .n. ait: ꝙ ſi hec non ſunt poſſibilia .i. vt oīa neceſſitas adminiſtret. Uidemus .n. a nobis quoddam eſſeprincipium futuroꝝ ⁊ a noſtris actibus atqꝫ cōſiliis.his illud addit. qm̄ ſunt aliqua que poſſibilia ſunt eēcum non ſint: ⁊ non eē cum ſint. hec ēt ſimul auferentur: ſi neceſſitas in oībus dominet̉. ⁊ ſenſus quidē cūſuꝑioribus ita cōiunctus eſt. Qd̓ autem hꝫ argumentationis tota ſnīa. hoc mō perſpiciendum eſt. poſſibile eſſe dr̄ ꝙ in vtrainqꝫ partem facile nature ſue rō-

ne vertatur: vt cum non ſit poſſibile ſit eſſe: nec cumſit vt non ſit res vlla prohibeat: ita ergo ⁊ ꝙ poſſibile dicimus a neceſſitate ſeiungimus. Aliter .n. dr̄ poſſibile me eſſe ambulare: cum ſedeam: aliter ſolē nūceſſe in ſagittario: ⁊ poſt paucos dies in aquariū trāſgredi. ita .n. poſſibile illud eſt: vt etiam eē neceſſe ſit.poſſibile aūt dicere ſolemus: ꝙ ⁊ cum non ſit eſſe poſſit. ⁊ cum ſit non eſſe iterum poſſit. Si quis ergo oīaneceſſitati ſubiecerit. ille naͣm poſſibilitatis intercipit. T res ergo ſunt ſnīe de poſſibilitate. Philo. eniꝫdicit poſſibile eſſe quod natura propria enunciatiōi:ſuſcipiat veritatem: vt cum dico me hodie eſſe Theocriti bucolica lecturum. hoc ſi nihil extra prohibeat:quantum in ſe eſt pōt veraciter predicari. Eodem aūtmō idē ipſe philo. neceſſariū eē definit: ꝙ cū veꝝ ſit:qͣꝫtū in ſe ē nunqͣꝫ poſſit ſuſceptiuū eſſe mēdacii. nonneceſſariū āt eē determinat: ꝙ qͣꝫtū in ſe eſt poſſit ſuſciꝑe falſitatē. impoſſibile vero ſcd̓m propriam naͣmnunqͣꝫ poſſit ſuſciꝑe veritatē. Idem tn̄ ipſe ⁊ ꝯtingēs⁊ poſſibile vnū eē confirmat. Diodorus poſſibile eſſedeterminat: qd̓ aut eſt aut erit: īpoſſibile ꝙ cū falſuꝫſit: nō erit veꝝ. neceſſariū qd̓ cū ſit veꝝ non erit falſūNon neceſſariū qd̓ aut iā eſt aut erit falſū. Stoici vero poſſibile ꝗdem poſuerunt qd̓ ſuſceptibile eſſet vere p̄dicationis nihil ꝓhibentibus alijs q̄ cū extra ſintcū ipſo tn̄ fieri ꝯtingunt. Impoſſibile aūt ꝙ nullamvnqͣꝫ ſuſcipiat veritatē alijs extra euentū ipſius prohibētibus. Neceſſariū aūt qd̓ cum veꝝ ſit: falſam predicationē nulla. rōne ſuſcipiat. Sed ſi oīa ex neceſſitate fiūt in diodori ſnīam non rectā ſine vlla dubitatōeveniendū eſt. Ille .n. arbitratus eſt ſi ꝗs in mari moreret̉: eū in terra mortē nō potuiſſe ſuſcipere. ꝙ neqꝫphilo. neqꝫ ſtoici dicunt. ſed qͣꝫqͣꝫ iſta nō dicant: tn̄ ſivnā partē cōtradictionis euentū neceſſitatis metiūt̉.idē cū diodoro ſentire cogunt̉. Nā ſi ꝗs in mari mortuus ē: illū neceſſe fuit in mari necari. īpoſſibile .n. eūfuit in terra mortē ſuſciꝑe. qd̓ falſū eſt. Atqꝫ hec oīimpoſſibilia ſubire cogunt̉. ꝗcunqꝫ .n. definite alterācōtradictionis partē in futuro verā eſſe ꝯtendunt: ſolā neceſſitatē in rebus inducūt. Neqꝫ .n. ſi ꝗs naufragio perit in pelago: idcirco ſi nunqͣꝫ nauigaſſet īmotalis in terra futurus fuiſſet. At vero nō ex euentu rerū: ſed ex naͣ euentus ipſos ſuſcipientiū propoſitionicontradictiones iudicāde ſunt. Si .n. mihi oīa ſuppetunt nūc. vt athenas eā. ēt ſi non vadam: poſſe tn̄ meire manifeſtū eſt. ⁊ cū iero potuiſſe non ire. Id quoqꝫapud eos ꝗ euentus ex reꝝ naͣ recta ratione diiudicātindubitatū eſt. Nō ergo idem eſt poſſibile: vt ſit neceſariū. Sed qͣꝫ qͣꝫ quod neceſſariū eſt poſſibile ſit: ē tr̄alia quedā extrinſecus poſſibilitatis naͣ: que ⁊ ab inpoſſibili ⁊ a neceſſitate ſeiuncta eſt. Ariſtoteles enimhanc hn̄s opinionē de his: q̄ ſemper neceſſe eſt eē: eaputat nullā habere ad contraria cognationē: vt niqm̄ ſemper eſt frigida nūqͣꝫ calori cōiuncta ē. Ignisquoqꝫ nunqͣꝫ frigori cognatus eſt. Idcirco qm̄ ſemꝑin frigoris contrarietate verſatur .i. in calore. Ergooīa quecunqꝫ ſunt neceſſaria: nullā ad contrariorumqualitatem: quam ipſa retinet hn̄t cognationeꝫ. Qd̓ſi quā cognationem haberet ignis ad frigus fruſtraeſſet illa cognatio. nunqͣꝫ .n. ignis ſe in frigoris qualitatē verterēt: ſed nouimus nihil propriū natū fruſtranam ſolere perficere. Ergo illa ſunt poſita neceſſariaq̄cunqꝫ ad cōtraria nullam hn̄t cognationē: quecūqꝫaūt hn̄t: illa ſunt non neceſſaria. Sed qm̄ ad vtrāqꝫpartem contrarietatis naturali quadam cognationevidentur