Frime editionis In porphi. li. i.

p̄dicet̉: indiuidua v̓o ad ſingula. Sed qm̄ hec differētia ad īdiuidua cōis erat differentiis ſpeciebuſqꝫ ꝓpriis ⁊ accidentibus ab illis ipſis alijs differētijs genus diuidit atqꝫ diſiungit. Quod ita demonſtrat.¶ Ab his igitur que ad vnitatem dicuntur: differtgenus: quod genus eſt quod de pluribus predicat̉Abhis ergo reliquis: genus differt. Primo a ſpecie: quoniā ſpēs ⁊ ſi de pluribus: non tamen ſpeciedifferentibus: ſed ſolo numero predicatur.¶ Ac primū generis ſpecieiqꝫ diſtantiā monſtrat: queprior eſt a genere. Nā quāuis differētia ſuꝑ ſpēꝫ ſit:nō ſuꝑ ſubalterna tn̄: ſed ſuꝑ ſpēꝫ ſpecialiſſimā differētia ponit̉. Nā qͣꝫuis rōnalis differētia ſuꝑ hoīemponat̉: que ſpēs ſpecialiſſima eſt tn̄ ante ſpeciē ſpecialiſſimā ipſa diſſerētia ſpēs eſt eiꝰ generis: cui ſpēs ſpecialiſſima ſupponit̉: Nā ſub aīali ante hominē rōnale ponit̉. Igit̉ cū genꝰ ⁊ ſpēs vtraqꝫ ad plurima predicēt̉: genus v̓o ad plurimas ſpēs in eo quod ꝗd ſit p̄dicat̉: ſpēs non iam ad plurimas ſpēs: ſed ad plurimaindiuidua predicat̉. Sunt aūt quedā genera generaliſſima (vt dictū ē) ſupra que aliud genꝰ inueniri nōpoſſit. Sunt aūt ſpēs ſub quibꝰ alia ſpēs inueniri nōpoſſit ⁊ integra ſpēs illa nominat̉: que nūqͣꝫ genus ēideſt ſub qua ſpecieſ nulle ſunt. Nā ſi ſub ea ſpēs eētipſa etiā genꝰ eſſe poſſet. Spēs ergo que vere ſpēs ē:alias ſub ſe ſpēs non habebit: vt ē hō. Nāqꝫ hō qm̄ſpēs eſt: ſinguli homines ꝗ ſub ipſo ſunt: nō eius ſpēsſed indiuidua nominant̉. Nā ſi hō genꝰ eēt hoīuꝫ ſinguloꝝ: genꝰ aūt ſicut ad plurimas res ſpecie differentes: in eo qd̓ ꝗd ſit predicat̉. Hō. i. ſpēs ſi ſicut genuspredicaret̉ ad ſingulos hoīes ſinguli hoīes ſpē ipſadifferēt. Sꝫ qꝛ ſinguli hoīes ſpecie nō differūt: qd̓ ātſpecie nō differt: ſi ꝗd ad hoc p̄dicatū fuerit: nō p̄dicat̉ vt genꝰ ad ſpēs .i. hō non predicat̉ ad ſinguloſ homines vt genꝰ ad res plurimas ſpecie differētes. quidigit̉. ad res plurimas nūero differētes. ſinguli .n. homines nūero a ſe tm̄ nō ſpē diſtāt. Atqꝫ iō qm̄ genuſſic ad ſubiecta predicat̉: vt ad plurimas res ſpecie differētes predicet̉: ſpēs aūt ad ſubiecta ita predicat̉: vtad plurimas res numero differētes dr̄. Cōgruūt igit̉ſibi genus ⁊ ſpēs: qd̓ genꝰ ⁊ ſpēs ad plurima predicātur: ⁊ vtraqꝫ in eo qd̓ ꝗd ſit. Nā ſi interroges quid ēcicero: dr̄. .i. genꝰ aīal. Et ſi īterroges ꝗd ē cicero: hōdr̄ .i. ſpecies. Diſtant aūt: qd̓ qͣꝫuis vtraqꝫ ad plurima predicēt̉ in eo qd̓ quid ſit: genus p̄dicatur ad reſſpecie differētes: ſpēs v̓o dicit̉ ad res tm̄ numero differentes. Qd̓ porphirius ſic demonſtrat.¶ Ab his vero reliquis que de pluribus appellantur. genus differt: primo a ſpecie. Qm̄ ſpēs. ⁊ ſi depluribus predicantur. non tn̄ ſpecie differētibus.ſed numero. hō enī ſpecies cum ſit. de ſocrate. platone. cicerone predicatur. qui non ſpecie ſed numero differunt. Animal v̓o quod genus eſt. ⁊ bouis ⁊ equi predicatio eſt. Que ita differunt ſpecieaſe inuicem: non numero ſolo.¶ Quod ſimile eſt ac ſi diceret: genꝰ a ſpecie vnā differētiā plus habere. Cōgruunt nāqꝫ genera ſpeciebꝰ:qd̓ vtrāqꝫ ī eo qd̓ ꝗd ſit predicant̉. vt dictū eſt. Congruūt itē genus ⁊ ſpēs: qd̓ vtraqꝫ ad res plurimas p̄dicant̉. Cōgruit itē genus ad ſpēs: qd̓ vtraqꝫ ad resnumero differētes p̄dicant̉. Nā ⁊ ſinguli homīes itaa ſe diuiſi ſunt: quātū ad numerū: vt hō ab equo velboue vel a coruo: vel a quibuſlibet alijs animātibus

At v̓o diſtat a ſpecie genus: qd̓ genus de pluribꝰ rebus ſpecie differentibus predicat̉: qd̓ ſpēs non habꝫNihil aūt differre arbitror: vtrū ita dicat̉ aliā remad aliā predicari: an aliā de alia predicari. Uterqꝫ .n.idem intellectus eſt. Nam ſi aīal predicat̉ ad hoīemidem etiā aīal de hoīe predicatur. Nam cum interrogaueris quid eſt hō: reſpondeas de hoīs interrogatione hominem eſſe aīal. Sed nunc oportet nos eaque ſequuntur aſpicere. Quid ergo ſequitur.¶ A proprio autem genus differt. quod propriumiuxta vnamquamqꝫ ſpeciem proprium appellaturcui ꝓpriū eſt. ⁊ iuxta ea q̄ ſub ſpecie ſunt ſcilicet indiuidua. Nāqꝫ riſibile hominis ſolū eſt. ⁊ ſingulorum vtiqꝫ hominum. Genus autem non ad vnaꝫſpeciem. ſed ad plures ſpē differētes ſemꝑ aptatur¶ Ergo. videtur dicere qd̓ omne ꝓpriū ſi fuerit ſpecieivnius tūc vere eſt ꝓpriū. Nā ſi vnius ſpeciei non fuerit: ſed duarū vel pluriū: tūc duabus vel pluribus nōꝓpriū ſed erit in ſubſtantie ratione cōe. Cōſtat ergoꝓpriū ei cui eſt ꝓprium: ſoli ſpeciei ſingulariter adherere. Unde qꝛ hominis ſpēs ſola eſt que ridet: riſibile hoī ꝓprie ⁊ ſingulariter aptat̉. Ad vnā ſemꝑ igit̉ſpēm ꝓprietas adhibetur. Diſtat igit̉ ꝓpriū a genere: quod genus ſemꝑ ad plurimas ſpēs appellat̉: proprium v̓o de vna tm̄ ſpecie cui eſt propriū. Nam ſi riſibile dicas: ad vnā tm̄ ſpeciē hoīs appellatur. Congruit aūt genus cū proprio in hoc. qd̓ genus ⁊ ꝓpriūde pluribus appellatur. Nāqꝫ genꝰ ad plures ſpeciesappellat̉. Appellat̉ etiā genꝰ de his que ſub ſpecie ſūtindiuiduis. Nā ſi hō ⁊ equus aīal eſt: erit etiam cicero aīal: ⁊ quilibet equus ſingulariter aīal nominaturSimiliter ⁊ ꝓpriū ad plurima dr̄. Dicit̉ enī ad vnāquāqꝫ ſpēm: ⁊ ad ea indiuidua que ſūt ſub ſpecie p̄dicat̉. Nā ſi hō riſibilis eſt: riſibilis eſt etiā cicero ⁊ virgilius: ⁊ quicunqꝫ ſingulariter nominant̉ riſibiles ſūtCongruūt etiā qm̄ vtraqꝫ in eo qd̓ ꝗd ſit predicant̉.Nā genus de ſpecie in eo qd̓ ꝗd ſit predicatur. Namſi dicis ꝗd ē hō: merito riſibile predicabis. Cōgruūtaut qd̓ genus ⁊ proprium ad plurimas res nūero difſerentes predicantur. Nā ita a ſe differūt ſingula aīalia .i. hō equus ⁊ coruus ⁊ ceteri ſinguli hoīes: quantu ad numerū. Diſtat autem a genere: quod genusad plurimas ſpēs predicat̉. Propriū v̓o ad vnam ſelam cui eſt ꝓpriū nominat̉. Sed non eſt inter genus⁊ propriū eadē difſerētia que eſt inter ſpeciem ⁊ genus. Nam ſpeciēs de nulla oīno ſpecie predicatur.Proprium vero licet non ad plures: ad vnam tamenſolā ſpēm cui propriū ſemꝑ aptabit̉. Poſt hec igit̉de differētie accidētiſqꝫ a gne̓ diſtātia diſſerit dicēs.¶ A differētia vero ⁊ ab accidentibus differt genꝰqm̄ ⁊ ſi ēt iſta de pluribus ſpecie differentibus predicantur. Differentie ſcilicet ⁊ accidentia que cōter accidunt. non tamē in eo qd̓ quid ſit predicant̉cum interrogantibus nobis ſit ſecundū ea reſponſio. magis enim quale quid ſit oſtenditur.¶ Differentiam v̓o ⁊ accidens iccirco poſterius reſeruauit: quod eorum vnam differentiam erat diſtantiamqꝫ dicturus. Differentia enim ⁊ accidens: qualitatem cuiuſcūqꝫ ſpecici demonſtrant. Illa ſubſtantiequalitatem .i. differentia. Illud .i. accidēs: non ſubſtātie. Ergo qm̄ genus ſuper ſpeciem eſt: ⁊ ſpecies ſuppoſita generi: genus ſpeciem: ſpecies indiuiduuꝫ ꝗdſit oſtendit. Porro aūt ſole poſſunt ſpēs diſſerentiediſgregari: