In librum de interpretatione editio prima.

ſi definiantur: mox ſeſe illa oppoſitio patefacit: vt ineo qd̓ eſt hō ⁊ mortuus noīa quidē ipſa oppoſita nōſunt: ſed definita inueniunt̉ oppoſita. In hmōi igit̉oppoſitionibus vel quotiens nō ẜm accidens predicatur aliꝗd: vt eſſe de homero ẜm poetā .ſ. qd̓ homeroaccidens eſt: ſed per ſe ⁊ ẜm ipſum ſubiectū. manifeſtum eſt qm̄ ꝗcꝗd cōiuncte vere dici pōt: idē vere dr̄⁊ ſimpliciter predicatū: vt ſi ꝗs dicat de aliquo hoīeqm̄ hic hō albus ē: veꝝ fortaſſe dixerit: ⁊ rurſus hicalbus eſt. Hoc quoqꝫ veꝝ ē dicere. idcirco qm̄ de eonō ideo albū p̄dicauit: qꝛ dixit illū eē hoīem: ſicut dehomero idcirco eſſe predicat̉: qꝛ poeta eē dr̄: ſed qd̓ꝑ ſe albꝰ eſt. ſed hoc nō ẜm accidēs predicat̉: ſed ꝑ ſe.Quare recte actiuū eſt qm̄ in ꝗbus iunctis p̄dicationibus neqꝫ oppoſitio qͥdā ineſt: nec ipſa per accidenspredicatio eſt: illa ſimpliciter ēt poſſe predicari. Qd̓aūt nō eſt: qm̄ opinabile eſt. nō eſt veꝝ dicere eſſe aliꝗd. Opinatio .n. nō eſt: qm̄ eſt: ſed qm̄ nō eſt. Quidāvolētes id qd̓ nō eſt: aliquo mō eē mōſtrare: tali vtebant̉ ſilogiſmo. qd̓ opinabile ē eſt. Qd̓ aūt nō ē: opinabile eſt. Cōcludebāt qd̓ nō eſt igr̄ eſt. docētes ea ēeēt: ſcibilia potius: nō opinabilia eſſe. qd̓ āt non eſt:opinioni tm̄ ſubiacere: nulla ēt ſcīa claudi. Quod ariſtoteles hoc mō diſcutit. Ait .n. non idcirco eſt opinabile: qm̄ eſt. ſed idcirco opinabile eſt. quoniā non eſt.ſed hoc quod non eſt: eſt ꝗdem: ſed non eſt per ſe: ſedopinabile. Et quemadmodū homerus eſt quidem ꝙdam .i. poeta. non tn̄ eſt per ſe: ita id quod non eſt. eſtquidem aliquid id eſt opinabile: vel ignorabile: velneſcibile: non tn̄ eſt aliquid per ſe in natura.¶ His v̓o determinatis ꝑſpiciendū eſt. quēadmodū ſeſe hn̄t affirmatiōes ⁊ negationes ad ſe inuicēhe .ſ. que ſunt de poſſibili eſſe: ⁊ nō poſſibili. ⁊ de cōtingenti. ⁊ nō contingenti. ⁊ de impoſſibili ⁊ neceſſario. Habent enim aliquas dubitationes.¶ Propoſitionū alie ſunt: q̄ ſimpliciter ꝓferunt̉: alieꝗbus aliꝗs modus in enunciatiōe miſcet̉. Si ꝗs .n. dicat ſocrates diſputat: ſimplicē ꝓpoſitionē fecit. ſi vero aliꝗs dicat. ſocrates bn̄ diſputat: modū propoſitioni quā enunciabat: adiunxit: qūo .n. diſputaret appoſuit: cū dixit bn̄. Nūc ergo hoc ſpeculat̉ quēadmodūſe hn̄t affirmationes: ⁊ negatiōes eaꝝ ꝓpoſitionū: q̄cū mō aliquo ꝓferūt̉: vt ſiꝗs dicat poſſibile ē hoc fieri. ⁊ rurſus n̄ poſſibile ē hoc fieri: quēadmodū ſeſe inhis affirmatiōis hēat negationiſqꝫ naͣ. Siml̓r aūt ⁊in eo qd̓ eſt impoſſibile eē: ⁊ in eo qd̓ ē neceſſe eſſe. ⁊in eo qd̓ dr̄ cōtingere eē: ⁊ nō cōtingere eſſe: q̄ horūſint affirmatiōes: q̄ negatiōes: aut quā affirmationēcui negatiōi recte aliꝗs opponat. De his oībꝰ perſpiciendū inꝗt: qm̄ ea qͥ de ꝯiunctis p̄dicatiōibus ⁊ ſimplicibꝰ dicēda fuerīt: terminata ſūt. Nā de haꝝ ꝓpoſitionū: q̄ cū mō ꝓferūt̉: oppoſitiōibꝰ multa cauſatioeſt. Que āt ſint dubitatiōes: vel quēadmodū in hisoppoſitiōes īueniēde ſunt: ꝯtinua diſputatōe ꝑſeꝗt̉.¶ Nā ſi eorū. q̄ cōplectunt̉. ille ſibiinuicē oppoſiteſunt cōtradictiōes. quecunqꝫ ſcd̓m eſſe ⁊ non eſſediſponunt̉. vt eius q̄ eſt eſſe hoīem. negatio eſt nōeſſe hoīem. nō eſſe nō hoīem. ⁊ eius q̄ eſt eſſe albuꝫhoīem. negatio ea q̄ eſt nō eſſe albū hoīem. ſed nōeſſe non albū hoīem. Si .n. de oībus aūt dictio eſt.aut negatio. Lignū erit verū dicere eſſe non albuꝫhoīem. Quod ſi hoc mō. ⁊ quātiſcūqꝫ eſſe non ad

dit̉. idem̄ faciet id qd̓ pro eſſe dicit̉. vt eius. que ēambulat hō. negatio eſt non ea que eſt ambulat nōhō. ſed ea q̄ eſt. non ambulat hō. Nihil .n. differtdicere hoīem ambulare. vel hoīem ambulantē eē.Quare ſi hoc mō in oībus. ⁊ eius que eſt. poſſibile eſt eſſe. negatio eſt poſſibile eſt non eſſe. ſed nonea q̄ eſt. non poſſibile eſt eſſe. videt̉ āt idē poſſe ⁊ eēnō eſſe. oē .n. qd̓ eſt poſſibile diuidi vel ambulare. ⁊non ambulare. ⁊ non diuidi poſſibile eſt.¶ Oīs propoſitio v̓boꝝ ⁊ noīum cōplexiōe format̉. ergo ꝓpoſitionū que ꝯplectunt̉: ⁊ quaꝝ naͣ in ꝯplexiōeeſt: ille ſole ſunt inꝗt cōtradictiones. Quecūqꝫ ẜꝫ eſſe⁊ nō eſſe ponunt̉: vt in ea ꝓpoſitione q̄ dicit eſt hō: n̄eſt illa negatio huiꝰ affirmatiōis que ꝓponit eſt nonhō: ſed illa potiꝰ qͥ enunciat nō eſt hō: vt ſit affirmatio ⁊ negatio: eſt hō: nō eſt hō. Illa vero q̄ dicit: eſtnō hō: nō eſt negatio eius q̄ enunciat eſt hō: ſed ē affirmatio eius negatiōis: q̄ eſt: nō eſt nō hō. Rurſuscū dicimus eſt albus hō: nō eſt negatio illa huius afirmatiōis: q̄ dicit eſt nō albus hō: ſed illa potiꝰ q̄ dicit n̄ ē albꝰ hō. hoc āt ꝓbat̉ ſic. Neceſſe ē .n. ī ꝯͣdictionibus vnā verā eē ſemꝑ: alterā falſaꝫ. ergo ſi eius affirmatiōis q̄ dicit ē albꝰ hō: negatio eēt eſt nō albushō: vnā verā: vnā falſaꝫ eſſe cōſtaret. Nūc āt ſi quisde ligno dicat eſt albus hō: falſuꝫ dixęrit. ſi quis vero de ligno eodē neget dicēs: ē nō albꝰ hō hoc quoqfalſum eſt. hec .n. ꝓpoſitio q̄ dicit: ē nō albus hō: hocſentit: hoīem quidē eſſe: non tn̄ albū: qd̓ de ligno falſum eſt p̄dicare. Ergo ⁊ ea q̄ dicit eſt albus hō: ⁊ illaq̄ proponit: eſt nō albus hō: vtreqꝫ aliquando falſeſunt: vt in ligno. quare non ſunt ſibimet oppoſite. igitur nec ea que dicit eſt albus non hō: negatio eiusē que dicit eſt albus hō. quare illa huius negatio ponenda eſt: que dicit non ē albus hō. In his nāqꝫ vnaſemꝑ vera eſt: ſemꝑ altera falſa. Qd̓ ſi ita eſt: ẜm eēſemꝑ ⁊ non eē natura cōtradictionis efficit̉. Nam cidico ē hō: ẜm id qd̓ eſt eſſe ſit negatio non eſt homoEt cum rurſus dico eſt albus homo: ẜm id quod eſteſſe rurſus negatio ſit non eſt albus hō. Et ſenſus ꝗdem totus huiuſmodi eſt. Ipſi autem in oratione ſermones propter ſimilitudinē vident̉ quideꝫ obſcuri.Erit aūt planius ꝓnunciantibus ⁊ ſubaudientibusſic. Nam ſi eoꝝ que complectunt̉ ideſt propoſitionuꝫquarū natura in cōplexione eſt: ille ſibiinuicem oppoſite ſunt contradictiones. quecūqꝫ ẜm eſſe ⁊ nō eē diſponunt̉: vt he quas ſupra digeſſimus: quarūqꝫ ipſeexēpla proponit: vt eius q̄ eſt eē hoīem: negatio ē nōeē hoīem. Hec .n. ipſius affirmatiōis ẜm eē ⁊ non eēnegatio ē. ⁊ hic ſubaudiēdū ē. n̄ illa negatio ē: ꝑ quādr̄ eſſe non hoīem: vt ſit ſenſus affirmationis que eſteſſe hominem: negatio ē nō eē hoīem. Non illa quedicit eſſe nō hoīem. ⁊ hoc ꝗdem de ſimplicibus. Rutſus de his in quibus eſt tertiū predicatur: eius q̄ eſteſſe albū hoīem. non hunc ſubaudiendū eſt. illa eſt negatio que dicit: eſſe non albū hoīem. Sed hic quoqꝫſubaudiendū eſt: illa que dicit: non eſſe albū hoīem:vt ſit hic ſenſus. Huius affirmationis que eſt eſſe abum hoīem: non eſt illa negatio: que dicit eſſe non album hoīem: Sed illa potius que proponit non eē album homīem: ⁊ hec approbat inductione. Si .n. inꝗtde oībus aut dictio eſt. ideſt affirmatio aut negatiovera: cū lignū falſuꝫ ſit dicere eē albū hoīeꝫ: veꝝ debet eē de eo dicere. eē n̄ albū hoīeꝫ. Sꝫ hec negatioeſt ſuꝑioris