in. d. l. de quibꝰ ſentit ꝙ reqͥrantur ad minusduo actus in dicto caſu. Dicit .n. ꝙ ſi qͥs facitpontem in platea cōis ab vna domo ad aliaꝫ.alius ſimiliter facit ꝙ ē introducta conſuetudo ẜm guil. de cu. qꝛ iſti duo actus ſunt adeonotorij populo ꝙ comp̄hēdit̉ tacitus eiꝰ conſenſus. Secus ſi fieret in loco nō publico. vl̓in loco nō cōuerſabili. nam ea q̄ palā fiūt. dicūt̉ freq̄nter fieri. ff. de ri. nup. l. palā. ¶ Anaūt ad inducendā ꝯſuetudinē ſufficiat ꝙ maior ꝑs populi vtat̉ illa cōſuetudine. Rn̄. pan.vbi ſupra poſt glo. dicit ꝙ ſic. Intellige tamēde maiori ꝑte ppl̓i hn̄te conſenſum hīlem adintroducēdū. l. vl̓ ꝯſuetudīeꝫ. nā mulieres. īfantes. ⁊ furioſi nō ꝯputātur ī nūero. qꝛ iſti n̄pn̄t legē ꝯdere. vt in. l. i. ff. del̓. Item ītelligegl. de cōſuetudine. q̄ diſtringit totū ppl̓m.ſi tractaremꝰ de cōſuetudine introducēda ī aliquo collegio. ſufficit maior ꝑs illius collegij.hoc tn̄ limitarē. nā maior ꝑs nō ſufficit ad introducendū legē. qꝛ oportet ſaltē ꝙ ſint due ꝑtes vniuerſitatis ſed maior ꝑs iſtaꝝ duaꝝ nōſufficit ad diſponēdum. vt in. c. i. de his q̄ fi. ama. par. capl̓i. Et ideo dicerē ꝙ ſaltē due ꝑtes illius vniuerſitatis. ſeu collegij debēt eſſeſcientes ꝙ illa cōſuetudo introducit̉. ¶ Anaut vnicus actus interueniēs ꝯͣ cōſuetudinēinterrūpat ip̄am cōſuetudinem. Cōclude ꝙaut cōſuetudo nō erat adhuc cōpleta. ⁊ tūc īterrūpit̉. Ita ꝙ nō ē opus de nouo inciꝑe. qꝛꝑ hoc nō apparet de tacito cōſenſu ppl̓i. ꝙ velit inducere cōſuetudinē. cū fecerit actu ꝯͣriū.ar. exͣ de ap. ſolicitudinē. in fi. Aut cōſuetudoerat cōpleta ⁊ ꝑfecta. ⁊ tūc vnicus actus contrarius eā nō tollit. ſed oportet ꝙ tollatur eotꝑe ⁊ mō. qͥbus fuit inducta. qꝛ iam lex ē. Etideo dꝫ tolli tanqͣꝫ lex. Credo tn̄ indifferēterad eam tollendā ſufficere tempus. x. annoꝝ¶ Cōſuetudini rōnabili alicuius loci nō derogat̉ ꝑ ſtatutū nouū pape. niſi illud exprimatur. vt extra de cōſti. c. i. lib. vi. ¶ Cōſuetudoin delictis inducit̉ ꝑ binū actu. xxv. q. ij. Itanos. hic tn̄ nō ē ꝓprie conſuetudo. nā ẜm panor. in. c. i. e. t. appellatōe cōſuetudinis intelligiʳ de ea q̄ tenet. ⁊ q̄ iā p̄ſcripta ē. vt in. c. cumana de elec. De hac cōſuetudine in delictꝭ.vide ſupra ſingularia. c. adulatio. ¶ An autēconſuetudo poſſit derogare legi poſitiue etiaꝫp̄ceptiue. Rn̄. panor. in. c. i. de tre. ⁊ pace. poſtglo. ibi dicit ꝙ lex poſitiua etiam preceptiuanō obligat ad peccatū ſi nō fuit moribꝰ vtentiū recepta. vl̓ ſi in diſſuetudinē abijt. Et hācopi. tenet goſ. ⁊ Inno. ⁊ Ho. in ſum. Sꝫ ī. d.c. i. tenuit ip̄e Hō ꝯͣriū. Mouet̉. qꝛ ſi ē lex īceptiua ergo a principio ligauit