inclinatio a pctō ex taliū cogitatōe ꝓueniatvl̓ in cōfitente vl̓ in ꝯfeſſorē. Vn dicit greg̓in paſtorali. fit plerūqꝫ vt dū rectoris animꝰaliqua temptamēta cogitat auditis tēptatōibus etiaꝫ ip̄e pulſat̉. ſed hec nequaꝙͣ paſtoritimēda ſūt. qꝛ tāto faciliꝰ a ſua eripit quātomiſericordiꝰ ex aliena temptatōe fatigat̉. Sitn̄ ſacerdotē laſciuū ad pctā hm̄ōī ꝓnū vidērit dꝫ acciꝑe licentiā ꝯfitēdi alteri ſacerdotiet ſi n dederit licentiā dꝫ ad ſuꝑiorē recurre.Si āt hmoi circūſtatie nō aggͣuat in infinituꝫnouā ſpēꝫ mortal̓ peccati cōſtituēdo qn̄ꝫ laudabiliter reticent̉ adhibita debita diſcretōeſꝫm cōſideratōꝫ turpitudīs circūſtātie et ꝓnitate inclinatōis ad pctm̄ ex eiꝰ cōfeſſione inip̄o ꝯfitēte vl̓ ſac̓dote. h̓. tho. ¶ Vtꝝ teneatquis ꝯfiteri pctā p̄cedētia tanꝙͣ circūſtātiasaggͣuātes. ℟º ſco. in qͣrto di. xxij. dicit ꝙ licꝫforte hͦ ſit vtile nō tn̄ vidẻ neceſſariū eē ꝯfiteri ea ī ſpēali qꝛ inquātū aggͣuāt pn̄t expmiſufficiēter in ꝯfeſſione ī gn̓ali ſcꝫ dicendo demultis et magnis pctīs alias penitui. et id̓onūc in peccādo magis ingratꝰ fui. ¶ Vtꝝ teneat̉ qͥs ꝯfiteri pcta veīalia. ℟ºº ꝙ n̄ nec ꝓpt̓peccati venial̓ morbū. cū em̄ ſint de ſui natura veīalia ꝑ ſe pn̄t veniā ꝯſequi. ſiue ꝑ penicentia interiore ſiue ꝑ exteriore aſſūptaꝫ ſiueetiā ꝑ penā purgatoriā ſiue ꝑ aliud remediūꝯpētes et ydoneū vt dictū ē ſupͣ. Nec ec ꝓpt̓ſtatutū eccīe ſꝫm ſco. qꝛ cū exͣ de pe. et re. oīs⁊cͣ. dicat̉ oīa pctā ſua. Aut ē ibi diſtributo ꝓpeccatis venialibꝰ aūt nō. ſi ſic. ergo habesmortalia tenẻ ex ꝑi p̄cepti ꝯfiteri venialia ſino. ergo habes tm̄ venialia nō tenet̉ ꝯfiteriea. Et ſic vidẻ ꝯtradictio dicere ꝙ ille teneꝯfiteri venialia et ille nō. Et ſic ex ſtatuto eccleſie gn̓ali nullus tenet̉ venialia ꝯfiteri inquocūqꝫ caſu. ¶ Si querả qūo p̄ſbiter ꝯgnoſcet eū niſi ꝯfiteả qui hꝫ tm̄ venialia. ℟º deniat tm̄ ad p̄ſbiteꝝ et dicat ei dn̄e exquo fuiꝯfeſſus ꝑ gratiā dei n̄ habeo ꝯſcientiā d̓ peccato mortali et ſic ꝯgnoſcet euꝫ ſufficiēter. h̓et pl̓a alia dicit ſco. in qͣrto di. xvij. Ticꝫ aūtde rōe ſui generis nō ſit neceſſariū ea ꝯfiteritn̄ eſt ꝯgruū maxime viris ꝑfectiſ qꝛ vtile eſtmultū et pena eis debita minuit̉ ex vi clauiūPrecipue aūt ꝯfitenda ſunt peccata venialiafrequēter iterata. vt etiā dicit mgr̄ ſen. li. iiijdi. xxj. et hoc ꝓpter vitandū ꝑiculū qꝛ ꝯſuetudo frequēter ducit in libidine et ꝯtemptumEt ſufficit ſtare in gnalitate et nō oportꝫ adſingula deſcedere. Si tn̄ qͥs velit deſcenderemultū ē laudabile et vtile et neceſſariū volenti aſcendere ad ꝑfectōeꝫ. hoc igit̉ ē dictū devenialibꝰ gn̓aliter ſꝫm bon̄. In caſu tn̄ ꝯtīgitꝙ hō tẻ ea ꝯfiteri ſiue ꝓpter dubiū ſiue ꝓptereccleſiaſticū ſtatutū. ꝓpter dubiū qn̄ dubitatvbabiliter vtꝝ ſit veniale vel mortale. ideoſi nō penitet ſic de mortali diſcrimī ſe exponitet ideo dꝫ ꝯfiteri illd̓ nō quidē aſſerēdo ipſuꝫeſſe mortale. qꝛ vt dicit augͥ. xv. de tri. nō tm̄eſt mēdaciū dicere falſū ſꝫ etiā aſſerere dubiūſꝫ dꝫ ꝯfiteri illd̓ ſicut iacet in ꝯſcīa et iudicioſacerdotis relinquat vtꝝ ſit veniale vl̓ mortale. ſicut em̄ dubitat ita dubitādo ꝯfiteri dꝫDebet tn̄ ꝯteri et penitentia ſuſtinere acſi eētmortale. et tūc mes aſſecurat̉ et nullo mō veritati p̄iudicat̉. hec bon̄. ¶ Sꝫ obicỉ qꝛ glo.ſuꝑ illd̓ iaco. v. Cōfitemini alterutrum pctāvr̄a ⁊cͣ. peccata inqͥt que ex hūana ignorantiavel infirmitate veniūt. dicit et p̄cipit ꝯfiterihmōi aūt peccata ſūt venialia. ergo tenet̉ eaꝯfiteri. ℟ºº ꝙ ſi hoc intelligat̉ de venialibuſtūc ſumit̉ ibi p̄ciꝑe ꝓ docere. ſꝫm illd̓ luce. vp̄ceptor ꝑ totā nocte labo. ⁊cͣ. verbū aūt beati iacobi licet ſit ꝓpoſitū ꝑ modū imperatiuūtn̄ ꝓ mortalibꝰ tm̄ tenet̉ imꝑatiue. ꝓ venialibꝰ vero magis exhortatīe. vn̄ p̄ceptū ē quoad mortalia. et ꝯſiliū qūo ad veīalia. hec tn̄nō ꝓcedūt ſꝫm ſco. vt patꝫ ex dictis. ¶ Obicietiā illd̓ augͥ. Si cepiſti fluctuare ꝯfitere mōtū ne plangas ruinā ſꝫm hoc ruere vidẻ q̄ nōꝯfitet̉ venialia. ℟º nō ē p̄ceptuꝫ ſꝫ ꝯſiliū. vn̄dicit hoc nō qꝛ nō poſſet aliter niſi ꝑ ꝯfeſſione vitare ruinā. ſꝫ qꝛ hec via eſt ſobriā et ydonea ¶ Vtꝝ aliqͥs poſſet licite ꝯfiteri peccataq̄ nō fecit. ℟º pcta q̄ qͥs nō fecit ſꝫm reꝫ fecittn̄ ſꝫm ſuā eſtimatōꝫ p̄t qͥs ꝯfiteri. q̄ vero nertro mō fecit nō p̄t licite ꝯfiteri. pͥmo mō facitꝯtra veritatē rei nō tamē ꝯtra veritate ꝯſcīeſcd̓o mō facit cōtra vtrūqꝫ. ¶ Quid de gn̓alicōfeſſione in qua ſꝫm more aliquaꝝ eccleſiarū p̄ſbiteri et alij cōfitent̉ ſe ꝯmiſiſſe oīa peccata dicētes. peccaui in oībꝰ vicijs quibꝰ hopeccare p̄t. Ꝙ℟º taliter cōfitens loquỉ in ꝑſona eccleſie. vel ſicut dicit augꝰ in vno peccato poſſūt multa notari. vel qd̓ dicit in oībusvicijs cōprehēdit gn̓a ſinguloꝝ et nō ſingula geneꝝ. q. d. locutōe. cogitatōe. oꝑatōe. omiſſiōe. h̓ tho. Et qͣſi eadē dicit hoſt. et additvituꝑādi tn̄ ſunt p̄ſbiteri q̄ addūt d̓ pollutōecredēteſ hoc ſufficere ſibi ꝓ ꝯfeſſiōe qd̓ noneſt verū qꝛ ad huiōi mortalia reqͥrit̉ cōfeſſioſpecialis et ſacͣmētal̓. ¶ Vtꝝ liceat ī cōfeſſione aliena pctā referre. ℟º aliena pctā aūt n̄ꝑtinēt ad peccati accuſatōeꝫ ſed magis ad excuſatōꝫ eiꝰ q̄ ꝯfitet̉ ex qͣdaꝫ aſſociatōe alioꝝqꝛ ſolaciū ē miſeris habere ſocios penaꝝ. Sꝫcut qn̄qꝫ aliqui ſimplices ꝯfitēdo om̄es vicinos ſuos accuſant. dicendo om̄s ſūmꝰ latrones vſurarij ꝑiuri et ſil̓ia. Et hoc mō peccataaliena in ꝯfeſſionē referre nō licet et a ꝯfeſſore talis cōfitens corrip̄i p̄t. Aūt ſūt peccatisnr̄is ꝯiūcta ita ꝙ ſine eis nō p̄t bene explicari culpa ꝓpria. et tūc licet ea in cōfeſſione dicere eo mō qūo ſine ip̄is nō p̄t culpa ꝓpria explicari. Vn̄ ſufficit aliqn̄ dicere in gn̓ali vt ſimulier ſit ab epiſcopo cognita qd̓ abſit ſufficit dicere ſe eſſe cognitaꝫ ab aliquo magnoprelato. vel a ꝑſona religioſa. quia ſatis apparet genꝰ culpe. Si vero deſcenderit ad ꝑſonā ſpecialē increpari debꝫ. Similiter nec cōfeſſor debꝫ inquirere d̓ ꝑſona curioſe. Si tam̄ſuſpicet̉ ꝙ ſit ꝑſona cui poteſt ꝓdeſſe et conueniens et vtile ſit ip̄aꝫ ſcire. p̄t exͣ cōfeſſionijfoꝝ de illa inquirere. Nā talia ſūt ſepe occaſio frangendi ſigillū cōfeſſionis. vbi ē maximū ꝑiculū vt infra patebit. Si vero peccatu-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten