Secunda editio in porphi.

peciei diſtantias ad differentiam diximus: cuꝫ differentie ad ſpeciem diſſimilitudines monſtrabamus.geitat igitur ſpeciem proprio ⁊ accidenti cum commnunione cōiungere tum differentijs ſegregare.¶ Peciei vero ⁊ proprii cōmue eſt quidē¶de ſe inuicem predicari: nam homo etiaꝫAllriſibile eſt: riſibile homo eſt. riſibile veroꝘ auoniam ſecundum id quod natuꝫ eſt ridere accipitur. ſepe iam dictum eſt: equaliter eniꝫſunt ſpecies his que eorū participāt. ⁊ propria quorum ſunt propria.¶ Cōmuue inquit habent proprium atqꝫ ſpecies ad ſejpſa predicationes habere cōuerſas. Nam ſicut ſpēsde proprio: ita proprium de ſpecie predicatur: nam vteſt homo riſibilis: ita riſibile homo eſt. Idque iā ſuperius dictum eſſe cōmemorat: cuius communitatisrationem ſubdit eam .ſ. qͣ equaliter ſpēs īdiuiduiſ participant̉ ſicut eadē ꝓpria his quoꝝ ſunt ꝓpria. q̄ ratio nō videt̉ ad cōuerſione predicationis accomodata: ſed potius ad illam aliam ſimilitudinē: qꝛ ſicut ſpecies equaliter ab indiuiduis participantur: ita etiamypria. eque enī Socrates ⁊ Plato homines ſunt: ſicut etiam riſibiles. Itaqꝫ aliam cōmunionem debemus accipere illud quod eſt additum. equaliter enimſunt ſpecies his que eoꝝ participant: ⁊ propria quoꝝſunt propria. An magis intelligēdū hoc modo dictuꝫtanqͣꝫ ſi diceret equalia ſunt ſpecies ⁊ propria. naꝫ qꝛſpecies eorum ſunt ſpecies que ſpeciebus ipſis participant: ⁊ propria eorum propria que propriis participāt. propriū atqꝫ ſpecies equaliter vtriſqꝫ ſūt .i. neqꝫſpecies ſuꝑuadit ea que ſpecie participāt: nec ꝓpriaſuperuadūt ea que proprijs participant. Cumqꝫ propria ſpecierum ſint propria. ſpecies ac propria equaliaeſſe neceſſe eſt atqꝫ inuicem predicari.Iffert autem ſpecies a proprio. quoniamſpecies quidē poteſt ⁊ alijs eſſe genus. ꝓprium vero aliarum ſpecierum eſſe īpoſA ſibile eſt. ⁊ ſpecies quidem ante ſubſiſtitꝙͣ proprium. proprium vero poſt ſit in ſpecie. opꝫenim ante hominē eſſe: vt ſit riſibile. Amplius ſpecies quidem ſemper actu adeſt ſubiecto. propriuꝫvero aliquādo actu: poteſtate vero ſemper. homoenim ſemper actu eſt ſocrates: non vero ſemper ridet. quāuis ſit natura ſemper riſibilis. Ampliusquoꝝ termini differentes ſunt ⁊ ipſa ſunt differentia: eſt autem ſpeciei eſſe ſemper ſub genere. ⁊ depluribus differentibus numero in eo ꝙ quid ſit p̄dicari. ⁊ cetera huiuſmodi: proprij vero eſt ſoli ⁊ ꝯī⁊ ſemper adeſſe.¶ Primā proprij ⁊ ſpeciei differentiam dicit: quoniaꝫſpecies poteſt aliquando in alias ſpecies deriuari .i.poteſt eſſe genus: vt animal cum ſit ſpecies animatipoteſt eſſe genus hominis: ſed nūc nō de his ſpēbusſoquitur que ſunt ſpecialiſſime: atqꝫ hunc confunderevidet̉ errorē: ꝙ cū de his ſpeciebus dicere ꝓpoſueritque eſſent vltime: nunc de his q̄ ſunt ſubalterne: ⁊ ſepe locū generis obtineāt diſſerit. ꝓpria v̓o nullo mōgenera eſſe poſſunt: quoniā ſpecialiſſimis adequant̉Que quoniam genera eſſe nequeunt nec propria queſunt ſibi equalia eſſe ꝑmituntur. Rurſus ſpecies ſemper ante ſubſiſtit qͣꝫ propriū. niſi enim ſit homo: riſipue eſſe non poterit: ⁊ cum iſta ſimul ſint: tamē ſub-

ſtantie cogitatio precedit proprij rationem. Oē enī ꝓpriū in accidentis genere collocatur. Eo enī differtab accidenti: quia circa omnē ſolam quālibet vnamſpeciem vim ꝓprie predicationis continet. Qd̓ ſi priores ſunt ſubſtantie qͣꝫ accidentia: ſpecies vero ſubſtātia ē. Propriū vero accidēs: nō eſt dubiū quin priorſit ſpecies: ꝓpriū vero poſterius. Diſcernūt̉ etiā prioris actu poteſtatiſqꝫ natura. Species enī actu ſemꝑ īdiuiduis adeſt. Propria vero aliquotiens actu: poteſtate autem ſemꝑ. Socrates enī ⁊ plato actu ſunt homines: non vero ſemper actu rident: ſed riſibiles eſſedicuntur: tamētſi nō rideāt: ridere tamē poterūt. Natura itaqꝫ ſpecies ⁊ propriū ſemꝑ ſubiectis adeſt: ſedactu ſpecies. Proprium v̓o non ſemꝑ actu vt dictuꝫeſt. At rurſus quoniā diffinitio ſubſtantiā monſtrat:eoꝝ quoꝝ diuerſe ſunt diffinitiones: diuerſe ſunt ſubſtantie. Eſt aūt ſpeciei diffinitio ſub genere eſſe: ⁊ depluribus numero differentibus in eo ꝙ quid ſit p̄dicari: quā ſuperius expoſitam frequenter nunc iterareopus non ē Propriū v̓o non ita diffinitur. Propriūeſt qd̓ vni ⁊ omni ⁊ ſemꝑ ſpeciei adeſt: quoꝝ diffinitiones diuerſe ſunt: non eſt dubium ſpeciem ac proprium ſecundū nature ſue terminos diſcrepare.Peciei vero ⁊ accidentis commū quideꝫ eſt de pluribus predicarij. rare veroalie ſūt cōmūitates ꝓpterea qm̄ ꝙͣplurimum diſtant a ſe accidens. ⁊ id cui accidit.¶ Speciei ⁊ accidentis ſimilitudinē cōmunem dicit d̓pluribus predicari: de pluribus enim dicitur ſpeciesſicut ⁊ accidens. Raras vero dicit alias eſſe eoruꝫ cōmuniones. iccirco quoniam longe diuerſum eſt id qd̓accidit. ⁊ cui accidit. Cui enim accidit ſubiectum ē atqꝫ ſuppoſitum. Quod vero accidit extrarie ē atqꝫ aduenientis nature. Itē quod ſupponitur ſubſtantia eſtquod vero velut accidens predicatur: extrīſecus vēitQue omnia multā eius quod eſt ſubiectū ⁊ eius qd̓eſt accidens differentiam faciunt. tamen inueniri ētalie poſſunt ſpeciei ⁊ accidentis inſeparabilis cōmunitates: vt ſemper ſubiectis adeſſe: eque enim homoſingulis hominibus ſemper adeſt: ⁊ inſeparabilia accidentia ſingulis indiuiduis preſto ſunt: ⁊ ꝙ ſpeciesde his que indiuidua continent: eque de pluribus vtaccidētia indiuiduis predicāt̉. Nā homo de SocratePlatōne: Nigrum vero atqꝫ album de pluribus coruis ⁊ cignis quibus accidens eſt nuncupatur.Ropria vero vtriuſqꝫ ſunt ſpeciei in eoquod quid eſt predicari de his quorumAAll eſt ſpecies. accidentis auteꝫ in eo ꝙ quaMIe quiddam eſt vel quomodo ſe habens⁊ proprium eſt vnamquāqꝫ ſubſtantiam: vna quidem ſpecie participari. pluribus autem accidentibus ⁊ ſeparabilibus ⁊ inſeparabilibus. Et ſpecieſquidem ante ſubintelligi poteſt ꝙͣ accidentia. velſi ſint inſeparabilia. oportet enim ante eſſe ſubiectum. vt illi aliquid accidat. accidētia v̓o poſterioris generis ſunt ⁊ aduentitie nature. ⁊ ſpeciei quidem participatio equaliter eſt. accidentis vero velſi inſeparabile ſit non equaliter. ethiops enim alioethiope habebit colorem. vel intenſum vel remiſſum ſecundum nigredinem. Reſtat igitur de proprio ⁊ accidenti dicere. quo enim proprium a ſpecie ⁊ differentia ⁊ genere differt. dictum eſt.