Incipiūt aurea verba ſancti Egidij or dinis fratrum minorum Racia dei ⁊ virtutes ſunt ſcala ⁊ via aſcēdendi in celū. vicia vero ⁊ peccata ſunt viā ⁊ ſcāla deſcēdendi ad infernum. vicia ⁊ peccata ſūt toxicū virtutes vero et bona oꝑa ſunt tiriaca. Bratia attrhit gratiā ⁊ vnū viciū tr̄hit ad aliud. gratia nō vult laudari. viciū nō vult deſpici. Deꝰ ī humi litate reqͥeſcit paciētia eſt figura eius pu ritas cordis videt deū. deuotio māducat ip̄m ſi amas amaberis ſi times timeberis ſi ſeruis ſeruietur tibi ſi bene te geis de alijs alij ſe bene gerēt de te. Btūs ille qͥ amat ⁊ nō deſidea̓t amari. btūs ille qͥ ſeruit ⁊ nō deſiderat tatum ſeruiri. btus q̄ bene gerit ſe de alijs ⁊ nō deſidea̓t bene geri ſe de alijs qqꝛ hec magͣ ſunt ideo ſtulti ad ea nō atti gunt. Tria ſunt magna valde et vtilia q̄ quiſqꝫ haberet male cadere poſſꝫ. Primū eſt ꝙ ſi oēm tribulacōnem q̄tibi acciderit ꝓpter deū in pace ſuſtineas. Scd̓m ſi de oī bus que facis ⁊ recipis magis humiliais Tertiūſi fidelit̓ diligis bona q̄ nō poſſunt LAIIDES. ¶O STADT. AIBI. 1GTI IEI px. 1. S.. RCIl̓. ſ videri ocul̓ corporis. Oīa q̄ magis vilipē dutur ⁊ relinquūtur ab hoībꝫ mūdanis: magis honoratur ⁊ recipiūtur a deo ⁊ ſan ctis. Et ea q̄ ampliꝰ diligūtur ⁊ aplectū tur ⁊ honoratur ab hoībꝫ mūdanis: āpliꝰ odiūtur ⁊ relīquūtur ⁊ vilipēdūtur a deo ⁊ ſāctis Oīa enī odiēda diligit hō miſer ⁊ diligēda odit Rogauit ſeml̓ frar Egidis quēdā frēꝫ dicēs habes tu bona aīaꝫ. reſpō dit frāter ille. frāter imi neſcio. dixit ei frat̓ Egidiꝰ. ſācta cōtritio ſācta huīlitas ſan cta cai̓tas ſācta deuocō ⁊ ſācta leticia faci unt aīam bonam ⁊ ſāctam ¶ De fide mina q̄ pn̄t excogitai narrari videi l̓ palpari nͥl ſūt reſpectu eoꝝ q̄ nec ex cogitai nec videi nec palpari pn̄t. Oēs ſa piētes ⁊ ſācti qͥ fuerūt ⁊ ſūt ⁊ erūt qͥ locuti ſūt ul̓ loquēt̉ de deo nō dixerūt nec vniꝙͣ dicet de deo ī ꝯꝑacōe eiꝰ qd̓ ē nͥ ſic̄ ē cuſpis vniꝰ acꝰ ī ꝯꝑacōe celi ⁊ terre ⁊ oīm creatu raꝝ q̄ in eis ſūt ⁊ pluſꝙͣ milies minꝰ. Tō ei ſac̓ͣ ſcriptua̓ loqͥtur tāꝙͣ balbuciēdo ſic̄ mat̓ balbuciens cū filio ſuo ꝑuulo q̄ alit̓ nō pōt inteligere verba eiꝰ dicebat ſel̓ egi diꝰ cuidā iudici ſeculari credis tu ꝙ doͣ dei ſūt magͣ rn̄dit credo. cui dixit on̄do tibi jjii 3g IululIipi etuo prmma qd̓ non credis et adiecit ꝙͣtum valēt om nes facultates tue. Rn̄dit iudex valēt for ſitan mille libras. dixit ei frater. Egidiꝯ. dares tu ꝓ millibꝫ libris; reſpōdit dare yalde libēter Dixit ei frater Egidiꝰ. certū eſt ꝙ terrena oīa nichil ſūt reſpectu celeſ tiū cur igitur hec nō das ꝓ illis. reſpōdit iudex. Credis tu ꝙ homo tantum oꝑetur ꝙͣtum credit. rn̄dit frater egidiꝰ ſācti et ſancte bona q̄ potuerūt facere. ſtuduerūt opere exercere ⁊ que nō potuerūt cōplere cōpleuerūt ſāctis deſiderijs ⁊ defectū oꝑis ſuppleuit ip̄m deſideriū ſanctum. Si quis haberet ꝑfecte fide veniret in talē ſtatum in quo daretur ei plena certitudo. homini qui certitudinaliter exſpectat magnū ⁊ eternū bonum quid mali pōt facere ei ali qd̓ malum? Et hoī qui exſpectat eternum malū quid boni pōt ei facere aliqd̓ bonum: Nunqͥd tamē debet aliquis deſperare du viuit de miſei̓cordia dei qꝛ vix eſt arbor ita ſpinoſa ⁊ nodoſa qua non poſſunt hoīes planā ⁊ pulchra facere ⁊ ea or̄are. multo magis nō eſt quis ita grauis peccator in mūdo que non pōt deus gratia ⁊ virtutibꝫ adornare ¶ De dilectōne dei ⁊ proxī Ilectio dei ⁊ proxim maior ē oībꝫ virtutibꝫ. Dicebat frater. Egidius citidā quodā fratri ſpūali aico ſuo credis tu ꝙ ego diligate. reſpondit frater ille credo. dixit eifrater Egidiꝰ. Non credas tibi. qꝛ ſolus crator eſt ille qui vere dili git craturā ⁊ amor crature nichil ē reſpe ctu amōīs creatōis. Dixit qͥdā aliꝰ fratri Egidio ꝓph̓a dicit. ꝙ oīs amicꝰ fraudulē ter incedit. reſpōdit ideo ſū tibi fradulē tus qꝛ bonū tuū nō facio meū. Quato enī apliꝰ bonū tuū facere meū tato mīꝰ eſſem tibi fraudulētus Quato enī ampliꝰ qͥs le tꝰ fueit de bono proximi: tato erit magis ꝑticeps boni illiꝰ. Si vis ergo ꝑticeps eſſe boni omnium gaude de hͦno omnium bonum aliorum facis tuum. ſi tibi placet Et malum aliorum facis tuam cuſtodiā ſi tibi diſplicēthece viaſalutis ut ſis letus ⁊ gaudens de bono proximi dolens de ma lo ſuo Et credas bona de alijs. de te mala. ⁊ honores alios ⁊ te deſpicias. qui non vult alios honorare nō horabitur ⁊ qͥ nō vult cognoſcerenō cognoſcetur ⁊ q̄ nō vult fatigari non reqͥſcit. laboricium fru ctuoſū ſuꝑ oē laboitium ē ſtudere pietatꝭ et benignitati. Quid qͥt fit ſine amore ⁊ deuocōe. nō eſt placitū deo nec ſāctis eiꝰ Ex ſuis efficitur homo pauꝑ ⁊ ex diuicijs efficitur diues: ergo diuinā debet hō dili gere ⁊ alia ꝯtēpnere. Quid eſt magis ꝙ ſcire eſſe gratū beneficijs dei ⁊ ſcire rep̄hen dere ſe de malis ꝓprijs. in hac ſcola vellem ſtuduiſſe ab micio mundi ⁊ ſtudere vſqꝫ ad fine mūdi. ſi tamē vixiſſem et victurꝰ eſſem ſcꝫ in cōſideracōne ⁊ commedacōne beneficioꝝ dei ⁊ ī cōſideracōe ⁊ rep̄henſio ne maleficioꝝ meoꝝ. tamē ſi defectu ha bere ī rep̄henſione mei de maleficijs meis nullum defectū habere in conſideracōnē dei vides ꝙ ioculatores ⁊ mimi ꝯmendat mi ro mō eos qͥ dant eis vnū cimiciū veſtime ti. Quid enim debemꝰ facere dn̄o deo noſ tro; Multū deberes eſſe fidelis illi qͥ vult te liberari ab oī malo ⁊ tribuere tibi omē bonum ¶ De humilitate Emo poteſtt venire in cognitionē dei niſi ꝑ humilitate viā eundi ſurſū eſt ire deorſum. Et oīa ꝑicula ⁊ omēs caſus magni qui acciderūt in mūdo non niſi ꝑ e leuacōeꝫ capitis acciderūt ſicut pꝫī illo qͥ fuit creatus in celo ⁊ in adam in phariſeo euāgelico ⁊ multis alijs. et magna bona qͥ facta ſūt ꝓpter flexionem capitis euene rūt ut patꝫ in beata virgīe et ī publicano ⁊ in ſācto latrone ⁊ ī multis alijs. nō poſſe mꝰ nos habere vnā molem gͣuem qͥ face ret nos ſemꝑ capita incliare. tūc dixit ei q̄ da frāter quō poſſemꝰ nos fugere iſta ſuꝑbia. ⁊ ille laua inde tibi manꝰ vbi po ſueis os ibi tene pedes ſi conſideres benefi cia dei debes inclīare caput tuū ⁊ ſi ꝯſides pcca tua debes caput tuū ſiliter inclinare ve aūt illi q̄ querit de ſua malicia honorari Vnde gͣdus huīlitatis in homine eſt cog noſcere ſe eſſe ſemꝑ contrarium bono ſuo Ramum etiam huilitatis reputo reddere aliena non ſibi appropinqͣre ea hoc ē oīa bono deo attribuere cuius ſunt. ſibi attri buere malā ſua. Beatus ille qui ita vilē ſe reputat coram homnibꝫ ſicut vilem ſe eē inuenit corā deo. Beatus ille qui iudi cat ſeipſum modo qꝛ non veīet ad iudiciū Beatꝰ qͥ ambulat fidelit̓ ad iudiciū ⁊ obe diētiam alteriꝰ hoc enī fecerūt apl̓i etiā pꝰ ꝙ ſpū ſācto fuerūt repleti. qͥ vult pacē ⁊ tranqͥllitate habere dꝫ oēm hōeꝫ ſuꝑiore ſuū reputare. Btūs ille qͥ nō vult videri j ſuis verbis ⁊ moribꝫ niſi in illa cōpoſicōe in qua diuīa gratia cōpoſuit eum. Geatus qui ſcit cōſeruare ⁊ abſcōdere reuelacōes dei qꝛ nichil ocultū quod nō reuelet deus qn̄ p̄ſcet ſibi. Si quis eſſꝫ ſanxior homo de mūdo ⁊ reputaret ſemaiore pccōrem de mūdo. in hoc eſſet humilitas. humilitas neſcit loqui ⁊ paciētia nō audet loqͥ huīli tas videtur michi eſſe ſicut fulgur. ſicut e nī fulgur facit ꝑcuſſiones terribiles ⁊ pꝰ modū nichil poteſt inueīri ex eo ſic humi litas diſſipat om̄e malū ⁊ eſt umica oīs pcc̄i ⁊ facit hoīeꝫ nichil ſe reputare. ꝑ hui litatē inueīt hō gͣciam corā deo ⁊ pace cum proximo. Sicut rex quis magnꝰ ſi vellꝫ mittere filiā ſua ad alique locū non pone ret eam ſuꝑ equ non domitū ſuꝑbū et cal citroſum ſed ſuꝑ equmāſuetū ſuauit̉ ani bulātem. ſic deus nō ponit gͣtiam ſua in ſu ꝑbis ſed in humilibus ⁊ in manſuetis ¶ De timore dn̄i timor dn̄i ſanctis omne malum ti morem expellit ⁊ cuſtodit illa bona que nō poſſunt ligua expͥmi nec etia cogi tari qꝛ timorem dn̄i habere maximum do num dei eſt nec omnibus datū. Qui non timnet on̄dit ſe nō habere qd̓ ꝑdat. timor dn̄i regit ⁊ gubernat hoīeꝫ ⁊ facit eū veīre in gratia. Si qͥs haberet gratiā dei timor dei cōſeruāt ea ⁊ ſi non habet. facit ad ea ꝑueīre. Oēs creature racōnabiles q̄ cecide rūt nunꝙͣ cecidiſſent ſi hec doͣ habuiſſent. hoc ſāctum donum eſt niſi ſanctoꝝ ⁊ ſan ctarum. Et quato aliquis magis eſt gra cioſus nō ē minꝰ humilis ⁊ timoratus et virtus in quo homines minꝰ ſe exercēt. nō eſt minor alijs. Homo qui offendat in tatum deum ſuum ꝙ dignus eſt morte cu qua ſecuitate poteſt ante preſētiam eius ire; Beatus qui ſe cognoſcit veraciter in carcere eē in hoc mūdo. et ſemꝑ dn̄m ſuum offendiſſe. Multum valde debet homo ti inere a ſuꝑbia ne precipitet eū a ſcip̄o et a ſimili tui. time ſemꝑ ⁊ caue. nō ē ꝑfecta ſe cuitas hoī dū ē in hoc mūdo inter mimicos Inimicꝰ ē caro vr̄a ⁊ ip̄a cū dem oībꝫ ſemꝑ eſt aduerſ aīam Maiore ergo timorem debet hō habere ne malicia ſua ꝓpria deum cat eū ꝙͣ de alia re demundo. inpꝰle ē enī ꝙ hō pōt ad graciam dei aſcedere ul̓ ī ea ꝑ ſeuerare ſine ſācto dei timorē ⁊ ſco pauore. qͣ nō hꝫ timore dei ſignū hꝫ ꝑeūdi Timo dn̄i facit humiliter obedire ⁊ caput vſqꝫ ad terrā flectere ſub iugo obediētie ſācte Et quanto quis maiorē dei timorē habet. tāto plus orat. Cui aūt datur gͣtia ſācte oracōnis: nō eſt ꝑuū donum. Opera hoīs ꝙͣtumcūqꝫ videantur magͣ. nō ſunt ſcd̓m eſtimacōem hoīs: ſed ſcd̓m eſtimacōem ⁊ beneplacitū dei. Et ideo ſemꝑ eſt nobis ti mēdum ¶ De virtute ⁊ pace Vi paciēter ſuſtineret tribulacōes ꝓpter deum. cito veīret ad magnam gratia ⁊ eſſet dn̄s huiꝰ mūdi ⁊ teneret iā pedem alio mūdo. Quicqͥd hō facit ſiue bo nū ſiue malū ſibimetip̄i facit. Nō debes ſcā dalizari ſi quis tibi facit iniuriā ſed debes cōꝑati peccato eius. Suſtinere debes pa ciēter iniurias a proximo tibi factas ꝓpt̓ deū ⁊ ꝓpter proximū ⁊ ꝓpter teipſū. Quā tū quis ꝑatus eſt ſuſtinere tribulacōnes Iiniurias ꝓpter deūtantū eſt maiꝰ apud deū ⁊ nō amplius Et quato quis eſt flexi bilis a tribulacōne ⁊ dolore ſuſtinēdo ꝓpt̓ deuitato minor eſt apud deū ⁊ nō cognoſ cit quid ſit deus. Si quis dicit tibi malū adiuua illū ⁊ ſi quis dicit tibi bonū. redde illd̓ deo Adiuuare aūt debes eum ut ſi dicit tibi mala tu de teip̄o dicas detei̓ora. Si vis facere partem tuam bonam. fac ꝑtem tuam malam. hoc eſt factū ⁊ dictū alteius lauda ⁊ tuū inculpā. Et ſi vis facere ꝑtē tuam malam. factum ⁊ dictum tuum com mēda ⁊ partem alteius vitupera. quando igitur aliqͥs contendit tecum ſi vis vince re perde. nam in fine quādo credideris te viciſſe. inuenies te perdidiſſe. Via ergo ſaluaconis eſt viā perdicōnis. Non ſumꝰ boni portatores tribuſacōnum qꝛ non ſu mus ſectato res ſpūaliū ꝯſolacōm Qui enī fideliter laboraret ni ſe ⁊ ꝓ ſe ⁊ ſuꝑ ſe ſuaui ter oīa ſuſtīerꝫ niuriā nulli faciās ⁊ ſi qͥs tibi facit iuiuria paciēter ſuſtine ea amo re dei ⁊ ꝓ remiſſiōe pcc̄oꝝ tuoꝝ. Ne offen das proximū ſꝫ trhas eū addeū Multo ei meliꝰ ē vna guem iniuria ſuſtīere ſine m mure aliqͦ ꝓpt̓ amore dei ꝙ paſcere cētu pauꝑes ⁊ ꝙ ieiuare uſqꝫ ad celū ſtellatu tꝑe longo. qͥd ꝓdeſt hoī deſpicere ſeip̄m ⁊ tribulacōes ſuo corꝑi facere ī ieiuijs vigi lijs diſciplīs ⁊ oracōibꝫ ⁊ nō poſſe vna in iuiam ſuſtīere a proxio de qͥ ſuſcipiet ma ius p̄ciū ꝙ de ſuis q̄ port ſua ꝓp̓a volūtate Suſtīere tribulacōes ſine minure magis purgat peccata hoīm ꝙͣ effuſio lacrimaꝝ beatus ille qͥ ſemꝑ habet ate oculos ſuos peccatū ſuū ⁊ beneficia dei qͥ libenter et pa ciēter ſuſtinet tribulacōnes ⁊ anguſtias vnde debet expectare ꝯſolacōes magnas Beatus ille qui nō petit nec deſideat aliꝙͣ cōſolacōem ſub celo ab aliqͣ creaturā Nō exſpectat homo pͥmiū a deo ſi huīlis eſt ⁊ quietus ſolūmodo dubene ſatis ſit ei in oī bus. Qui ſemꝑ bene haberet cora ocul̓ pec cata ſua in nulla tribulacōe deficeret. Oīe bonum quod habes recognoſcere debes a deo. ut omne malum a peccato tuo. Si aliquis homo feciſſet ⁊ faceret oīa bona q̄ fecerūt ⁊ faciūt ⁊ facerent omnes hoīes de mūdo. tamē ſi bene ſe inſpicit inueīt ſe ſem per contrͣium bono ſuo. Dixit ei quidā fra ter. Quid faciemꝰ ſi veniūt in tēpore n̄r̄o tribulacōnes multe; reſpondit ſi plueret dn̄s lapides ⁊ ſaxa de celo nō noceret Si eſſemꝰ tales hoīes qͣles eſſe deberemꝰ ſi hō eſſet qualis eſſe deberet malū ſibi cōuerte retur in bonū. Sicut enī habēti malā vo lutatem ipſum bonū conu̓titur in malum ta habēti bona volūtatem. omne malum cōnu̓titur ſibi in bonū. Oīa enim magna bona ⁊ magna mala fū intꝰ in hoīe q̄ videi̓ nō poſſunt. Ad infirmitatem magnam ⁊ laborem magnū ⁊ famē magna ⁊ miui̓as magͣs alicui fcās. ꝯcurrūt peſſimi demōēs Si vis ſaluari nō petas tibi fieri iuſtitiā ab aliqͣ creatura viri ſācti boͣ faciūt ⁊ ma la paciūtur. Si cognoſcis te offendiſſe creatorē tuū ⁊ bonū oīm cognoſce qꝛ dig nū eſt vt oīa te ꝑſequātur et vindicent in iuiam qua feciſti deo tuo. Ab oībus crea turis debes paciēter ſuſtīere moleſtias ti bi factas qꝛ ꝯtrͣ aliqua nō habes iuſticiā cum ſis dignus puniri ab omnibꝫ. Mag virtus homini eſt vincere ſemetipſum Si vnicis temetipſum vincis inimicos tuos omnes ⁊ ꝑuenies ad omne bonū. Mag virtus eſſet ſi quis ꝑmitteret ſe vinci ab omnibus homnibus qꝛ talis homo eſſet dn̄s huius mūdi. Si vis ſaluari conare ut deſperes ab omni conſolatione quam poteſt tibi aliqua creaturā mortalis dare qꝛ maiores ⁊ frequentiores ſunt caſus ex conſolacōnibus ꝙ ex tribulacōnibus ac cedentes. Nobilis eſt naturā equi qꝛ li cet ſit in velociſſimo curſutn̄ is qui eū eqͥ tat pōt eū auertere ab vna via ⁊ dirigere ad aliā ꝓ velle ſuo ſic deberet hō impetu ire ſue ꝑmittere ſe regi ab alio qͥ corrigit eū vel ad ſolā memoriam dei deberet hō deſidea̓re quātum eſt ꝓ ſe ⁊ alapas ⁊ cō laphos ⁊ ut hoīes eū trͣherent ꝑ capillos Murmurauit qͦꝫ corā eo religioſꝫ quidā de quadā obediētia graui ſibi data. Cui dixit frater egidi9. Aīce mī ꝙͣto ph mur muras tato plus te oneras. ⁊ quanto hu milius ⁊ deuotius ſubmiſeris caput iugo obediētie ſācte tanto leuiꝰ et ſuauius tibi erit. Cu nō vis vituꝑari ī hoc mūdo ⁊ vis honorari ī alio. nō vis maledici ⁊ vis bene dici nō vis laborare ⁊ vis qͥeſcere. deceptꝰ es qꝛ ꝑ vituperium venitur ad honores. ꝑ maledictionē habetur benedictio. ꝑ labo rem reqͥes. prou̓biū verū eſt. Qui nō vult dare de eo qd̓ diligit: non potde eo habe re qd̓ vult Non mireris ſi proximꝰ aliqn̄ te offendit qꝛ martha q̄ ſancta fuit vole bat prouocare dn̄m ꝯtra ſorore ſua carͣ le. tamē iniuſte murmurabat martha de maria qꝛ quāto plurā mēbra amiſea̓t quo ad vſum maria quā martha tato plus la borabat qua amiſerat enī loq̄lam viſū au ditū ⁊ greſſum. Stude eſſe gratioſus et virtuoſus ⁊ pugna cōtrͣ viciā et ſuſtine paciēter tribulacōes ⁊ verecūdias. Nō ē enim aliud niſi ut vicas teip̄m qꝛ paꝝ eſt hoī attrhere aīas ad deū niſi vicat ſeip̄m ¶ De ſācta ſollicitudine ⁊ vigilātia cordis cioſus hō amittit hunc mūdū ⁊ aliū: non fructificādo ſibi nec alijs. Inpoſ ſibile ē virtutes acqͥrere. ſine ſollicitudīe et laborē. Si tu potes eſſe in tuto non te ponas in dubio. Ille ein ſecuro. qͥ laborat ꝓ deo ul̓ ꝓ celeſti regno. Iuueīs qͥ labore recuſat: regnū celoꝝ recuſat. Si ſollcitu do nō ꝓdeſt. negligētia non obeſt. ſicut ocoſitas mala. ē via ad īfernū. ita occupa tio ⁊ quies ſācta. ē via ad celum. deberet hō eſſe ſollicitus ad cuſtodiendam gratiam ſibi datam a deo ⁊ cū ea fideliter laborare qꝛ ſepe amittit homo fructus ꝓ frondibus ⁊ grana ꝓ paleis. Quibuſdam vero dat deus fructus ⁊ frondes facit eis caras. qui buſdam vero dat vtrūqꝫ ⁊ quidā carent vtroqꝫ. ¶ Maius reputo bona creata a dn̄o cōſeruare ꝙ ea acquirerequi nouit ditabitur acquirere et neſcit reponere. nunꝙͣ dabi tur ſcire vero reponere et neſcire acqͥrere. nō eſt magnū. multū lucrātur multi ſed numꝙͣ fiunt diuites qꝛ que lucͣti ſunt neſ ciūt exponere Et aliqui paulatī lucratur ⁊ diuites fiūt. qꝛ que lucratur bene cuſtodi unt. O ꝙͣtam fluuiꝰ imber congregacōm aquaꝝ haberet ſi cōtinue nō deflueret. hō petit a deo donū ſine menſura et ſine fine ⁊ vult ei ſeruire cū menſura ⁊ cum fine. Qui vult ſine mō ⁊ ſine fine amari et remune raridebꝫ ſine mō ⁊ ſine fine amare ⁊ ſeruire. ꝓpt̓ negligētiam ſuam amittit homo ꝑfec tionem ſua. Loq̄batur ſemel frater Egi dius cuidam volēti ꝑgere romam dicens Quādo ibis ꝑ viam. noli attrͣhere tibi que videb̓ ne impediāt te ⁊ ſcito eligere bonā monetam a falſa: multe enim ſunt aſtucie inimici ⁊ eiꝰ laquei varij ⁊ oculti. Beatꝰ qui exfructat corꝑꝰ ſuū amore altiſſimi ⁊ de bono qd̓ facit a celo inferiꝰ p̄mium nō reqͥrit. Si qͥs eſſet pauꝑrimꝰ valde ⁊ dice ret ei aliqͥs frater accōmodo tibi hāc rem meam ut ꝑ tres dies exfructes eam ⁊ per hoc habebis theſaurū infinitu. nōne iſte pauꝑ ſi cōſtaret ſibi hoc eſſe verū ſtuderet ſollicite rem illā exfructare. Res mutuata nobis a deo eſt caro nr̄a ⁊ quaſi tres dies ſūt totū tēpus vite nr̄e. Si vis ergo frui ſtude lucriſi nō laboras quo quieſcas. ſi omēs agri ⁊ vinee huiꝰ mūdi eſſent vniꝰ hoīs qͥ nō coleret eos nec coli faceret que fructu inde ꝑciperēt. Alij habēs vero ꝑua ytitatem agroꝝ ⁊ vineaꝝ ⁊ ip̄os coleret ꝑ ſe ⁊ pluribꝫ alijs. ꝑcipit inde fructus Si qͥs vult facere malū vix petit ꝯſiliū ſuꝑ hoc ⁊ſi vult facere bonūſtudet cōſiliū a multis ꝑq̄rere. ꝓu̓bium yronicū eſt. Ad ſpem vi cim tui nō ponas ollas ad ignē. Nō eſt hō btūs ſibonā habet volūtatē nͥ boīs oꝑi bus ſtudeat ea cōſeqͥqꝛ ad hoc dat deꝰ hoī gͣciam ⁊ ſeqͣtur eā. Dixit ſemel fratri Egi dio quidam homo vagabundus ut vide batur. frater Egidi fac michi conſolatio nem. reſpōdit frater Egidius ſtude te be ne habere et habebis conſolacōnem niſi enī quis ꝑaret i ſe locū deo nō inueīt locū creaturis dei. Quis eſt qͥ velit facere id qd̓ eſſet meliꝰ nō ſolū aīe ſed etiam corpori in hoc mūdo tunc ergo nec bonum aīe nec bo num corpori volumꝰ facere. Ego poſſem iurare veraciter ꝙ qͥ̄ alleuiat ſibi iugū dei ⁊ aggͣuats illd̓ ⁊ q̄ illd̓s aggͣuat ip̄ꝫ ſibi alleuiat. vtina faceret hoīes ꝙ eſſꝫ meliꝰ itia etiam eoꝝ corporibꝫ in hoc mūdo qui fecit alium mūdum. fecit ⁊ iſtum ⁊ de bonis que tribuit in alio mūdo. poteſt in iſto tribue re ⁊ corpus ſētit de bonis aīe qꝛ bonum ⁊ malū anime redundat in corpꝰ ſuū. Tūc dixit ei quidam frater forte moiemur an teꝙ bonum nr̄m cognoſcamus. Qui ait pelliparij cognouerūt de pellibꝫ. cerdones de calciamētis. fabri de ferro et ſic de alijs artibꝫ. Quomō aut homo poteſt ſcire ar tem in qͣ numꝙͣ ſtudet; Credis tu ꝙ mag in dn̄i debet magna dona ſtultis ⁊ iniquis hominibꝫ non dant. Bona opera ſunt via ad om̄e bonum. ſicut mala opera. ſunt viā ad omne malū. Geatꝰ ille quē nulla res a celo inferius de edificabit ⁊ qm̄ omnia q̄ videbit et audiet vel ſciet edificabunt. Et de oībus ſtudet elicere vtilitatem ſuam ¶ De contemptū mundi Ehomini illi qui ponit cor ſuū et deſi deium ſuū ⁊ vires ſuas in rebꝫ ter reīs ꝓpter quas relinqͥt ⁊ ꝑdit bona celeſtia ⁊ terrena. Aqͥla qui volat alte ſi haberet al ligatam cuilibet ale vnā de trabibus eccle ſie ſācti petri: nō volaret ita alte Multos vidimꝰ laborātes frāgendo ſaxa. cauando mōtes ⁊ alia oꝑa grauia corpori faciendo ſed ꝓ anima quis ita viriliter laborat. a uarus eſt ſimilis talpe que non credit aliū theſaurum eſſe nec aliud bonum niſi caua re terram et inhabitare eam. tamen ſūt the ſauri alij quos ignorat. Aues celi ⁊ beſtie terre ⁊ piſces aquarum quādo habent ci bum ſibi cōpetētem contēti ſunt. Cū ergo hō contētꝰ nō ſit rebꝫ terreīs qui ſemꝑ ſuſ piret ad alia patet ꝙ ad iſta nō filit pn̄ci paliter fac̓bꝰ ſꝫ ad alia. corpꝰ factum enī fuit ꝓpter aīam ⁊ mūdꝰ iſte ꝓpt̓ aliū mū dum. Mūdꝰ iſte talis cāpus ē ꝙ habēs ex eo ꝑtem maiore habet ꝑtem deteiorem ¶ Itē dicebat ꝙ nō placebant multū btō franciſco formice ꝓpter nimiā ſollicitudi nem quam habēt congregādi victualia ſuā. Sed aues celi magis placebant ei qꝛ non cōgregant in horrea. Caro noſtra eſt ſicut porcus qui auide currit in lutum ⁊ delectatur in luto. Caro noſtra eſt ſicut ſcrabro qͥ ſemꝑ ſtercus eqͥnū voluere dele ctatur. Caro nr̄a eſt ſicut pugil dyaboli Dixit ei quidam frater. Quo poſſemus ca uere a vicijs corꝑis. tūc rn̄dit frat̓ Egidiꝰ. q̄ vult trāſferre magͣ ſaxͣ et trabes grandes. ſtudet eas trāſferre ingenio magis ꝙͣ vi ribus ⁊ in hoc facto eſt ſimpliciter ꝓcedē dum. omē vicium ledit caſtitatem. eſt enī ſicut ſpeculum clarum qd̓ ꝑ ſolum anheli tum obſcuratur. Inpoſſibile eſt enim hoīeꝫ veīre ad gratiam dei. dum ei placet in carͣli bus delectari. volue igͣr ⁊ reuolue deſuꝑ ⁊ deſubtꝰ hinc inde Et nō eſt aliud ꝙ pug re contr̄ carnem que vult te tradere die ac nocte. ꝙ qui vincit omnes inimicos ſuos vnicit ⁊ deueīt in omē bonum Dicebat aut int̓ oīes virtutes ego p̄eligerem ſāctam caſtitatem. Dixit ei quidā frater. nonne maior virtus eſt caitas ꝙͣ caſtitas. reſpō dit ei frater egidius Quid eſt caſtiꝰ caſti tate frequēter cantādo. dicebat. O ſācta caſtitas qualis es. tu es talis ⁊ tāta. qualē ⁊ quatan̄ te fatui non cōgnoſcūt. Dixit eiquidā frater. qͦd vocas tu caſtitatē tūc rn̄dit caſtitatem voco omēs ſenſus cuſto dire gͣtia dei ¶ De pung temptacom Ratia magnam pace cuſtodiri nō poteſt qꝛ ſemꝑ oriūtur multa cōtra ria. quato enim gratioſior erit tāto plus a dyabulo inpug̓tur nō tamen debet homo ꝓpter hoc ceſſare ſequi gratiam ſuā quia quanto grauior fuerit pugna ſi vicerit maior erit corona Nos ideo non habemꝰ multa impedimenta qꝛ nos ſumus tales quales eſſe deberemus verunitamen ſiqͥs bene iret per viam dn̄i nec fatigacōem ha beret nec tedium. ſed ī via ſeculi fatigacō nem habet homo et tedium vſqꝫ ad mor tem. keſpōdit ei quidam frater. Tu vide ris dicere duo contrͣria ſibimetip̄i. reſpō dit ei frāter Egidius. Nōne demones cur rūt pocius ad hominem habetem bonam voluntatem ꝙ ad alios? Eccemmīpedimen tum. ⁊ ſi quis venderet de nariatam ſuam plus milies ꝙͣ valeret quam fatigacōem ſibi ſentiret? Ecce ſoluta eſt contrarietas Dico ergo ꝙͣto quis pleīor fuerit virtuti bus: tanto magis infeſtatur a vicijs et ta to magis ea debet habere odio. De omni vicio qd̓ vices virtutem acqͥres. ⁊ de quo cumqꝫ vicio amplius tribularis. de eo ma gis premium recipies ſi deuicas. quacūqꝫ de cauſa hō amittit ire ꝑ viā dn̄i ſui ip̄a de cauſa amittit premiū ſuū. Dixit ei quidā. temptor tēptacōe peſſima frequenter. et pluies rogaui dn̄m ut auferret ea a me ⁊ nō aufert ea. rn̄dit frat̓ egidiꝰ ꝙͣto aliqͥs rex inunit ampliꝰ milites ſuos armis tan to vult ut fortiꝰ preliētur. Si quis etiā yadit ad p̄lium oracōis quaſi ſine armis qꝛ ſentit ſe aridū ⁊ indeuotum deus vides fidelitatem eiꝰ ponit in eo ſignū armorū ſuoꝝ. Sic̄ ē de temptacōibꝫ aliqn̄ ſic̄ acci dit de agricola qui vides ſilua arborum et veprium ī aliquo territoio ſuo in quo vel let facere nouale ⁊ Franum ſeminare ſed multis laboribꝫ ⁊ anguſtijs et ſudoībꝫ fati gatur anteꝙͣ recolligat inde granum et qn̄qꝫ eum penitet ꝙ laborem illū aſſump ſerit ꝓpter labores et anguſtias q̄ ſibi in opere illo emergūt. Primo nāqꝫ nituetur ſiluam ſtipādam fructibꝫ et nō videt gra nū. Secūdo cū laboribus multis nicidit arbores ⁊ nondum videt granū. Tertio cū multo labore ⁊ graui euellit radices ar borū: ⁊ nōdū videt granū. Quartō p̄ſcin dit terra ⁊ aptat ⁊ noctum videt granum Quinto arat iterū terrā. Sexto ſeminat eam. Septio purgat eam. Octauo me tit. Nono triturat ⁊ hec omnia cū labore multo facit. Decimo repoīt cū gaudio qͣſi nō recordans tāti laboris ꝓpter fructum multū quē habet in fine. Multos etiam labores alios plures iſtis quos oēs bene dixeit ꝓpt̓ gaudiū qꝛ fructu bonū ꝑcipit ¶ Itē dixit ei quida. qͥd poſſem facere ſi em facio aliqͥd bonum. habeo inde vana gloīam ⁊ ſi facio malū. nncido ī triſtitiā ⁊ quaſi in deſperacōem. keſpondit ei frater Egidiꝰ. Bn̄facis ſidoles de pͣcc̄is tuis tn̄ cōſulo tibi ut doleas modea̓te. ſemꝑ enī de bes credere ꝙ maior ſit potētia dei iꝑcēdo yͣ tua in peccādo. ſi deus facit miſei̓cordiā alicui magno pccoriᵗ credis tu ꝙ minus pccor relinqͥtur. Ceterū ꝓpt̓ temptacōem manis gloīe nō deſiſtas facere bonū. Si enim agricultor volens iacere ſemen ī ter ra: diceret intra ſe. Nolo ſeminare qꝛ ſi ſe minauero forte venient volucres celi com medent ex ſemine illo et ꝓpter hoc non ſe minaret: non haberet fructus terre ad cō medēdum. Si aūt ſeminat licet aliquid de ſemine illo pereat: tn̄ maior pars rema nebit ei. Sic̄ eſt ille q̄ temptatur a vana gloīa ⁊ pugt cōtra eam Quidam frater dixit fratri Egidio legitur de btō berna̓do yſel̓ dixit ſeptem pſalmos pn̄iales nec quidqͥd aliud cogitauit niſi ſuꝑ hijs q̄ di cebat. rn̄dit frater Egidiꝰ. maiꝰ reputo ſi caſtrū aliquod fortiter inpugtur ⁊ cuſ tos caſtri defendit ſe viriliter ⁊ valēter ¶ Sequitur de virtute cebat ſemel quida iudex ſecularis fratri Egidio. Quō poſſemus nos aſtendere ad ſtatu gratie ⁊ virtutis. Reſ pōdit frater Egidiꝰ. Primodebet hō dole re de peccatis ſuis poſtea pure cōfiteri dein̄ facere peītentiā ſibi inportam poſtmodū cuſtodire ſe a peccatis oībus ⁊ occaſioībꝫ peccatoꝝ tadem debet ſe exercere in bonis oꝑibus. Benedictū ſit illud malū quod conu̓titur hoī in bonum Et maledictū ſit illud bonū qd̓ conu̓titur hoīm malum. libē ter debet hō ſuſtinere mala in hoc mūdo qꝛ de hoc dedit nobis exemplū in ſe ip̄o dn̄s noſter iheſus xp̄us. Geatꝰ qui habet do lore de peccatis ſuis et plorabit die ac nō cte nec cōſolabitur ī hoc mūdo donec pue niat illuc ubi oīa deſideiā cordis ſui cōple ¶ De gratia oracōnis buntur Ratio eſt iniciū et cōplemiētum oīs boni. oratio illuſtr̄t anima ⁊ ꝑ eam cognoſcitur bonū ⁊ malu. hanc oracō em̄ debet facere quilibet pccor ad deum vt det illi cōgnoſcere ſuam miſeiam et ſua pccā ⁊ eius bn̄ficia. Qui neſcit orare non cog noſcit deū. Oēs qui debēt ſaluari ſi habēt vſum oracōis de ncc̄itate oportet uti fine ſuo ad oracōem ſe cōnu̓tant ponamus ꝙ aliqͣmulier verecūda multū ⁊ ſimplex ha berꝫ vnicū filiū valde dilectū qͥ ꝓpter offen ſam aliquā captus eſſet a rege ⁊ ad ſuſpē dium deduceretur. Nōne hec mulier licet verecūda ⁊ ſimplex ſolutis crinibꝫ ⁊ nūda to pectore vociferādo clamaret ⁊ ad regē rogādo currerꝫ ꝓ liberādo filio ſuo; amor filij ⁊ ncc̄itas mulierem verecūdam ⁊ vix extrͣ limitem domus ſue exeutem prius qͣſi effrōtem poſtea redderꝫ ⁊ ꝑ plateas int̓ hoīes eiulātem ⁊ de ſimplici efficerꝫ ſapiē tem Sic̄ bene ſciret ⁊ vellet orare qͥ mala ſua ⁊ pei̓cula ⁊ dampna ſua veraciter cog noſcerēt. ¶ Dixit ei quidam frater. multū deberet homodolere quando non poteſt in oracōe graciam deuocōnis inuenire. veſ pondit frater Egidius. Conſulo tibi ꝙ plane facias fructum tuum. Si enim ha beres aliquatulū boni vim in vegete ⁊ fex eſſꝫ ſub vino velles tu vegētem cōcutere ⁊ vniū cū fecemiſcere: Nō eſſꝫ hoc faciēdum ⁊ ſi mola molēdim nō facit aliqn̄ bonā fai̓ nam molēdinarius nō cōfringit eā ſtat cū malleo ſed plane ⁊ paulatiue reꝑat eā. ⁊ ſic facit bonam farinā. facias tu ſil̓iter ⁊ cogita nullaten dignū eē ꝯſolacōem aliꝙͣ in oracōe a deo reciꝑe. Nam ſi quis vixiſſet ab inicio mūdi vſqꝫ nunc ⁊ victu rus eſſet vſqꝫ ad finem eius ⁊ in oracōne deduxiſſent oculi eius oī die plenā parap ſidem lacrimaꝝ nō eſſet dignꝰ in fine mu di ut deus cōſolacōnem vnicā daret ei Di cebat ei frater quidā alius. Quare plures temptacōnes patitur hō dum orat deū ꝙ alijs tēporibus; lieſpōdit frater egidius. qn̄ aliquis habet cauſam contrͣ aliquem adu̓ſarium ſuū in curia pͥn̄cipis alicꝰ. Si homo iſte vadit ad pͥn̄cipem illum ut ꝓpo nat ⁊ faciat aliqd̓ contr̄ adu̓ſarium. Adu̓ ſariꝰ ille hoc ſciēs. opponit ſe illi totis viri bus ne ſentētia detur ꝓ iſto ſic facit dya bolꝰ contrͣnos Ideoqꝫ ſicetei̓s in colloq̄o cū alijs. videbis frequēter te nō ſentire bel la multa tēptacōm: ſed ſi ad oracōem per rexeis ad recreadam anima tuam. tūc ſen cies ꝯtrͣ te ignita iacula inimici. non debes tn̄ ꝓpter hoc relinq̄re oracōem ſed firmiꝰ ſta re qꝛ hec eſt via ad ſuꝑna patriam et ille qui ꝓpter hoc oracōem relinqͥt eſt ſic̄ ille qui dep̄lio fugit. ¶ Dicebat ei quidā mul tos video habere graciam deuocōis ⁊ lac̓ maꝝ qn̄ ad oracōem vadūt Ego aūt vix poſſum inde aliqͥd ſētire. reſpondit frater Egidiꝰ labora fideliter ⁊ huīliter qꝛ gram quam nō dat tibi deus vna vice dare tibi poteit in alia vice. ⁊ qd̓ nō dat tibi ī vno die vel in vna ſeptimana ul̓ in vno menſe vel in vno anno. poteīt tibidare ī alio die vel in alia ſēptimana ul̓ in alio mēſe vel in alio anno. Pone laborem tuum ⁊ deꝙ po net grām ſuam ſic̄ placebit ſibi. Faber qͥ fabricat cultellum multas dat conſiones ſuꝑ ferrum de quo facit cultellum anteq cultellus perficiatur ſed poſtremo in vna ꝑcuſſione cultellꝰ ꝑficitur. Multū debet hō ſollicitꝰ eſſe de ſalute ſua. Si enī totꝰ mūdus eſſet plenꝰ hoībus etiam vſqꝫ ad nubes ſi poſſibile eſſꝫ ⁊ de hijs omnibꝫ. nō deberet hō ſaluari niſi vnus ſolus. tamen quilibet deberet ſequi gratiam ſua ut eſſet ille vnus quia nō eſt amittere corrigiam calciamenti. amittere ſupernam patriam Sed ve nobis quia eſt quidet ⁊ non eſt q̄ accipiat. Alio tepore queſiuit quidam a fratre Egidio. Quid facis frater Egidi. reſpōdit facio malū. Iterū dixit illefratri egidio qd̓ malum facis tu qͥ es frater im nor. frater egidius dixit cuidā frateri in nori aſtāti. frater quis eſt paratior ul̓ de9 dare graciā ſuam vel nos recipere. rn̄dit frater ille deꝰ ē paracior dare ꝙ nos recipe re dixit frater. Egīdiꝰ ⁊ facimꝰ nos bene reſpōdit frater ille ymmo facimꝰ male. ⁊ conu̓ſus frater Egidiꝰ ad illūqͥ queſiea̓t ab eo qͥd faceret. ait. Ecce patet ꝙ dixera tibi verum. cū dixi me facere malum. Item dicebat. multa bona oꝑa commēdantur in ſacͣ ſcriptura ut veſtire nudos. paſcere famelicos ⁊ alia multatn̄ de oracōe loq̄ns tes deus ait. Nam ⁊ pater tales querit qͥ adorat eum. bona oꝑa adornat aīaꝫ. Sed oratio eſt nimis magnum qͥd. Item dice bat ſācti religioſi ſunt ſicut quidam lupi ſancti qͥ vix exeutin publicū niſi ꝓ magna neceſſitate ⁊ tūc in publico nō contrhut magnam moram. Dicebat fratri Egidīo frater quidā familiaris eiꝰ. Quare non exis aliqn̄ ad ſeculares volētes tibi loquiReſpōdit frater egidiꝰ. volo facere proxi mo meo cū bono animo nō credis ꝙ dare pocius mille librās aliqn̄ ſi haberem eas ꝙ ego darem me proxio. reſpōdit frater credo. frater Egidius dixit. et credis ꝙ ego darem pociꝰ quatuor milia librarum ꝙ darē me aliqn̄ proxīo. rn̄dit ille credo dixit ei frater Egidius dn̄s dicit in euāge lio. Qui relinqͥt pr̄em ⁊ mnrem ⁊ fratres ⁊ ſorores ⁊c ꝓpter nomē meū cētuplū acci piet in hoc mūdo ¶ Fuit aūt quidā roͣns qͥ intrͣuit ordinem nr̄m cuiꝰ facultates di cebatur valere lx milia libraꝝ ergo aliqͥd magnū ē ad qd̓ dat deꝰ aliqͥbꝫ ī hoc mūdo ex qͣ valeer̄t cencies lx mille libras ſꝫ nos ſumꝰ ceci⁊ velati. ſi videremus aliquē ho minem gracōſum multū et virtuoſum nō poſſemꝰ ferre ꝑfectōem eius. Si qͥs eſſet vere ſpūalis vix vellet videre aliquem ul̓ audire vel moram facere cū aliquo niſi ꝓ ncc̄itate ſꝫ ſemꝑ optaret ſolitaius eſſe Di cebat iterū de ſeip̄o. ego pociꝰ vellem eſſe cecus ꝙ eē pulcher hō de mūdo ul̓ dicior ul̓ ſapiētior ul̓ nobilior hō de mūdo. dixit ei quidam qͣre tu pocius noͣles iſta ꝙ eſſe cecus. Rieſpondit qꝛ timeo ne impedirent iter meum. Beatus erit qͥ nec cogitabit nec dicet nec faciet aliquid reprehēſibile Int̓rogauit aliqn̄ frater Egidiꝰ quēdam dicēs quid dicūt ſapiētes eſſe contēplacō nem; At ille dixit neſcio. Ac ille vis ut di cam tibi ꝙ michi videtur? Et ille ait volo. dixit frater Egidiꝰ gradus contēplacōis michi videtur eē ignis. vnctio. extaſis. cō templatio. guſtus. reqͥes ⁊ gloīa. Item ſi inueīs gratiam in oracōne ora. etiā ſi no in venis ibi gratiam ora. qꝛ pilos capraꝝ ac cipiebat deus in oblacōem. Int̓dum plꝰ diligit rex pedem miꝰ laboratis ꝓ eo ꝙ to tam ꝑſonam alteius multoplus laboran tis ꝓ eo. qꝛ dn̄s reſpicit cor. quādo dn̄s de dit p̄dicacōnem ſācto petro dixit ei ꝙ in norem ꝑtem ſemꝑ retineret ſibi dicens ⁊ tu aliqn̄ conu̓ſus confirma fratres tuos ¶De cautela ſpirituali habēda Ivis bene videre erue oculos tuos. ſi vis bene audire eſto ſurdus. ſi bene loqui eſto mutus. ſi vis ambulare abcide tibi pedes tuos. ſi vis bene oꝑari. inutila tibi manus. ſi vis bene amare habe te odio. ſi vis bene viuere mortifica te. ſi vis bene lucri. cito ꝑdere. ſi vis eſſe diues. eſto pauꝑ. ſi vis eſſe in delicijs afligere te ſi vis eſſe ſecurꝰ eſto ſemꝑ ī timore. ſi vis exaltari huīliate. Si vis honorarideſpi ce te ⁊ honorā deſpiciētes te. ſi vis habere bonū ſuſtīe malū. ſi vis eē in qͥete labora ſi vis bn̄dici deſidera maledici. O ꝙͣ magͣſa piētia ē ſcire hec facere ⁊ qꝛ hec mag̓ ſūt nō oībꝫ data ſūt. Si mille anis vixeit hō nec haberet ex os ſuū ſatis haberꝫ facere intrͣ ī corde ſuo nec poſſet ad ꝑfectū ꝯplemētū peruenire tātum haberet facere ſolū intus Nullꝰ deberet velle videre aliqͥd ul̓ audire ſiue loqͥ de aliqͣ re niſi uſqꝫ ad vtilitatem ſuā nec vltra ꝓcedere vllo mo. Qui non vult cognoſcere non cognoſcetur ſed ve nob̓ qm̄ illi qͥ habēt doͣ dei nō cognoſcūt ⁊ qͥ nō habēt nō qͣrunt hō fingit deū qͣlem vult ſꝫ ſemꝑ ip̄e ē qͣlis ip̄e eſt ¶ De ſciētia ⁊ vtili⁊ inutili ⁊ de p̄dicacōe verbi diuini Vi vult ſcire ſatis inclinat caput ſa tis ⁊ oꝑetur ſatis ⁊ trahit vetrem ꝑ terra ⁊ dn̄s docebit eū ſatis. Suma ſapi ētia ē boͣ oꝑa facere ⁊ bn̄ ſe cuſtodire ⁊ iu dicia dei ꝯſideare. Dixit ſel̓ cuidā volēti ire ad ſcolas cā diſcēdi. cur vis ire ad ſcolas Summa tocius ſapientie eſt timere et a mare hec duo ſufficiūt tibi. Tantam ſapi entiam habet homo ꝙͣ tum boni operatur non plus nō ſis nimis ſollicitꝰ fore vtil̓ alijs ſed eſto magis ſollicitus ut ſis vtilis tibiip̄i. Volumus aliqn̄ multa ſcire pro alijs ⁊ pauca ꝓ nobis verbū dei non eſt dicētis nec audiētis ſed oꝑantis illd̓ Ml ti neſciētes natare intruerūt in aqͣs ut ad iuuaret ꝑeutes in eis ⁊ cū ꝑeutibus ꝑierūt prius erat vnūmalū poſtea ſunt duo Si bene ꝓcuras ſalutem aīe tue bene ꝓcurab̓ ſalutem oīm amicorū tuoꝝ. ſi bene facis factum tuū bene facis oīm factum bene vo lētium tibi p̄dicator verbi dei poſitus eſt a deo ut ſit cādela ſpeculum ⁊ vexillifer po pulo dei. beatus ille qͥ ita dirigit alios ꝑ viam rectam ꝙ ip̄e non ceſſet ire ꝑ eam ⁊ ſicnicitat alios ad currēdum ꝙ ip̄e cur rere nō deſiſtat et ſic eſt adiutor alijs ꝙ fiāt diuites ut ip̄e ex hoc nō fiat pauꝑ. cre do ꝙ bonus p̄dicator magis loqͥtur ſibi ꝙ alijs videtur michi ꝙ qui vult animas peccatoꝝ trͣhere magis debet timere ne ip ſe male ab eis trͣhatur ꝙͣ ſollicitus eſſe ut trͣhat Cui quidā frater. Quo tunc. ⁊ ille au̓te oculos tuos ne videat vaitatē illi qͥ dicūt nō app̄hendunt ⁊ illi qui audiūt nō intelligūt. dixit ei quidā. quid eſt meliꝰ predicare an facere. reſpondit quis ma gis meretur vades ad ſāctum iacobū vel ad ſcm iacōbū oſtēdens viā video multa q̄ nō ſūt meā multū audeo q̄ nō intelligo ⁊ multa loquor q̄ nō operor. Ergo vide tur ꝙ ꝑ ſolū viſū loq̄lam et auditu nō ſal uatur hō. ¶ De verbis bonis ⁊ malis Viloqͥtur verba bona eſt quaſi os dei ⁊ qͥ loqͥtur verbā mala eſt quaſi os dyaboli. Qn̄ ſerui dei cōgregātur ī ali quo loco ad loquendum debet tractare de pulchritudīe virtutū ut placeant eis vn tutes qꝛ ſi placeret eis virtutes exercere tur ī eis Et ſi ī virtutibꝫ exercerent̉ ſemꝑ ab eis virtutes aplius amaretur. Quato homo magis plenus eſt vicijs tanto ma gis ei neceſſarium eſt loqui de virtutibus Sicut enim ex frequēti colloquio prauo de vicijs nnicidit quis in vicia faciliter ſic ex frequēti colloquio ſancto de virtutibꝫ faciliter inducitur ⁊ diſponitur ad virtu tes. Sed quid dicemus de bono nō poſ ſemus dicere bonum nec de malo poſſudicere malum. Quid ergo dicemus de bo nonō poſſemus dicere ꝙͣtum bonum ſit nec de malo culpe ⁊ pene ꝙͣtum malum ſit cū vtrūqꝫ inconp̄henſibile ſit a nob̓. ego non reputo minorem virtutem eſſe ſcire bene tacere ꝙ ſcire bene loqui. Et videtur michi ꝙ homo debet habere collum ad in ſtar grius vel qͣſi ꝑ multos modos trāſi ret verbum anteꝙͣ egredietur ex ore ¶ De virtute perſeueratie Vid ꝓdeſt homini orare ieiunare e lemoſinas facere ſeip̄um affligere ſe tire quoqꝫ magna de celo ⁊ nō ꝑucire ad portam ſalutis. Ecce aliqn̄ apparet aliqͣ uauis in mari formoſa mag ⁊ noua mul to theſauro tn̄ ſi impedimeto aliquādo oc currēte ad portum nō ꝑuenit ſed miſea̓bi liter perit. Et quid ꝓfuit omnis illa boni tas ⁊ pulchritudo eiꝰ. ⁊ iterum mari eſt quedā nauis difformis non grādis vetu ſta deſpecta nō ml̓t̓o theſauro plena⁊ cu multo labore feliciter ꝑuenit ad portum euades ꝑicula maris ⁊ hec ſola ꝯmēdatur Simile accidit in hoībus huius mundi mei̓to ig̓r omnibꝫ eſt timendum. Quauis arbor ſit nata nō ſtatim eſt mag̓ ⁊ ſi mag na nō florida. ⁊ ſi floret non ſtatim ꝓdu cit fructum cū ꝓducit fructus non ſtatim ſūt magni ⁊ ſi magni nō ſtatim maturi ⁊ ſi maturi non tn̄ ad os hoīs oēs ꝑueniūt ſed multi decidūt ⁊ putrifiunt ⁊ a porcis ⁊ alijs beſtijs deuoratur. Dixit ei quidam deus faciat te bene finire. reſpodit. Quid michi ꝓdeſſet ſi regnū celoꝝ cētum annis medicaſſem niſi bene finire. duo magͣ boͣ hoīs puto. deum amare et a pcc̄is cauere qͣ haberet hec duo haberet omnia bona ¶ De religionibus cebat frater Egidius de ſeipſo lo quēs. mallē modicū habere gracie dei in religione ꝙ multum ī ſeculo qꝛ plu ra ꝑicula et minorā adiutoriā ſūt in ſeculo ꝙͣ in religione ſed peccator ph formidat bonum ſuum ꝙ malum ſuum qꝛ timēt pe nitētiam agere ⁊ religionem intrare pluſ ꝙͣ ī pccō iacere ul̓ in ſeculo remanere Qui dam ſecularis pecijt cōſilium a fratre Egi dio vtrum expediret ei religionem intra re vel nō. Reſpondit ſi quis pauꝑrimus ſciret aliquem precōſum theſaaurum ab ſconditum in antiquo agro comumi nūꝙͣ ab aliquo cōſilia quereret vtrum ad the ſaurum ire deberet. quanto magis ire ad cauandum tantum thelaurum deberent omēs homines cū feſtinacō e ire hec ut ille audiuit veditis oībus boīs ſuis ſtatim reli gionē intrͣuit. Dicebat qͦꝫ frater Egidis multi religiōeꝫ ingrediūtur ſed q̄ religio nē ꝯueīunt non oꝑantur et ſunt huiſmōi ſicut agͣcoſa qui ſi arma rolādi indueret ⁊ cū eis pugre neſciret. Nō enim omnes hoīes equi beyhardum ſcirēt eqͥtare nec inſidētis ei ſibi neſcirēt a caſu cauere. Nō reputo magnū terram alicuꝰ regis intrre nec reputo magnū dona a rege accipere. ſ reputo magnum ſcire ſicut decet ī terra re gis ſtare. Curia magni regis eſt religio quanon reputo magnum intrre ⁊ aliqua dei dona in ea reciꝑe ſed ſcire ſicut decet in ea viuere pociꝰ aut vellē in ſeculari ſtatu exiſtere ⁊ deuote ac ſollicite ad religiōīs ingreſſum ſuſpirare ꝙ in religiōe exiſtere ⁊ peccare. Bloīoſa virgo mater dei nata fuit de peccatoribus ⁊ peccatricibus tn̄ eſt illud ꝙ eſt ⁊ nō fuit de aliqͣ religione. De bet religioſus credere ſe nō bene ſtare nec bene viuere poſſe niſi ī religione. videtur michi ꝙ religio fratrum minoꝝ vere fuit miſſa a deo in hūc mūdum ad magna vti litatem hoīm. Sed venobis niſi ſumꝰ ta les qͣles eſſe debemꝰ Religio fratꝝ imnoꝝ videtur michi paupei̓or ⁊ dicior tociꝰ mū di hoc videtur michi graue religioſoꝝ vi ciū qꝛ nimis alte volūt ambulare qꝛ ꝙͣto gͣdus altior tāto caſus gͣuior. ¶ Et dixit ſāctus Frāciſcus ꝙ pcc̄m̄ ſac̓dotum maiꝰ eſt ꝙͣ pccm totius mūdi ꝙͣtum eſt ergo minoꝝ fratrū maiꝰ oīm ſac̓dotum alioꝝ totiꝰ mūdi qꝛ gͣdus altior eſt quem deus ſeruauit ⁊ illū ſuis diſcipulis ſeruādum tj didit. Et qͥ oīa ſciuit preteīta ⁊ preſētia ⁊ futura ⁊ oīa fecit. credēdum eſt veraciter ꝙ altiorem ꝑfectōem ⁊ meliorem oīmi ſta tuū elegit. Ille eſt diues qͥ ymitatur diui tem. ille ē ſapīes qͥ ymitatur ſapientem ille ē bonꝰ qͥ ymitatur bonū. ille ē pulcher qͥ ymitatur pulchrū. ille nobilis qͥ ymita tur nobilem videlicet dn̄m iheſum criſtū ¶ De virtute obediētie ⁊ quibuſdā alijs virtutibus Vāto magis reſtrictus ē religioſꝰ ſub iugo obedētie tāto maiore rodꝫ fructū et ꝙͣto magis e rligioſus ſb̓iectus ⁊ obediēs p̄lato ſuo ꝓpter honorē dei tāto magis ē pauꝑcimūdꝰ a pccō ſuo p̄ cetei̓s hoībꝫ huiꝰ mūdi. religioſꝰ bn̄ obediēs ſi mil̓ ē militi bn̄ arͣto ſedenti ſuꝑ bonū equū x qui trāſit ſecurus in hoſtes et nemo eum offendere poteſt. Religioſus aut obediēs cū murmure ſimilis ē militiniſidēti equo malo ⁊ trāſiens inter hoſtes cadēs et ab inimicis quandoqꝫ capitur vulneratur in carceratur vinculatur et qn̄qꝫ occiditur Religioſus qͥ in ꝓpria volūtate vult viue re ad infernū vult ire. Qua diubos tenet caput ſub iugo īpſet horrea frumēto. bos aut non tenes caput ſub iugo. ſed vagā do diſcurrens in capo magnꝰ dn̄s videtur ſibi eſſe. ſed ꝑ eum horrea non implētur Magni ⁊ ſapiētes ponunt caput humili ter ſub iugo obediēcie. ſtulti caput de ſb̓iu go extrͣhunt ⁊ obedire nolūt. Mater qͦꝫ qn̄qꝫ nutrit filiū et exaltat qͥ pluſꝙͣ mag nus effectus eſt ꝓpter ſuꝑbiam ſuam nō obedit ſed eam deridet ⁊ ſꝑnit. Maius re puto obedire p̄lato homini ꝓpter amorē dei ꝙͣ ip̄i creatori ꝑ ſeipſum aliquid impe rāti. videtur michi ꝙ ſi aliquis eſſet in tan ta gratia ꝙ cū angelis loqͥretur et vocare tur ab hoīe cui ꝓmiſit obediētiam deberet collocucō em angeloꝝ dimittere ⁊ hoī cui ꝓpter deum ꝓmiſit obedientiam obedire iui vero ponit caput ſub iugo obediētie ⁊ poſtea extrͣhit caput de ſubiugo obediē tie ut viam ſeqͣtur ꝑfectōnis hoc eſt ſignū latētis ſuꝑbie magne. bona conſuetudo eſt via ad omne bonū Et mala cōſuetudo ad oē malū. Si qͦs vixiſſꝫ ab micio mūdi vſqꝫ mō ⁊ ſemꝑ paſſus fuiſſet malū ī vita ſua ⁊ mō iret ad omne bonum qͥd noceret ei oē malum qd̓ paſſus eſt. Et ſi quis ha buiſſꝫ bonū ab micio ſeculi vſqꝫ mō ⁊ nūc iret ad oē malū qͥd prodeſt ſibi omne bo num qd̓ habuit. Dixit ei quidā ſecularis vellem in hoc mūdo diu viuere ⁊ in oībus habudare. reſpōdit ſi viueres mille an nis ⁊ eſſes dn̄s tociꝰ mūdi qd̓ premiū acci peres a carne tua cui ſeruiuiſti. Sed ī mo dico tempore qͥ bn̄ egerit ⁊ bn̄ ſe cuſtodie rit recipiet premmiū menarrabile. Bona ſocietas eſt homni ſicut tirriaca ⁊ mala ſo cietas ſicut venenum. Arbores que ſtant uuix via interdū feriūtur ferro a trāſeūtibꝫ ⁊ fructuno ſinat maturari ſic nocet ſtare in publico. Dixit quidā fratri egidio. qͥd poſſem facere ut ſētire aliꝙͣ ſuauitatem de deo. rn̄dit. inſpiauit tibi deꝯ vmꝙͣ bona volūtate q̄ ait ml̓tociēs dixit ei pluīes frat̓ Egidiꝰ ī hec verba vociferas altā vocē. qͣre fuit natꝰ amiſit fidem. reſpōdit ſic̄ dixiſti ita ē verum tn̄ nō habebam fidem ate ita bene ſic̄ debebam habere tn̄ deus abſtulit ea michi Et quiſqꝫ haberet ea ꝑfecte ſicut habēda eſt deus auferret ea ſibi tn̄ poſt hoc habui ꝙ merui ꝙ fuis ligaretur mi chi ad collum ⁊ trherer ytuꝑate ꝑ omēs vicos iſtiꝰ Ciuitatis. dixitqꝫ aliꝰ ſi tu no habes fidē qͥd faceres. ſitu eſſes ſacerdos ⁊ velles dicere miſſam ſolempnem. Quō diceres tu credo in vnum deum. reſpōdens leta facie ⁊ catans alte vocē dixit ꝯgnoſco vnū deum patrem oīpotentem. videbatur fratri egidio ꝙ male fecerunt p̄lati ordīs fratrum minoꝝ eo ꝙ nō ꝓcuraſſent ꝓ vi ribus ꝓ dn̄o papa non obtēta vane glo rie ſed ꝯtēplacōe honoris diuim dutaxat ⁊ edificacōne proximoꝝ canonizacōnem fratrūminoꝝ martirū qui ꝓ glorioſa cō feſſione fidei fuerūt apud marrochiū nit̉ fecti ⁊ ſi dn̄s papa voluiſſꝫ eos canonzare bene quidam ſinautē fratres hoc ꝓcura tis apud deum eſſent excuſati et addebat Si exēpla patrum nos precedētium nō habuiſſem forſitan in ſtatu penitētie in quo ſumꝰ nō eſſemꝯ. ſed reddit vnicuiqꝫ aurum ꝓ auro ſcarlētū ꝓ ſcarleto tinciniū ꝓ tincimo nec aliqͣs vna faciat deo ⁊ non aliam qualitercūqꝫ lamentabatur frater Egidiꝰ de cuiuſdā ciuitatis debellacōe gͣui dolēs tā de crudelitate ꝙ de pei̓culo debella torum ⁊ phꝙͣ. Dixit ꝙ de hijs fuit multū cōdolēdum adiecet in hec verba voluit tn̄ deus ꝙ hoīes illiꝰ ciuitatis peīteretur ⁊ humiliarētur qꝛ ſepe vicinos ſuos quibꝫ erāt potētiores ſatis maniter tractauerūt Tūc dixit ei quidā religioſus. ſi deus hec voluit nō debemus ſic̄ tu dicis eis cōꝑati ſꝫ pociꝰ de illoꝝ pena gaudere qꝛ oīs homo debet conformare voluntatem ſuam volū tati diuine. Reſpōdit ponamus ꝙ rex ali quis poſuerit edictum ꝙ ſi alquis cōmiſe rit tale facinus decapitetur vel ſuſpenda tur ⁊ dato ꝙ filius regis illius in crimen huius lapſus de mādato regis trahatur ad mortem predictam credis ꝙ regi pla cerꝫ ꝙ hoīes exultaret ⁊ diceret gaudeaꝰ qꝛ dn̄s rex ducit filiū ſuū ad mortē nō pla cerꝫ regitale gaudiū ſꝫ diſplicerꝫ ſic ē aitī iſto negocō. alia vice dixit ei quidā ſi qͥs laudat me de bono etiā qd̓ non habeo inde gloīor vane in corde meo. rn̄dit ſi qͥs eſſꝫ nō cuſtodiuiſti illam bonam volūtatem ⁊ duxiſſet te ad manus bonū. Alius dixit qͥd facia qꝛ ſum aridꝰ et indeuotꝰ. reſpō dit yronice loquēs. Noli orare deum ne offeras munꝰ ad altare qn̄ diſſipat impe tus aque in vndātis alueum et canalē aq̄ molēdim. moledinariꝰ ſtudet paulatiue reꝑare qͥ diſſipata ſūt ⁊ ſimiliter qn̄ mole moſēdinarij nō faciūt bonam farinam nō frāgit ſtatim malleo magno ſed paulatīe reꝑat ⁊ plane eas martello ꝑuo tondēdo donec reꝑentur. Religioſi voͣti ſūt a deo maxīe ad vacādum oracōi huīlitati ⁊ ſuꝑ ne caritati. Sed ve illis qͥ ꝑdiderūt deſi derium boni ſui ⁊ volūt ire minis alte. Du ſemel retuliſſet frater. Egidius cū multo feruore quibꝰdam fratribus amicis ſuis intimis quo anno illo qūo ſāctꝰ fraciſcꝰ trāſiuit ab hoc mūdo ad patriā celeſtem apparere digͣtus fuerat criſtus eidē fratri egidio vigilanti viſibiliter corꝑali cū ful gore mire claritatis multis vicibꝫ ꝑ dies qudecim in loco fratris cetōne. Quidam ex fratribꝫ dixit eidem fratri egidio vellē ꝙ in eodem loco vbi criſtus ſic digͣtiue cō placuit apparere fieret vnā ꝑua eccleſia de formoſis lapidibꝫ ⁊ pollitis. qͥ rn̄dit O ꝙͣ bn̄ dicis qꝛ plures facte ſūt ecc̄ie ī locis vbi nō ita magͣ fecit ſic̄ ibi. Dixit alius. ⁊ quo noīe intitulabitur iſta ecc̄īa. rn̄dit de beret voͣri noīe feſti pēthecoſtes id ē ecc̄ia ſpūs ſācti. Dixit aliꝰ. credis tu ꝙ ſpūs ve neit pꝰ tempora apl̓oꝝ ī aliqua ꝑſonam eo mō ꝙ veīt ī apl̓os. qͥ ait. Si ego gloi fico meip̄m gloriā mea nichil ē. cui frater dixit tu dicis ꝙ deꝰ tūc abſtulit tibi fidem Dic michi ſi placet ſi tu habes ſpē. rn̄dit Qui non habet fidem quo hꝫ ſpem. dixit ei frater. nōne ſperās te habere vita eter na. rn̄dit non credis tu ꝙ pōt deus dare arra vite eterne cui placet ſibi Et ait non loq̄mur mophꝰ de iſtā materia credidit frat̓ ille ꝙ hoc dixit ei tunc fratre pn̄te ibi dēī extaſi reꝑitur. Dixit qͦꝫ frater Egidius q̄ter ſe fuiſſe natū. Prīo ait natꝰ fui de gei trice mea carͣliter. Scd̓o ī ſac̓mento bap tiſmi. Tercō qn̄ intrͣui religiōeꝫ iſta. Qua̓ to qn̄ feceit michi dn̄s mīaꝫ apparicōis ſue Et ait illi p̄dcus frater ſi ire ad ꝑtes remo tas ⁊ q̄reratur me ſi agnoſcere te ⁊ poſſem dicere. ſic xxxij anni ſūt ꝙ frater egidius fuit natꝰ ⁊ āteꝙͣ fuit natꝰ habuit ⁊ pꝰ pauꝑrimus totus plagatus ⁊pallidꝰ vi liſſimis ſordibꝫ veſtimētis indutus ⁊ oīs diſcalciatꝰ et oēs veniēt ad deū dicētes va lete dn̄e qꝛ mia̓biliter eſtis diues decorus ⁊ pulcher valde ſpecioſa veſtimēta ⁊ calci amēta habetis nōne ſtultus eſſet ſi talis laus ei placeret ⁊ talem arbitraretur eſſe qͣlem illi dicerēt cū ſtaret certiſſime oīno rem ſe aliter habere E omnibꝫ religionibus ⁊ religioſis quidam placet deo quidam diſpli cet. Eoꝝ aūt qui placēt ſūt duo ordīes vnus noīatur ordo amātium alter placē tium. in ordīe aūt amantiū ⁊ oēs amātes ſūt ſerui magni deo qͥ ſe talit̓ diligūt ī deſi deio placēdi deo et diligūt ſe in deſiderio placēdi ad inuice ꝓpter deum iſti amātes quatuor habet oculos. vnꝰ oculus ſemꝑ reſpicit qͥd ſemꝑ magis placeat volunta ti et benēplacito dn̄i dei. Alius ſe reſpicit proximū ad dādum ei ſemꝑ pacē et bonū exēplum alioꝝ duoꝝ vnus reſpicit ante aliꝰ retro. ille qͥ eſt āte reſpicit qͥd ſibi de beat eueīre de oī tempore qd̓ facit. Qui eſt retro ſpeculatur ſi opꝰ ꝙ facit placꝫ dn̄o deo. Et ſit oculos qͥ eſt an reſpicit retro ⁊ qͣ eſt retro reſpicit ante et iſti duo oculi ſūt iudices operū. Aliꝰ ordo dicitur pla centium ⁊ placētes dicūtur omnes qui ſe cuſtodiunt ne dicat vel faciant aliquam tribulacōm alteri ⁊ ſi alij faciant eis tribu lacōnem ip̄i fiunt ſerui eorū qui eos affli gunt de plenā et bona voluntate cordis ⁊ yadunt videlicꝫ ad iuſticiam ⁊ non trā ſeunt terminos iuſticie rationem faciant alicui iſti duo ordines ſut in beneplacito dn̄i Illi autem religioſi qui ſuntin diſcor dijs ⁊ morantur in gueris ⁊ prelijs ⁊ cō tentionibus ꝓpter res terrernas et non ꝓpter bonū aīe ſed ꝓpter ſecuritatē ſe repu tat bonos oēs ſūt indiſplicētia dn̄i dei ſꝫ pn̄t de diſplicentia redire ad placētiam ꝑ penitētiam ⁊ cōfeſſionem ⁊ cautelam. ſed caueat quia tam diu poſſunt in malo ꝑſe uerare ꝙ eis hoſtium miſericordie claude retur ⁊ proīcerentur extra ſaluacōem Et prelati māgiſtri diuītatis predicatores ⁊ ſacerdotes a deo ſunt ordinati hac racōe ut ſciant aīas trahere ad ſaluacōem Et ut hoc feruētiꝰ deſideret ⁊ appetat ꝙ vinū ul̓ aquā bibere tn̄ fortiſſime ſiciūt ⁊ ut paciā tur pena ꝓ aīabꝫ. Tales predci magiſtri p̄dicatores et ſac̓dotes oīes ſunt in bene placito dn̄i dei. Oīes p̄dicti magiſtri p̄di catores et ſac̓dotesqꝫ magis ſitiut lauda ri ⁊ honorari ꝙͣ ſitiāt aīas trͣhere ad ſalua cōem. oīes ſtant in diſplicito dei. Sed de diſplicito poſſunt redire ad placitū dei. ſi confiteātur ⁊ ad hoc ſe cuſtodiāt. Sed tn̄ poſſunt ī hoc morai ꝙ clauderetur eis oſti um miſei̓cordie et proicerētur exͣ ſaluacō nem. oīes gētes facit naſci dn̄s deus ꝓpt̓ ſuū honorē et ꝓpter hāc racōem ut debeāt eum oīes diligere ſuꝑ oīa ⁊ proximū ꝓpt̓ deum ſic̄ ſcip̄os in tātum vna gēs aliā in ꝙͣtum ſe amāt et hortātur ad ſaluacōem Oīs ges que nō amat ⁊ timet deū eſt ī pec cato morͣli ⁊ ēdata ī manꝰ odij ⁊ ꝓiecta extrͣ ſaluacōem. Oīs gens qͥ grādeſcit in ſua reputacōe et reputat ſe alta ⁊ bonā de hoc ꝙ dei eſt nec recōgnoſcit a deo ꝙ ha bet ip̄e paruificabit ea malis gͣtibus ſuis Oīs gens qͥ non vult portare penitēciam ⁊ pena ꝓ pcc̄is data ē in manꝰ pene ⁊ ꝓie ctā extrͣ ſaluacōem ⁊ dāpnacōnem. Oīs gens q̄ non timet et pauet deū dabitur in manꝰ magni pauois ⁊ ꝓicitur extrͣ ſalua cōem in dampnacōem. Bentes q̄ magis amant res ꝙͣ dn̄m qͥ fecit eas ꝓpter res pu niētur in tribulacōibus ⁊ flagellis. Ben tes que non diligunt bonum ſuum id eſt ſalutem anime ſue habebunt malum id e dampnacōnem anime ſue. Omnis gens q̄ racōem dn̄i dei ſui nec vult audire nec obſeruare ordinata eſt ad penam. Oīs gens que deridet verbum dei ordinata eſt ad pena ire. ſicut ſol quādo oritur ſtelle amittur lumen ſuū reſpectu ſolis ſic luna ⁊ ſol perdūt lumen ſuū reſpectu vnius aīe gloīficate. Excuſo aūt me cora deo ⁊ vob̓ ꝙ nō ſum ego qui dico predicta qꝛ ꝑ me ſuſpēderer in furtis ⁊ proicerer in dapna cōnem extra ſaluacōnem. ¶ Octo ſūt la pides precōſi quos dn̄s dedit ſanctis here mitis beato Franciſco beato Dominico ſan ctis quoqꝫ monachis ⁊ omnibꝫ ſanctis ſuis. Primus eſt dolorem de peccatis ⁊ ea pure cōfiteri ⁊ pnīam ꝓ eis porre ⁊ caue re de futuris ⁊ eſſe obediētem. Secūdus eſt qꝛ ip̄i ſācti eradicati erat ab oī ſpe mu di ⁊ hoīm ita ꝙ corda eoꝝ nullā radicem temperalitatis nec carnalitatis inueniret vbi ſe teneret. ſed ad ſolum deum qͥ corda fecerat neceſſario reuertebatur. Terciꝰ ē ꝙ oē bonū ꝙ habebant recognoſcebāt a dn̄o deo ⁊ oē malū de pcc̄is ſuis. Quartꝰ quiſqꝫ malū eis dicebat ul̓ faciebat erat eis ſeruiētes de plena ⁊ bona volūtate cor dis. Ruitꝯ ꝙ amabat rep̄henſicōes et nō honores ⁊ diligebat vnitatē in oī gēte pe nitēte ⁊ erat miſeicordes et pij. Sextꝰ ꝙ reputabāt ſe oībus alijs viliores ⁊ omēs alios meliores ſe. Septimꝰ ꝙ ip̄i ſeruie bat ⁊ nō exſpectabat ſeruiri et quicūqꝫ eos reputabant viles ip̄i cū eis ſe viles re putabat. Octauꝰ ꝙ oīa beneficiā recōg noſcut a deo ⁊ ea ſibi reddebat dicentes Dn̄e qͥd ſumꝰ qꝛ ſi abſtuleis a nobis bona tua q̄ feciſti nobis erimꝰ peiores oībus qͥ ſūt in ꝓuincijs. qꝛ qͥ ſibi bona q̄ dei ſunt appropriat deus eū expropriat. et qͥ ſibi nichil appropriat ſed totū deo attribuit huic deꝰ bona ſuā q̄ ipſe facit appropriat Deo Fracias Expliciūt aurea verba ſancti Egidij ordinis fratrum minorum AI LAIIE. UIIID STXDI. A1BLIGTHER DLSSEIDORF T MLIII I U Incipiūt aurea verba ſancti Egidij or dinis fratrum minorum Racia dei ⁊ virtutes ſunt ſcala ⁊ viā aſcēdendi in celū. vicia vero ⁊ peccata ſunt via ⁊ ſcala deſcedendi ad infernum. vicia ⁊ peccata ſūt toxicū. virtutes vero et bona oꝑa ſunt tiriaca. Gratia attrͣhit gratiā ⁊ vnū viciū tr̄hit ad aliud. gratia nō vult laudari. viciū nō vult deſpici. Deꝰ ī humi litate reqͥeſcit paciētia eſt figura eius. pu ritas cordis videt deū. deuotio māducat ip̄m ſi amas amaberis. ſi times timeberis. ſi ſeruis ſeruietur tibi ſi bene te geis de alijs. alij ſe bene gerēt de te. Btus ille qͥ amat ⁊ nō deſidea̓t amari. btūs ille qͥſeruit ⁊ nō deſiderat tatum ſeruiri. btus q̄ bene gerit ſe de alijs ⁊ nō deſidea̓t bene geri ſe de alijs ⁊ qꝛ hec magͣ ſunt ideo ſtulti ad ea nō attī gunt. Cria ſunt magna valde et vtilia. q̄ quiſqꝫ haberet. male cadere poſſꝫ. Primū eſt. ꝙ ſi oēm tribulacōnem q̄tibi acciderit ꝓpter deū in pace ſuſtineas. Scd̓m ſi de oībus que facis ⁊ recipis magis humiliai̓s. Tertiū ſi fidelit̓ diligis bona q̄ nō poſſunt LAIIDII. 1M SI.DI XIELIGTILIII DESSELDOXI L videri ocul̓ corporis. Oīa q̄ magis vilipē dutur ⁊ relinquūtur ab hoībꝫ mūdanis magis honoratur ⁊ recipiūtur a deo ⁊ ſanctis. Et ea q̄ amplis diligūtur ⁊ aplectu tur ⁊ honoratur ab hoībꝫ mūdanis. āpliꝰ odiūtur ⁊ relīquūtur ⁊ vilipēdūtur a deo ⁊ ſāctis. Oīa enī odiēda diligit hō miſer ⁊ diligēda o d Inogauit ſeml̓ frar Egidis quēdā frēꝫ dicēs. habes tu bona aīaꝫ; keſpō dit frāter ille, frater imi neſcio; dixit ei frat̓ Egidiꝰ; ſācta cōtritio. ſācta huīlitas. ſan cta caī̓tas ſācta deuocō ⁊ ſācta leticia. faci unt aīam bonam ⁊ ſāctam ¶ De fide minia q̄ pn̄t excogitai narrari videi ſ palpari. nͥl ſūt reſpectu eoꝝ q̄ nec ex cogitai nec videi nec palpari pn̄t. Oēs ſa piētes ⁊ ſācti qͥ fuerūt ⁊ ſūt ⁊ erūt qͥ locuti ſūt ul̓ loquet̉ de deo. nō dixerūt nec vniꝙͣ dicet de deo ī ꝯꝑacōe eiꝰ qd̓ ē ṅ ſic̄ ē cuſpis vniꝰ acꝰ ī ꝯꝑacōe celi ⁊ terre ⁊ oīm creatu raꝝ q̄ in eis ſūt. ⁊ pluſꝙͣ milies minꝰ. To ei ſac̓ ſcriptua̓loqͥtur tāꝙͣ balbūciēdo. ſic̄ mat̓ balbuciens cū filio ſuo ꝑuulo. q̄ alit nō pōt intellgere verbā eiꝰ dicebat ſel̓ egi diꝰ cuidā iudici ſeculariſredis tu ꝙ doͣ dei ſūt magͣ hn̄dit credo, cui dixit on̄do tibi qd̓ non credis Et adiecit ꝙͣtum valēt om nes facultates tue. Rn̄dit iudex ꝟalēt for ſitan mille libras. dixit ei frater. Egidiꝯ. Dares tu ꝓ millibꝫ librisª feſpōdit. Dare valde libēter Dixit ei frater. Egidiꝯ. certū eſt ꝙ terrena oīa nichil ſūt reſpectu celet tiū cur igitur hec nō das ꝓ illis. feſpōdit iudex. Credis tu ꝙ homo tantum oꝑetur ꝙͣtum credit. rn̄dit frater egidiꝰ. ſācti et ſancte bona q̄ potuerūt facere ſtuduerūt opere exercere. ⁊ que nō potuerūt cōplere. cōpleuerūt ſāctis deſiderijs. ⁊ defectū oꝑis ſuppleuit ip̄m deſideriū ſanctum. Si quis haberet ꝑfecte fide. veniret in talē ſtatum in quo daretur ei plena certitudo homini qui certitudinaliter exſpectat magnū ⁊ eternū bonum. quid mali pōt facere ei ali qd̓ malum? Et hoī qui exſpectat eternum malū. quid boni pōt ei facere aliqd̓ bonum: Nunꝙͣ tamē debet aliquis deſperare du viuit de miſeicordia dei qꝛ vix eſt arbor ita ſpinoſa ⁊ nodoſa quā non poſſunt hoīes plana ⁊ pulchrā facere ⁊ ea or̄are. multo magis nō eſt quis ita grauis peccator in mūdo que non pōt deus gratia ⁊ virtutibꝫ adornare. ¶ De dilectōne dei ⁊ proxi 766 Ilectio dei ⁊ proximi maior ē oībꝫ virtutibꝫ. Dicebat frater. Egidius cuidā fratri ſpūali aīco ſuo lredis tu ꝙ ego diligate. neſpondit frater ille credo. dixit ei frater Egidiꝰ. Non credas tibi. qꝛ ſolus crator eſt ille qui vere dili git craturā ⁊ amor crature nichil e reſpe ctu amōīs creatōis. Dixit qͥdā aliꝰ fratri Egidio, ꝓph̓a dicit. ꝙ oīs amicꝰ fraudulē ter incedit. neſpōdit Ideo ſū tibi fradulē tus qꝛ bonū tuū nō facio meū; Quatō enī apliꝰ bonū tuū facere meuitato miꝰ eſſem tibi fraudulētus Quāto enī ampliꝰ qͥs le tꝰ fueit de bono proximi. tato erit magis ꝑticeps boni illiꝰ. Si vis ergo ꝑticeps eſſe boni omnium. gaude de bno omnium bonum aliorum facis tuum. ſi tibi placet Et malum aliorum facis tuam cuſtodiā ſi tibi diſplicet hec ē viaſalutis ut ſis letus gaudens de bono proximidolens de ma lo ſuo Et credas bona de alijs. de te mala. ⁊ honores alios ⁊ te deſpicias. qui non vult alios honorare nō hōrabitur. ⁊ qͥ nō vult cognoſcere nō cognoſcetur. ⁊ q̄ nō vult fatigari non reqͥſcit. Iaboricium fru ctuoſū ſuꝑ oē laboitium ē ſtudere pietati ututꝰ et benignitati. Quidqͥt fit ſine amore ⁊ deuocōe nō eſt placitū deo nec ſāctis eiꝰ. Ex ſuis efficitur homo pauꝑ ⁊ ex diuinijs efficitur diues. Ergo diuina debet hō dili gere ⁊ alia ꝯtēpnere. Quid eſt magis ꝙ ſcire eſſe gratū beneficijs dei ⁊ ſcire rep̄hen dere ſe de malis ꝓprijs in hac ſcola vellem ſtuduiſſe ab micio mundi ⁊ ſtudere vſqꝫ ad fine mūdi. ſi tamē vixiſſem et victurꝯ eſſem ſcꝫ in cōſideracōne ⁊ commedacōne beneficioꝝ dei ⁊ ī cōſideracōe ⁊ rep̄henſio ne maleficioꝝ meoꝝ; tamē ſi defectū ha bere ī rep̄henſione mei de maleficijs meis nullum defectū haberēin conſideracōne dei. Vides ꝙ ioculatores ⁊ mimi ꝯmendāt mi ro mō eos qͥ dant eis vnū cimiciū veſtime ti. Quid enim debemꝰ facere dn̄o deo noſ tro. Multū deberes eſſe fidelis illi qͥ vult te liberari ab oī malo ⁊ tribuere tibi omē bonum. ¶ De humilitate Emo poteſtt venire in cognitionē dei niſi ꝑ humilitatē Viā eundi ſurſū eſt ire deorſum. Et oīa ꝑicula ⁊ omēs caſus magni qui acciderūt in mūdo non niſi ꝑ e leuacōeꝫ capitis acciderūt. ſicut pꝫī illo qͥ fuit creatus in celo ⁊ in adam. in phariſeo 767 euāgelico ⁊ multis alijs. Et magna bona q̄ facta ſūt ꝓpter flexionem capitis euene rūt. ut patꝫ in beata virgīe et ī publicano ⁊ in ſācto latrone ⁊ ī multis alijs. Nō poſſe mꝰ nos habere vnā molem guem qͥ face ret nos ſemꝑ capita incliare. tūc dixit ei qͥ da frater; quō poſſemꝰ nos fugere iſta ſuꝑbia: Btillelauainde tibi manꝰ. vbi po ſueis os ibi tene pedes ſi conſideres benefi ciā dei debes inclīare caput tuū ⁊ ſi ꝯſides pccā tua debes caput tuū ſiliter inclinare. V aūt illi qͥ querit de ſuā malicia honorari Vnde gͣdus huīlitatis in homine eſt cog noſcere ſe eſſe ſemꝑ contrarium bono ſuo. Ramum etiam huīlitatis reputo. reddere aliena non ſibi appropriare ea. hoc ē oīa bonā deo attribuere cuius ſunt. ſibi attri buere mala ſua. Beatus ille qui ita vilē ſe reputat coram homnibꝫ. ſicut vilem ſe eē inuenit corā deo. Beatus ille qui iudi cat ſeipſum modo. qꝛ non veīet ad iudiciū. Beatꝰ qͥ ambulat fidelit̓ ad iudiciū ⁊ obe diētiam alteriꝰ hoc enī fecerūt apl̓i etiā pꝰ ꝙ ſpū ſācto fuerūt repleti. qͥ vult pacē ⁊ tranqͥllitate habere. dꝫ oēm hoeꝫ ſuꝑiore ſuū reputare. Btus ille qͥ nō vult videri ī ulaſ ſuis verbis ⁊ moribꝫ niſi in illa cōpoſicōe in qua diuīa gratia cōpoſuit eum. Beatus qui ſcit cōſeruare ⁊ abſcōdere reuelacōes dei. qꝛ nichil ocultū quod nō reuelet deus qn̄ plcet ſibi. Si quis eſſꝫ ſanxior homo de mūdo ⁊ reputaret ſemaiore pccorem de mūdo. in hoc eſſet humilitas. humilitas neſcit loqui ⁊ paciētia