ꝯtraueniētesad peccatū. ergo ꝑ nō obſeruātiā nō tollitureius diſpoſitio. qꝛ tp̄s nō eſt modus tollendiobligatōem. Alij ꝟo diſtinguūt inter leges q̄apponūt penas ip̄o facto. ⁊ illas q̄ mādant penas infligi. vt in primis nō habeat locū ꝯſuetudo ꝯͣria. cū ſtatim ꝯͣfaciendo inciderīt in penā. ⁊ ī fctm̄ dānatū. xxiiij. q. i. audiuimꝰ. d. an.diſtinguit ꝙ aut lex p̄ceptiua emanauit in fauorē priuatū. ⁊ pōt tolli conſuetudine. Sicutpōt tolli pacto ⁊ renūciatōne. d. l. de qͥbꝰ. autemanauit in honorē dei. aut fauorē publicū. ⁊tūc ſi ſubditi nō obſeruauerūt. ſciēte ſuꝑiore⁊ paciēte. talis lex nō ligat. nec reqͥrit̉ alia p̄ſcriptio. qꝛ exͣ quo ſuꝑ ior videt ⁊ patit̉. nō vr̄velle ꝙ lex ſua vinculū iniciat. Sed ſi ſuꝑiorignorat. tūc peccāt ꝯͣueniēdo. ſe d ꝯͣ Ho. ⁊. d.an. vr̄ tex. in. d. c. fi. vbi textus aperte ꝓbat ꝙom̄is lex humana pōt tolli cōſuetudinē. dumō ſit rōnabilis ⁊ legitīe p̄ſcripta. vn̄ ibi ſolū reſeruat̉ ꝯͣ cōſuetudine ius diuinū. nec priuati dicūtur tollere legē ſuꝑioris. ſed ip̄e ſuperior cōſenſum ꝑ̄ſtando huic cōſuetudini īeo qd̓ ſtatuūt iura. vt ꝑ ꝯſuetudinē poſſit tolli ius poſitiuū. d. c. fi. Et ideo diſtinguereꝫ. ꝙaut lex p̄ceptiua nūqͣꝫ fuit recepta in obſeruatia ſciēte legiſlatorē. volente ꝯdicere. ⁊ nō ꝯͣdicente ⁊ talis nō ligat. Et puto ꝙ nō reqͥratur tp̄s ad inducendā p̄ſcriptōem. ſed ſufficit binus vl̓ trinus actus ī ꝯͣriū. qꝛ hic nō agimus de p̄ſcribēdo ꝯͣ legē. ſed de īpediēdo vinculū. nā ꝑ binū vl̓ trinū actu apparet de ꝯſenſu ſuꝑioris. ar. d. c. Ita nos. ſi ꝟo aliqͥ obſeruāt. ⁊ aliqͥ nō. in eodeꝫ loco. tūc nō ſeruātesnō vn̄r excuſari. vt in. c. cū iā dudu. de p̄b. Intellige tn̄ hoc. qn̄ maior ꝑs ſeruat tunc minorꝑs nō excuſat̉. ⁊ tūc intelligr̄ illud dictū. ml̓ta ꝑ patīam tollerātur ⁊cͣ. aut ſuꝑior ignorāt⁊ tūc puto ꝙ reqͥrat̉ p̄ſcriptio. xl. ānoꝝ. dummō ꝯſuetudo ſit rōabil̓. vt qꝛ fundat̉ ſuꝑ aliqͣ rōe. vt ī. d. c. fi. Nec ob. ꝙ a principio hoīespeccauerūt ꝯͣueniēdo. nā duplex p̄t eē rn̄ſio.Prīo ꝙ ſi moti fuer̄t ex aliqͣ rōabili cā nō peccauerūt. qꝛ ip̄emet ſuꝑior īdulſiſſet. Ad hͦ ꝙno. in. c. erit aūt. iiij. di. vbi tria reqͥrūt̉ ad hͦ.vt lex liget. Prīo ꝙ ſit facta ꝑ eū qͦ hꝫ ptāteꝫꝯdendi legē. Scd̓o ꝙ ſit publice ꝓmulgata.Tercō ꝙ ꝑ inferiores. ſeu ſubditos ſit ſuſcepta. Scd̓o rn̄det̉ ꝙ ſucceſſores eoꝝ qͥ ꝯͣuenerūt nō peccauerūt. quia potuerūt extimare. ꝙex aliqua rōnabili cā illa lex nō ſit in obſeruātia. Si vero lex preceptiua fuit recepta. ſed enꝑ diſſuetudinē ꝯͣuentū ē. Dic vt ſupra. ⁊ ꝙlex p̄ceptiua nō illaque et ſciēte ſuꝑiorē. ⁊ nō
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten