⁊ poſtea extrͣhit caput de ſubiugo obediētie ut viam ſeqͣtur ꝑfectōnis hoc eſt ſignūlatētis ſuꝑbie magne. bona conſuetudoeſt via ad omne bonū Et mala cōſuetudoad oē malū. Si qͦs vixiſſꝫ ab micio mūdivſqꝫ mō ⁊ ſemꝑ paſſus fuiſſet malū ī vitaſua ⁊ mō iret ad omne bonum qͥd noceretei oē malum qd̓ paſſus eſt. Et ſi quis habuiſſꝫ bonū ab micio ſeculi vſqꝫ mō ⁊ nūciret ad oē malū qͥd prodeſt ſibi omne bonum qd̓ habuit. Dixit ei quidā ſecularisvellem in hoc mūdo diu viuere ⁊ in oībushabudare. reſpōdit ſi viueres mille annis ⁊ eſſes dn̄s tociꝰ mūdi qd̓ premiū acciperes a carne tua cui ſeruiuiſti. Sed ī modico tempore qͥ bn̄ egerit ⁊ bn̄ ſe cuſtodierit recipiet premmiū menarrabile. Bonaſocietas eſt homni ſicut tirriaca ⁊ mala ſocietas ſicut venenum. Arbores que ſtantuuix via interdū feriūtur ferro a trāſeūtibꝫ⁊ fructuno ſinat maturari ſic nocet ſtarein publico. Dixit quidā fratri egidio. qͥdpoſſem facere ut ſētire aliꝙͣ ſuauitatem dedeo. rn̄dit. inſpiauit tibi deꝯ vmꝙͣ bonavolūtate q̄ ait ml̓tociēs dixit ei pluīes frat̓Egidiꝰ ī hec verba vociferas altā vocē. qͣre