In librum de interpretatione editioprima.

ueniēs erit rn̄ſio. Eodē quoqꝫ mō ſi dicā. eſt aīal. accām. ſola igit̉ eſt dialectica interrogatio: in qͣ daturrn̄dēti ex interrogatiōe optio: vtrā velit ꝑtem cōtradictiōis eligere. eāqꝫ enunciare vel affirmādo .ſ. velnegādo. Opꝫ .n. interrogātem determinare: vtꝝ verbi gr̄a aīal hō ſit: an nō. vt ex illa interrogatiōe: quāvelit ꝑtem cōtradictionis poſſit is ꝗ rn̄det eligere.¶ Quoniam vero hec quideꝫ predicantur compoſita: vt vnum ſit omne predicamentuꝫ eorum: queextra predicantur: alia vero non: que differentia eſtDe homine enim veruꝫ eſt dicere ⁊ extra animal:⁊ extra bipes: ⁊ hec vt vnum. ⁊ hominem: ⁊ album.⁊ hec vt vnum. Sed non ſi citharedus eſt ⁊ bonus⁊ citharedus bonus. Si enim quoniam alterutꝝdr̄: vt vtrūqꝫ dicet̉: multa incōueniētia erūt. Dehomine enim verum eſt ⁊ hominem: ⁊ album dicere. Quare ⁊ omne. Rurſus ſi album ipſum: ⁊ omne. quare erit homo albus albus. ⁊ hoc in infinituꝫ.⁊ rurſus muſicus albus ambulans ⁊ hec eadem frequenter implicita. Amplius ſi ſocrates. ſocratesē ⁊ homo. ⁊ ſocrates hō ⁊ ſi homo ⁊ bipes: ⁊ homobipes. Quoniam e rgo ſi quis ſimpliciter dicat cōplexiones fieri: plurima inconuenientia contingitdicere manifeſtum eſt. Quemadmodum autemponendum eſt: nunc dicimus.¶ Poſtqͣꝫ de vnitate propoſitiōis explicuit: ⁊ ꝗd eſſetdialectica ꝓpoſitio terminauit. Nūc ad alia venit: inꝗbus plura ſepe de vno ſingillatī veraciter p̄dicāt: q̄ſiml̓ p̄dicata: alias vera ſunt: alias falſa. Si ꝗs .n. ſicdicat marius malus eſt. fortaſſe veꝝ eſt. Rurſus marius dux eſt. ⁊ hoc veꝝ eſt. Que iuncta in vnū nullarōne ſunt vera. velut ſiꝗs dicat. marius malus dux ēeſt nāqꝫ optimꝰ oīuꝫ. Rurſus hō aīal eſt veꝝ ē: ⁊ hōbipes eſt: veꝝ eſt. ⁊ hec iūcta vera rurſus ſunt. Si ꝗs.n. dicat: hō aīal bipes eſt: veꝝ eſt. Hoꝝ ergo ꝗ modus ſit: vel qn̄ ea q̄ ſingula extra p̄dicātur: iuncta vera vel falſa ſint. regulā daturus aggredit̉. ⁊ ſenſus ꝗdē hmōi eſt. Ordo āt ſermonū talis eſt. Qm̄ vera inꝗt quedā ſunt: q̄ ita ꝯiuncta de aliquo p̄dicant̉: vt eoruꝫ p̄dicamentū vnū ſit: ⁊ in vnū cōgruat forma. eoꝝque extra vere poterāt p̄dicari: vt in eo qd̓ ē aīal bipes de hoīe iuncta cōpoſitaqꝫ dicunt̉: ⁊ ſit vna quodāmodo p̄dicati. Cū aīal ⁊ bipes extra ſingillatī valeant p̄dicari. Dicimꝰ .n. hō aīal eſt: ⁊ rurſus hō bipeseſt. Alia vero q̄ nō ſunt eo mō: q̄ ſingillatī ꝗdem p̄dicare veꝝ eſt: cōpoſita vero falſum: q̄ eoꝝ differentiae̓. vel qn̄ illud: qn̄ hoc eueniat: dicendū eſt. ⁊ hoc docet exēplis. De hoīe .n. inꝗt veꝝ ē dicere ⁊ extra aīal⁊ extra bipes ⁊ vt vnū: vt de eo dicat̉: aīal bipes. rurſum quēlibet hoīem vt ſocratē poſſumus dicere. illehō albus ē. rurſus ille hō: hō eſt. ⁊ hec vt vnū iunctadicētes. ille hō hō albus ē. ſed aliquotiēs euenit: vtaliꝗs hō citharedus ꝗdeꝫ ſit imꝑitus. Bonus āt hō⁊ ſi de ipſo dicat̉. qm̄ eſt citharedus: veꝝ eſt. ⁊ qꝛ bonus eſt. hoc quoqꝫ veꝝ eſt. Sꝫ nō ⁊ ſi citharedus ē ⁊bonus. idcirco iā bonus ē ēt citharedus fortaſſe .n. ēimꝑitiſſimus: hō āt bonus. Si .n. qm̄ alterutrū dr̄: ⁊vtrūqꝫ dr̄: ml̓ta ⁊ īcōueniētia erūt. ſi ꝗs .n. ſit ꝗ dicatoīa q̄cūqꝫ ſingillatim vere dn̄r ea iuncta ēt vere poſſe dici: multa incōuenientia īpoſſibiliaqꝫ cōtingunt.Hoc eſt .n. qd̓ ait. ſi .n. qm̄ alterutꝝ dr̄: ⁊ vtrūqꝫ dr̄. ſi.n. aliꝗs dicat qm̄ alterutꝝ extra vere dr̄: ⁊ vtrūqꝫ ſi

mul vere ſemꝑ poſſe dici: multa ſunt īpoſſibilia: queꝯtingūt: q̄ āt ſint īpoſſibilia qͦ ꝯtingunt hec ſunt. Dehoīe .n. poſſumus dicere: qm̄ bonus ē: ⁊ rurſus poſſumus dicere: qm̄ albus eſt. dicimꝰ igr̄ ⁊ ſimul de hoīehō: hō albus eſt Rurſus de hoīe albo poſſumꝰ dicere. qm̄ hō eſt: poſſumª dicere: qm̄ albus eſt. igr̄ ⁊ heciūcta dn̄r. hō hō albus albꝰ ē. Nā ſi veꝝ ē dicere dehoīe qm̄ hō eſt. ⁊ de albo qm̄ albus eſt. ⁊ oē hoc verepōt .i. hō hō albus albꝰ eſt. Et ſi de hoc iteꝝ hoīe albo: veꝝ eſt dicere: qm̄ albus eſt. ⁊ veꝝ eſt de eo albūp̄dicare: ⁊ rurſus oē p̄dicare veꝝ eſt. erit ergo hō albus albꝰ ⁊ rurſus de hoc albū p̄dicare veꝝ eſt. eritigr̄ tertio hō albus albus albus: ⁊ hoc in infinitū ꝓgredit̉. ⁊ rurſus ſi veꝝ eſt dicere de hoīe qm̄ muſicuseſt: ⁊ rurſus qm̄ albꝰ eſt: ⁊ qm̄ ambulās eſt: ⁊ hec rurſus in vnū dn̄r: hō muſicus albus ambulās eſt. Rurſus ꝗ muſicus albꝰ ambulās eſt: ⁊ albus ē ⁊ ambulāseſt: ⁊ muſicus eſt. Dn̄r hec igr̄ ſimul rurſus: hō albꝰalbꝰ muſicus muſicus: ambulās ambulās eſt. ⁊ hecaſſidue cōplexa eadeꝫ faciūt ſuꝑfluā locutioneꝫ. Necnō ēt quoqꝫ in ſingularibꝰ idē euenit. Si .n. ſocrates⁊ ſocrates ē ⁊ hō: erit ſocrates ſocrates hō. ⁊ ſi ſocrates ē ⁊ hō ⁊ bipes: erit ſocrates ſocrates hō bipes. ⁊rurſus ſi hic idē bipes eſt ⁊ hō: erit ſocrates ſocrateshō hō bipes bipes. Que oīa qͣꝫ ſint incōueniētia nullus ignorat. Non igit̉ dicendū eſt: qm̄ oīa quecunqꝫſingillatim predicant̉: eadem iuncta ſemꝑ poterūt p̄dicari. ergo qͥ iuncta vere dici poſſunt: ⁊ q̄ falſo eoꝝ:qͥ ſingillatim atqꝫ extra ante vere dicunt̉: exponit.Hoc enī ſolū hactenus demonſtratū eſt: qm̄ ſi quisſimpliciter ⁊ oī modo fieri cōplexiones dicat: multaincōuenientia euenire neceſſe eſt. Quēadmodū autēfiant complexiones: ponendum atqꝫ tractanduꝫ eſt.¶ Eoruꝫ igitur: q̄ predicant̉: ⁊ de ꝗbus predicant̉quecūqꝫ ſcd̓m accidēs dicunt̉ vel de eodē. vel alterū de altero. hec nō erſti vnū. vt hō albus ē ⁊ muſicus. Sed n̄ ē idē albū ⁊ muſicū. Accidētia .n. ſuntvtreqꝫ eidē. nec ſi albū muſicū veꝝ ē dicere tn̄ nōerit albū muſicū nomē aliꝗd. Scd̓ꝫ accidēs .n. abū muſicū dr̄. Quare n̄ erit albū muſicū vnū aliꝗd. Quocirca nec citharedus bonus ſimpliciterſed anīal bipes. Non enim ſunt ſcd̓m accidens¶ In his inꝗt q̄ predicant̉: ⁊ de his de ꝗbus illa ipſap̄dicant̉: duplex rō eſt. Aut .n. duo accidentia de vnoſubiecto dicunt̉: vt marius malus eſt. ⁊ marius dueſt. aut vnū accidens de vno ſubiecto predicat̉. Aliucvero accidens de illo p̄dicato accidenti predicat̉: vt ſiquis dicat. Cicero eſt caluus: caluus orator eſt. Hic.n. caluus de ſubiecto Cicerone: orator de caluo predicat̉. Hoc eſt .n. qd̓ ait. quecūqꝫ ẜm accidens dicūt̉:vel de eodeꝫ: vel alterū de altero de eodem. vt ſi quaduo accidētia d̓ vno p̄dicēt̉. alteꝝ de altero. vt ſi vnūaccidens de altero accidenti dicat̉: vt ipſuꝫ accidensde quo dr̄: de altero rurſus ſubiecto predicet̉. Quodſi ita fiat predicatio: in vnū iungi accidentia copulariqꝫ nō poſſunt. etenim ſi quis ſic dicat. hō albus eſthomo muſicus eſt. hec iuncta ſimul vnū non facientvt eſt muſicus albus. vel ſi rurſus muſicum predicet̉de albo: vt albū de hoīe dicatur: ⁊ predicet̉ illud album muſicū eſt. Non ideꝫ eſt albū muſicū. nec in vnaſubſtantiā coeunt. quecūqꝫ ſic vere predicari poſſuntſingillatim. idcirco .n. de ſe inuiceꝫ vident̉ poſſe predicari: qꝛ de vno eodēqꝫ ſubiecto p̄dicāt̉. Nō qd̓ ex hisvnum