Druckschrift 
1 (1499) Opera philosophica minora et theologica
Entstehung
Seite
5r
Einzelbild herunterladen
 

Prime editionis in porphi. li. i.

quid ī mēſura corporis: ſit tripodalitas. Aīal ergo qd̓genꝰ ē: dr̄ de ſpecie .i. de hoīe. Dicis .n. hoīeꝫ aīalPorro āt de ſpeciei differētia nihilominꝰ dicis genꝰDicis .n. rōale aīal. Nihil aūt ꝓhibet eodēꝓp̓o genꝰ dice̓. ſi dicas ꝗd ē riſibile: abſurdū ēaīal noīare. Accidētia v̓o hoc modo prīcipaliter ī īdiuiduis: ſcd̓o v̓o loco in ſpēbꝰ ſunt. ſi ꝗs dicat ſingulos hoīes vtputa ciceronē ſedere vel ſtare: vel ꝗdaliud libet: in ſpecie hoīs eadē quoqꝫ cōuenire neceſſe eſt. ſi cicero ſedet: ſedet etiā homo. Si ciceroambulat: ambulat etiā homo. Ergo ſi qua accidentiavenerīt ab īdiuiduis: ea tracta in ſpeciebus cōſederint: ad ip̄a quoqꝫ accidētia dici poterit genꝰ. Quidē .n. ābulās ſi ꝗs īterroget: merito aīal dr̄ Nihil enīābulare: niſi aīal poteſt. Porro āt ſub ſpēbꝰ īdiuiduaſunt: vt cicero virgilius ſub hoīe: atqꝫ de īdiuiduogenꝰ ſpēi p̄dicari poteſt. ſi īterrogaueris quid eſtcicero: merito aīal dicas. Genꝰ igit̉ ad ſpecieꝫ: addifferētias: ad accidētia: ad ꝓpria: ad indiuiduanoīat̉. Porro aūt ſpēs: de gn̓ͣe: neqꝫ de differētijs: ſꝫ de ſolis ꝓprijs: ſubiectis indiuiduis appellat̉. In illis .i. īdiuiduis: qꝛ ſuꝑeſt: in ꝓprijs qꝛ eqͣle eſtQuid āt ſit: hoc modo videmꝰ. Oīa gnͣa ſpeciebꝰ ſuiſſuꝑſunt abūdāt. Abūdare āt gnͣa dicimꝰ ſpēbꝰ plꝰhabere gn̓ia virtutis quā ſpēs. Homo .n. qd̓ eſt ſpēsſolū ē. Aīal v̓o qd̓ genꝰ ē: non ſolum homo ē: ſꝫequꝰ vel bos: vel quodlibet aliud aīali ſupponit̉. Itamaior vis gn̄is recte de minori ſibi ſubiecta ſpeciep̄dicat̉. Alia v̓o ſunt que ſibi ſunt parilia: vt ſunt ꝓpa ſpēs. ſpēs ē homo: ꝓpriū riſibile: Quicꝗd ergo fuerit riſibile: hoc ē homo. Quicꝗd homo hoc riſibile.Itaqꝫ neqꝫ riſibile hoīs: neqꝫ homo riſibilis potētiāſuꝑuadit: ſꝫ eqͣl̓r ſibi ad ſe īuicē p̄dicari poſſūt: vt dicas ꝗd ē homo. Riſibile. Quid ē riſibile. Homo. Itaigit̉ quecūqꝫ ſuꝑiora fuerī⁊: ad illa que ſubteriora ſt̄p̄dicāt̉. Et quecūqꝫ eqͣlia fuerīt: eqͣliter ſibi ad īuicēp̄dicāt̉. Illa v̓o que ſubteriora ſūt mīora: de ſuꝑioribꝰ abūdātibꝰ: vt ſūt gn̓a ſpēs: gn̓a cuꝫ abundātia ſunt ſpēs minores p̄dicari non poſſunt. Nūqͣꝫ .n.recte ſpēꝫ de gnͣe p̄dicabis: Ita ergo ſpēs de ꝓpodicat̉ vt par. Sꝫ qm̄ ſub ſpēbꝰ ſingillatī īdiuidua ſūtīdiuidua āt vocamꝰ que non ī illas ſpēs: neqꝫ ī aliqͣs alias ꝑtes diuidi poſſunt: vt ē cato: vel plato: velcicero: quicꝗd hoīuꝫ ſinguloꝝ ē. hos .n. ī nullis ꝑtibus diuidis: vt aīal ī ſpēs: hoīeꝫ .ſ. atqꝫ equū. hoīemquoqꝫ ip̄ꝫ ſpecialē: ſingulos circūplectētē. In cato: platōnē: virgiliū: oēs ſingillatī hoīes diſtribuere poſſumꝰ. atqꝫ ideo anthomū .i. īdiuiduū vocitatūē. Spēs ergo que ad ꝓpͥa cqͣl̓r p̄dicat̉: ad īdiuidua:qm̄ maior ē ſpēs hoīs: quā quodlibet indiuiduū itadicat̉ vt ſuꝑiꝰ: ad id qd̓ ē ſubteriꝰ: Cicero .n. ſolus cicero eſt. homo āt non ſolꝰ ē cicero. Qd̓ ſi ad īdiuiduap̄dicat̉: ad īdiuiduoꝝ accn̄tia p̄dicabit̉. ita igit̉ ſpēſad genꝰ qd̓ ſuꝑiꝰ ſit non predicat̉: neqꝫ ad differētiā:qꝛ differētia (vt nūc monſtraturi ſumꝰ) ſuꝑ ſpeciē ē.ad ꝓpuꝫ v̓o cui par ē: vel īdiuiduū cui ſuꝑeſt: p̄dicabitur: Differētia v̓o ad ſpēs ad ꝓpͥa accn̄tia ad īdiuidua p̄dicat̉. Nāqꝫ rōnale qd̓ eſt differētia ad hominē p̄dicat̉: qd̓ ē ſpēs. Itē rationale .i. differētiadicat̉ ad riſibile .i. ꝓpriū. Dr̄ .n. id riſibile: quod rationale. ſi rōnale. riſibile: cōſtat id qd̓ eſtriſibile ēt rōale poſſe noīari. Qd̓ ſi ad ſpēs differētiadr̄: ſpēs aūt ad īdiuidua p̄dicat̉: neceſſe eſt vt differētia quoqꝫ ad indiuidua p̄dicet̉. Dicis enī qͣlis ē cicerorationalis. Qd̓ ſi differētia ad īdiuidua p̄dicat̉: accn̄

tia v̓o īdiuiduis accidūt: neceſſe ē differētias ad accidētia p̄dicari. Propriū v̓o qd̓ ſemꝑ vniꝰ ſpēi ꝓpriuꝫeſt: ad vnā ſpēꝫ p̄dicat̉ ſolā: cui ꝓpriū ē. Riſibileqꝫ qd̓ ꝓpriuꝫ ē: ad ſolā hoīs ſpēꝫ p̄dicat̉. Qd̓ ſi ad hominis ſpēꝫ p̄dicat̉ ſpēs v̓o ad īdiuidua dicit̉ ē dubiū ꝗn ꝓpriū quoqꝫ de īdiuiduis predicetur. Nam ſihomo riſibile aīal ē: cicero quoqꝫ virgilius riſibiliaaīalia recte dicūt̉. Qd̓ ſi ꝓpriuꝫ ad īdiuidua recte dicit̉: recte ēt de accn̄tibꝰ p̄dicat̉: que ipſis accidūt indiuiduis. Accidētia v̓o ipſa de ſpeciebꝰ de alijsoībꝰ p̄dicāt̉: de ipſis maxīe īdiuiduis. Nāqꝫ albꝰequus albꝰ homo dr̄: iteꝝ niger equus nigerethiops. Qd̓ ſi ita eſt aīal quoqꝫ nigꝝ dr̄. Dicit̉ ēt rationale nigꝝ irratiōale: ꝗppe: ſic equꝰ homo ethiops nigri ſūt: dr̄ ēt īdiuiduū nigꝝ. Ut ſi ꝗs vnꝰ homoethiops noīat̉. Qd̓ ita ſit: cōſtat genus ad plurima p̄dicari .i. ſpēs differētias: accidētia: ꝓpria īdiuidua: ꝓpriuꝫ ad plurima .i. ſpēꝫ: indiuidua accn̄tiaEt ſpēꝫ ad plurima .i. indiuidua: accidētia. Accidēsv̓o ad genꝰ: ad ſpēꝫ: ad ꝓpriuꝫ ad differētiā: ad indiuidua. Qd̓ ſi ita eſt has ꝗnqꝫ res conſtat adplurima p̄dicari. At v̓o īdiuiduuꝫ qm̄ ſub ſe nihil hꝫad ſingularitatē quādā vnitatē p̄dicat̉. Cicero enīvniꝰ ē: ad vnū nomē aptat̉. Ita īdiuidua ad vnitatem dicūtur: cunctis: ſuperioribꝰ ſuppoſita ſunt: vtgenus: ſpecies: differentia: ꝓpa: vel accn̄tia: quamuisad ſe inuicē dici poſſunt: ad īdiuidua tn̄ equaliter predicant̉: vt ſuꝑius demonſtratum eſt. Indiuidua v̓oqm̄ ſub ſe nihil habēt: vbi ſecari diſtribuiqꝫ poſſint:ad nihil aliud p̄dicant̉: niſi ad ſeipſa que ſingula atqꝫvna ſūt. Atqꝫ hoc eſt qd̓ ait. Eoꝝ que dicunt̉: alia advnitatē dicunt̉: ſicut oīa indiuidua: vt eſt ſocrateshoc illud. Aliaqꝫ ad multitudinē: vt ſunt genera:ſpēs: differētia: ꝓpͥa: accn̄tia. Hec .n. cōiter nonvnius proprie appellatiōis ſunt. Simile eſt ac ſi diceret. Hec enī cōiter ad plurima predicant̉ non ad vnitatem: ſicut indiuidua. Et quid ſint genera vel ſpēsvel differentia vel propria vel accidentia exēplū ſuꝑponit dicens. Eſt enī genꝰ vt aīal: ſpecies vt homo qͣꝫduduꝫ hoīs ſpēꝫ alijs aīantibus ſub aīali poſuimꝰDifferentia: de qua ſpēs .ſ. hoīs ab irrationali diſtataīali. Propriuꝫ vt riſibile: qd̓ nulluꝫ alid̓ aīal nōqꝫ rationale neqꝫ irrationale hꝫ. Nulluꝫ .n. aīal ridet̉: niſiſolꝰ homo. Quare cuꝫ quedā celeſtiuꝫ poteſtatū aīalia irrationabilia ſint eoꝝ tn̄ ꝓpriuꝫ riſibile non ē: qm̄non ridēt. Recte igit̉ riſibile: ſoliꝰ hoīs ꝓpuꝫ p̄dicat̉.Accn̄s albū: nigꝝ ſedere: qꝛ iſta in ſb̓a hoīum nonſunt merito accidentia noīant̉. ſi ſbe cuiuſcunqꝫſpeciei intereſſet id qd̓ accn̄s dicimus: interēpto accidenti periret etiā eius ſpeciei ſubſtantia cui accidit. qm̄ rationale in hoīe ſubſtātia eſt: ſi rationabilitas interimat̉: hoīs quoqꝫ ſb̓a: neceſſario peritura ē.Iccirco quoniam in ipſius ſpecici ſubſtantia naturaqꝫ v̓ſat̉. At v̓o nigꝝ albuꝫ vel qͥcunqꝫ ſunt accn̄tiaſi īterimas: ſpēs ipſa in illa accidebāt: manet. Namneqꝫ oīs homo cādidus: neqꝫ oīs homo niger ē: cuialterutra deſuerint: eius ſpēs non ꝑibit. Atqꝫ iccircohec accn̄tia: veluti non īnata in ſubſtantia: ſed a foriſveniētia recte noīata ſunt. Nunc autē qm̄ ꝗd ſit genꝰon̄dit̉: ea ad vnitatē dicunt̉: ab his de plurimiſp̄dicāt̉ diſtinxit: atqꝫ diſtribuit: ipſiꝰ generis differētias: vel ab his ad vnitatē dicunt̉: vel ab eis adpluralitatē congruunt .i. dr̄a: ſpē ꝓpo: accn̄tiqꝫ declarat: dicit genꝰ ab illis que ad ſola indiuidua p̄dicāt̉.i. que ad vnitatē hoc differre: qd̓ genus ad plurima