In librum de interpretatione editio prima.7 6

nuū aliꝗd fiat. Accidentia .n. ſunt vtraqꝫ. quare nonidē erit albū muſicū. ſed qm̄ hō albus idē muſicus ē:n id qd̓ vtraqꝫ vni accidūt: ꝑ accidens albū de muſica predicat̉. Nec rurſus ſi citharedus eſt ⁊ bonus. idcirco iā bonus dici poterit citharedus. neqꝫ .n. bonꝰacitharedus talia ſūt: vt ex his vnū fieri poſſit. Sedqmͣ vtraqꝫ eidē accidūt: idcirco de ſe ẜm accidēs p̄dicant̉. ſꝫ mnagis fortaſſe poſſumꝰ dicere. Hō aīal ē: hōnipes eſt: vt hec iūcta dicamꝰ aīal bipes: ⁊ his iūctisẜm ſubſtantiam nō ẜm accidens eſt facta predicatio.Amplius nec que cunqꝫ inſunt in altero. quareneqꝫ album frequenter neqꝫ homo: hō aīal eſt velbipes. Inſunt .n. in hoīe bipes ⁊ animal.Quecūqꝫ ſingillatiꝫ ẜm accidēs p̄dicamus ea ſimulq̄dicari nō poſſe mōſtrauit. Nunc āt illud etiā docetqm̄ illa quoqꝫ q̄ ſubſtantialiter p̄dicant̉: nō ſemꝑ ſimul iuncta p̄dicent̉. ⁊ hec rō ⁊ accidentibꝰ ꝯuenit ⁊ſubſtātialibꝰ rebus. quotiens .n. ineſt p̄dicatio aliꝗd:⁊ nos illud extra volumus p̄dicare. vt in vnū rurſusduo p̄dicata ꝯiūgere tūc. ſit īcōgrua p̄dicatio. ⁊ hocaliquotiens ꝗdē in ipſa noīꝫ ꝓlatōe ꝑſpicit̉. aliquotiens v̓o inuenit̉ i ītellectu: atqꝫ ī termini ꝯtinentia. ſiqs .n. ſit hō albꝰ: ⁊ de eo dicat̉ v̓bi gr̄a: callias hō albus eſt. ⁊ rurſus de eo dicat̉ callias albꝰ ē. ſi ꝗs id veIit iūgere: incōueniētiſſime p̄dicabit̉. Dicit .n. calliashō albꝰ albꝰ ē. idcirco qm̄ albª in hoīe albo ꝯtinebat̉qd̓ an̄ de callia p̄dicatū eſt. Atqꝫ hoc ē qd̓ ait: Quare neqꝫ albū frequēter. alia v̓o ſunt q̄ hoc in ꝓlatione nō hn̄t ſꝫ in naͣ. ſi quis .n. ſic dicat. ſocrates ſocrates ē. ⁊ rurſus ſocrates hō ē. ⁊ hec ſimul iūgat: vt dicat ſocrates ſocrates hō ē. nō recte fecerit p̄dicationēNā hō in ſocrate inerat. ⁊ rurſus hō de ſocrate p̄dicatū eſt. Talē eſt ergo ꝗ hec iuncta .i. ſocratē ⁊ hoīemvoluerit p̄dicare de ſocrate: tāqͣꝫ ſi dicat ſocrates hōhō eſt. Nā in ſocrate ineſt hoīs naͣ: vel rurſus ſi dealiquo hoīe velit aliꝗs hoīem p̄dicare: ⁊ rurſus aīal:⁊ dicat. hō hō eſt. ⁊ aīal. Non .n. idē eſt qd̓ aīal. ergoꝗ hec duo iūcta cōponit. nihil differt qͣꝫ ſi dicat. hōaīal aīal eſt. Hō nāqꝫ aīal eſt eodē mō ⁊ ſi de aliquohoīe hoīeꝫ predicet aliꝗs: ⁊ rurſus bipedē. Atqꝫ heciuncta velit dicere: incōgruā faciet p̄dicationē. nihil.n. aliud dicit: ꝗ dixerit hō bipes ē. qͣꝫ ſi dicat hō bipes bipes ē. ⁊ .n. hō bipes ē. Quare neqꝫ ea q̄ in ipſaꝓlatione in altero inſunt cū extra p̄dicant̉ recte iungunt̉: nec ea q̄ in ꝓ latione ꝗdem nō inſunt: ſed tantūin naͣ atqꝫ ſubſtātia. Qd̓ ſi nec accidētia ſint: nec alterū in altero. ⁊ ea ſingillatim p̄dicēt̉ iuncta p̄dicāt̉. ſiꝗs .n. dicit de hoīe qm̄ aīal ē veꝝ dixerit ⁊ rurſusbipes: veꝝ hoc quoqꝫ dixerit. Hec ſi iūgat facietē aial bipes. hoc recte p̄dicat̉. Nā neqꝫ accidētia dn̄rnec alteꝝ alteri ineſt. Nō .n. ſumit̉ in definitiōe aīaliſbipes: ac ꝑ hoc nō ineſt illi ſubſtātialiter. Illa āt ſola aliꝗbus inſunt ſubſtātialiter quecūqꝫ in eoꝝ definitiōe ſumūt̉: vt in definitiōe hoīs ſumit̉ aīal: ⁊ ī definitione rurſus hoīs ſumit̉ bipes. ineſt ergo bipes inhoīe. quare ſola illa ſingillatim p̄dicata recte iunctap̄dicat̉: q̄ neqꝫ accidentia ſunt: nec alteꝝ in altero ineſt v̓i ꝓlatiōe vel naͣ. idqꝫ fiet māifeſtū ſi eoꝝ alteridefinitio ſumat̉: velut ſi q̄rat̉: an de hoīe hō ⁊ bipespdicari ſil̓ pn̄t definiēdꝰ ē hō. ⁊ ſi ī hoīs definitiōe bipes īcurrerit: dicēdū eſt bipes ineē ī hoīe ⁊ vtrūqꝫ iūctū de hoīe ſ̄i poſſe p̄dicari. qꝛ cū dixeris hō hō bipestale eſt. qͣſi dicas: hō bipes bipes: qd̓ eſt incongruū¶ Ueꝝ eſt āt dicere de aliquo ⁊ ſimpl̓r: vt quendā

hoīem hoīem: aut quendā albū hoīem hoīem albū¶ Dudū qͥſiuit: vtꝝ oīa q̄ ſingillatiꝫ vere p̄dicarent̉ eaiūcta veraciter diceret̉. Nūc āt ꝯſiderat atqꝫ ꝑpēditvtꝝ oīa q̄cūqꝫ ſimul vere dn̄re ⁊ ſimpl̓r vere p̄dicent̉Dicimus .n. ſocratē quēdā hoīeꝫ eē. ⁊ rurſus ſimpl̓rdicimus ſocratē hoīem eē. Rurſus dicimꝰ verbi gr̄aCalliā albū hoīem eē: ⁊ de eo albū ſimpl̓r p̄dicamꝰ.dicimꝰ .n. callias albꝰ ē. Querit ergo vtꝝ hoc in oībꝰp̄dicamētis eē videat̉ vt q̄cūqꝫ veꝝ eſt iūcta p̄dicareeadē quoqꝫ veꝝ ſit ſimpl̓r dicere. ſꝫ hoc nō in oībuseueniet. Nā ſi qͣ hmōi ſit p̄dicatio: in qͣ aliꝗd oppoſitūaddat̉ ipſi p̄dicatiōi: p̄ter illud oppoſitū ſimpl̓r illa p̄dicatio n̄ pōt p̄dicari. vt ſi ꝗs dicat de ſocrate iā mortuo: qm̄ hoc qd̓ iacet: hō mortuꝰ ē: vere dicit. ſimpl̓rāt dicere nō pōt: hoc qd̓ iacet hō eſt. Idcirco qm̄ additū ē p̄dicato .i. hoī id qd̓ hoī oppoſitū ē .i. mortuꝰ.Dictū eſt .n. hic qd̓ iacet: hō mortuꝰ ē. Mortuus āt ⁊hō oppoſita quodāmō ſunt. Nā ſi eoꝝ definitiōes ſumamus: facile hoc perſpici pōt. Homo namqꝫ ē animatus: mortuus vero p̄ter aīam. atqꝫ ideo qm̄ quedā eſt oppoſitio ẜm priuationeꝫ atqꝫ habitū hoīs etmortui ⁊ vtraqꝫ ſimul vere predicantur: vnū ipſorūquod eſt homo ſimpliciter ⁊ preter mortuuꝫ de cadauere non pōt predicari. atqꝫ hoc eſt quod ait:¶ Non āt ſemꝑ: ſed qn̄ in adiecto aliꝗd quidē oppoſitorum ineſt: qd̓ cōſequitur cōtradictio: nō veꝝ:ſed falſū eſt: vt hoīem mortuū hoīem dicere. Quādo āt nō ineſt: veꝝ ē. vel etiā qn̄ ineſt: ſemꝑ nō veꝝeſt. qn̄ v̓o nō ineſt: non ſemꝑ verū eſt: vt homeruseſt aliꝗd: vt poeta. ergo etiā eſt. an nō ſcd̓m accidēsenī predicat̉ eē de homero. Quoniā enī eſt poetaſed non ſcd̓m ſe p̄dicatur de homero: quoniam eſt.¶ Que vtraqꝫ .i. ⁊ p̄dicatū ⁊ qd̓ addit̉ p̄dicato ex ipſaoppoſitiōe ꝯͣdictio cōmittat̉: vt qm̄ hō ⁊ mortuus oppoſita ſūt: ea q̄dā cōmittat̉ atqꝫ ꝯſequit̉ ꝑ oppoſitionē ꝯͣdictio. Dicimus .n. ꝗ hō eſt viuit: ꝗ mortuus ē n̄viuit viuit āt ⁊ nō viuit: q̄dā ꝯͣdictio ē. Ergo ī hmōip̄dicatiōibus nō ē veꝝ vnū ſimpl̓r p̄dicari. Qn̄ autēhmōi oppoſitio ei qd̓ p̄dicat̉: nō iungit̉: pōt ſimpliciter vere p̄dicari. ſed nec hoc ſemꝑ: magiſqꝫ illud verius dr̄ qm̄ cū ipſa oppoſitio eſt nunqͣꝫ veꝝ eſt eoꝝ q̄iuncta vere p̄dicant̉: ſimpliciter vere aliꝗd appellariCū aūt iſta oppoſitio nō ineſt: nō ſemꝑ vere ſimpl̓r p̄dicari eoꝝ aliꝗd: q̄ de aliquo vere iuncta dn̄r. Si ꝗs.n. ſic dicat. homerus poeta ē: veꝝ dixerit. qd̓ ſi dicathomerus eſt ſimpl̓r preter poetā: falſum eſt. At q̄ eē⁊ poeta nō ſunt oppoſita. Ergo nō ſemꝑ qn̄ oppoſitio nō eſt in p̄dicatis: veꝝ eſt aliꝗd ſimpl̓r predicari.Cū aūt oppoſitio ineſt: ſemꝑ falſum vnū p̄dicamentoꝝ q̄ iuncta dn̄r: ſimpl̓r ⁊ p̄ter aliud dicere. Nā cumde homero dicimus qm̄ eſt aliꝗd .i. qm̄ homerus poeta eſt: veꝝ eſt. Nunꝗd ēt dicendū eſt per ſe qm̄ eſt: anpotius eſſe nō ſimpl̓r. ſed ẜm accidens de homero predicatū eſt. Non .n. qꝛ eſt: ſed qꝛ poeta ē: ⁊ qm̄ ei ⁊ pōete eſſe accidit. Idcirco eſſe quoqꝫ homeꝝ aliꝗd .i. poetā nō per ſe eſſe predicamus. cōcludit igitur hoc mō.¶ Quare in quātiſcūqꝫ predicamētis neqꝫ contrarietas ineſt: ſi definitiones ꝓ noībus dicāt̉: ⁊ ſcd̓ꝫſe predicāt̉: ⁊ nō ſcd̓m accidēs in his aliꝗd ⁊ ſimpliciter veruꝫ erit dicere. Qd̓ autē nō eſt: qm̄ opinabile eſt. non eſt verū dicere eſſe aliquid. Opinatio enim eius eſt non qm̄ eſt. ſed quoniam non eſt.¶ In ꝗbuſdā .n. noībus dictis nō apparet oppoſitio. qd̓k 4