nō audet loqͥ huīli tas videtur michi eſſe ſicut fulgur. ſicut e nī fulgur facit ꝑcuſſiones terribiles ⁊ pꝰ modū nichil poteſt inueīri ex eo. ſic humi litas diſſipat omē malū ⁊ eſt umica oīs pcc̄i ⁊ facit hoīeꝫ nichil ſe reputare ꝑ hui litatē inueīt hō gͣciam cora deo ⁊ pace cum proximo. Sicut rex quis magenꝰ ſi vellmittere filiā ſuā ad alique locūnon pone ret eam ſuꝑ equ non domitū ſuꝑbū et cal citroſum ſed ſuꝑ equmnāſuetū ſuauit̉ ani bulātem. ſic deus nō ponit gͣtiam ſua in ſu ꝑbis ſed in humilibus ⁊ in manſuetis De timore dn̄i timor dn̄i ſanctis omne malum ti morem expellit ⁊ cuſtodit illa bona que nō poſſunt līgua expͥmi nec etia cogi tari. qꝛ timorem dn̄i habere maximum do num dei eſt. nec omnibus datū. Qui non I timet on̄dit ſe nō habere qd̓ ꝑdat; timqr dn̄i regit ⁊ gubernat hoīeꝫ ⁊ facit eū veīre in gratiā. Si qͥs haberet gratiā dei timor dei cōſeruat ea ⁊ ſi non habet facit ad eā pueīre. Oēs creature racōnabiles q̄ cecide rūt nunꝙͣ cecidiſſent ſi hec doͣ habuiſſent. Hoc ſāctum donum eſt niſi ſanctoꝝ ⁊ ſan ctarum. Et quāto aliquis magis eſt gra cioſus nō eminꝰ humilis ⁊ timoratus. et virtus in quo homines minꝰ ſe exercēt nō eſt minor alijs. Homo qui offendat in tātum deum ſuum ꝙ dignus eſt morte. cū qua ſecuitate poteſt ante preſētiam eius ire; Beatus qui ſe cognoſcit veraciter in carcere eē in hoc mūdo. et ſemꝑ dn̄m ſuum offendiſſe. Multum valde debet homo ti mere a ſuꝑbia ne precipitet eū a ſeip̄o. et a ſimili tui time ſemꝑ ⁊ caue nō ē ꝑfecta ſe cuitas hoī dū ē in hoc mūdo inter inimicos nimicꝰ ē caro vr̄a ⁊ ip̄a cū demoībꝫ ſemꝑ eſt aduerſ aīam Maiore ergo timorem debet hō habere ne malicia ſua ꝓpria deum cat eū ꝙ de aliare de mundo Impole ē eni ꝙ hō pōt ad graciam dei aſcēdere ul̓ ī ea ꝑ ſeuerare ſine ſācto dei timore ⁊ ſcō pauore qͥ nō hꝫ timorē dei ſignū hꝫ ꝑeūdi. Timor xii 3 dn̄i facit humiliter obedire. ⁊ caput vſqꝫ ad terrā flectere ſub iugo obediētie ſācte. Et quanto quis maiorē dei timorē habet. tāto plus orat. Cui aūt datur gͣtia ſācte oraconis. nō eſt ꝑuū donum. Opera hoīs ꝙͣtumcūqꝫ videantur magͣ nō ſunt ſcd̓m eſtimacōem hoīs. ſed ſcd̓m eſtimacōem ⁊ benēplacitū dei. Et ideo ſemꝑ eſt nobis ti mēdum ¶ De virtute ⁊ pace Vi paciēter ſuſtineret tribulacōes ꝓpter deum cito veīret ad magnam gratia. ⁊ eſſet dn̄s huiꝰ mūdi ⁊ teneret iā pedē in alio mūdo. Quicqͥd hō facit ſiue bo nū ſiue malū. ſibimetip̄i facit. nō debes ſcā dalizari ſi quis tibi facit iniuriā. ſed debes cōpati peccato eius. Suſtinere debes pa ciēter iniurias a proximo tibi factas ꝓpt̓ deū ⁊ ꝓpter proximū. ⁊ ꝓpter teipſū. Quā tū quis ꝑatus eſt ſuſtinere tribulacōnes ⁊ nniurias ꝓpter deutantū eſt maiꝰ apud deū ⁊ nō amplius Et quato quis eſt flexi bilis a tribulacōne ⁊ dolore ſuſtinēdo ꝓpt̓ deū tato minor eſt apud deū ⁊ nō cognoſ cit quid ſit deus. Si quis dicit tibi malū adiuua illū. ⁊ ſi quis dicit tibi bonū redde illd̓ deo Adiuuare aūt debes eum ijt ſi dicit ¶T 167 5 N tibi mala tu de teip̄o dicas detei̓ora. Si vis facere partem tuam bonam. fac ꝑtem tuam malam. hoc eſt. factū ⁊ dictū alteius lauda ⁊ tuū inculpa. Et ſi vis facere ꝑtē tuam malam factum ⁊ dictum tuum commēda ⁊ partem alteius vitupera; quando. igitur aliqͥs contendit tecum ſi vis vnice re perde. nam in fine quādo credideris te viciſſe inuenies te perdidiſſe. Via ergo ſaluacōnis eſt viā perdiconis. Non ſumꝰ boni portatores tribuſacōnum. qꝛ non ſu mus ſectatores ſpūaliū ꝯſolacōm Qui enī fideliter laboraret ni ſe ⁊ ꝓ ſe ⁊ ſuꝑ ſe ſuaui ter oīa ſuſtīerꝫuiuriā nulli facias. ⁊ ſi qͥs tibi facit iuiuria. pacieter ſuſtine ea amore dei ⁊ ꝓ remiſſiōe pccoꝝ tuoꝝ. Ne offen das proximū ſꝫ trhas eū addeū Multo ei mnieliꝰ ē vna guem iniuriā ſuſtīere ſine mn mure aliqͦ ꝓpt̓ amore dei ꝙ paſcere cetu pauꝑes. ⁊ ꝙ ieiuare uſqꝫ ad celū ſtellatu tꝑe longo. qͥd ꝓdeſt hoī deſpicere ſeip̄m ⁊ tribulacōes ſuo corꝑi facere ī ieiuijs vigi lijs diſciplīs ⁊ oracōibꝫ ⁊ nō poſſe vna m uiam ſuſtīere a proxīo de qͥ ſuſcipiet ma ius p̄ciū ꝙ de ſuis q̄ porͣt ſua ꝓp̓a volūtate Suſtīere tribulacōes ſine minure magis ix II .xxii purgat peccata hoīm ꝙͣ effuſio lacrimaꝝ beatus ille q̄ ſemꝑ habet atē oculos ſuos peccatū ſuū ⁊ beneficia dei. qͥ libenter et pa ciēter ſuſtinet tribulacōnes ⁊ anguſtias. vnde debet expectare ꝯſolacōes magnas Beatus ille qui nō petit nec deſidea̓t aliq̓ cōſolacōem ſub celo ab aliqͣ creaturā No exſpectat homo pͥmū a deo ſi huīlis eſt ⁊ quietus ſolūmodo dū bene ſatis ſit ei in oī bus. Qui ſemꝑ bene haberet cora ocul̓ pec cata ſua in nulla tribulacōe deficerēt. Oīe bonum quod habes recognoſcere debes a deo ut omne malum a peccato tuo. Si aliquis homo feciſſet ⁊ faceret oīa bona q̄ fecerūt ⁊ faciūt ⁊ facerent omnes hoīes de mūdo. tamē ſi bene ſe inſpicit inueīt ſe ſem per contrium bono ſuo. Dixit ei quidā fra ter. Quid faciemꝰ ſi veniūt in tēpore nr̄o tribulacōnes multeª reſpondit ſi plueret dn̄s lapides ⁊ ſaxa de celo. nō nocerēt Si eſſemꝰ tales hoīes qͣles eſſe deberemꝰ ſi hō eſſet qualis eſſe deberet. malū ſibi cōuerte retur in bonū. Sicut enī habēti malā vo lutatem ipſum bonū conu̓titur in malumIta habeti bona volūtatem omne malum cōnu̓titur ſibi in bonū. Oīa enim magna CII bona ⁊ magna mala fūtntꝰ in hoīe q̄ videi̓̉ nō poſſunt. Ad infirmitatem magnam ⁊ laborem magnū ⁊ famē magna ⁊ iniuias magͣs alicui fcās ꝯcurrūt peſſimi demōēs Si vis ſaluari nō petas tibi fieri iuſtitia ab aliqͣ creatura Niri ſācti boͣ faciūt ⁊ ma la paciūtur. Si cognoſcis te offendiſſe creatorē tuu ⁊ bonū oīm cognoſce. qꝛ dig nū eſt vt oīa te ꝑſequātur et vindicent in iuiam quā feciſti deo tuo. Ab oībus crea turis debes paciēter ſuſtīere moleſtias ti bi factas. qꝛ ꝯtr aliqua nō habes iuſticiā cum ſis dignus puniri ab omnibꝫ. Mag virtus homini eſt vnicere ſemetipſum Si vnicis te metipſum. vnicis inimicos tuos omnes. ⁊ ꝑuenies ad omne bonū. Magͣ virtus eſſet ſi quis ꝑmitteret ſe vnici ab omnibus hominibus. qꝛ talis homo eſſet dn̄s huius mūdi. Si vis ſaluari conare ut deſperes ab omni conſolatione quam poteſt tibi aliqua creaturā mortalis dare. qꝛ maiores ⁊ frequentiores ſunt caſus ex conſolacōnibus ꝙ ex tribulacōnibus ac cedentes. Nobilis eſt natura equi. qꝛ li cet ſit in velociſſimo curſutn isqui eū eqͥ tat pōt eū auertere ab vna via ⁊ dirigere ipgiuipa. ad aliā ꝓ velle ſuo. ſic deberet hō impetu ire ſue ꝑmittere ſe regi ab alio qͥ corrigit eū vel ad ſolā memoriam dei deberet hō deſideare quātum eſt ꝓ ſe ⁊ alapas ⁊ cōlaphos ⁊ ut hoīes eū tr̄herent ꝑ capillos. Murmurauit qͦꝫ cora eo religioſꝰ quidā de quadā obediētia graui ſibi data. Cui dixit frater egidi9. Aīce mi ꝙͣto ph mur muras. tato plus te oneras. ⁊ quanto hu milius ⁊ deuotius ſubmiſeris caput iugo obediētie ſācte tanto leuiꝰ et ſuauius tibi erit. Cū nō vis vituꝑari ī hoc mūdo ⁊ vis honorari ī alio. nō vis maledici ⁊ vis bene dici nō vis laborare ⁊ vis q̄eſcere deceptꝰ es; qꝛ ꝑ vituperium venitur ad honores. ꝑ maledictionē habetur benedictio ꝑ labo rem reqͥes Prou̓biū verū eſt. Qui nō vult dare de eo qd̓ diligit. non potde eo habe re qd̓ vult Non mireris ſi proximꝰ aliqn̄ te offendit. qꝛ martha q̄ ſancta fuit vole bat prouocare dn̄m ꝯtra ſororē ſua car lē tamē iniuſte murmurabat martha de maria qꝛ quato plurā mebra amiſeat quo ad vſum maria qͣuā marthatato plus la borabat quā amiſerat enī loq̄lam viſū au ditu ⁊ greſſum. Stude eſſe gratioſus et 46 S virtuoſus. ⁊ pugna cōtrͣ vicia. et ſuſtine paciēter tribulacōes ⁊ verecūdias. Nō ē enim aliud niſi ut vicas teip̄m. qꝛ paꝝ eſt hoī attrͣhere aīas ad deuniſi vicat ſeip̄m. ¶ De ſācta ſollicitudinē ⁊ vigilatia cordis. cioſus hō amittit hunc mūdū ⁊ aliū. non fructificādo ſibi nec alijs. Inpoſ ſibile ē virtutes acqͥrere ſine ſollicitudīe et laborē. Si tu potes eſſe in tuto non te ponas in dubio. Ille e in ſecuro qͥ laborat ꝓ deo ul̓ ꝓ celeſti regno. Iuueīs qͥ laborē recuſat regnū celoꝝ recuſat. Si ſollcitu do nō ꝓdeſt negligētia non obeſt. ſicut ocōſitas mala ē viā ad īfernū. ita occupatio ⁊ quies ſācta ē viā ad celum deberet hō eſſe ſollicitus ad cuſtodiendam gratiam ſibi datam a deo ⁊ cū ea fideliter laborare. qꝛ ſepe amittit homo fructus ꝓ frondibus ⁊ grana ꝓ paleis. Quibuſdam vero dat deus fructus ⁊ frondes facit eis caras. qui buſdam vero dat vtrūqꝫ ⁊ quidā carent vtroqꝫ. ¶Maius reputo bona creata a dn̄o cōſeruare ꝙ ea acquirere qui nouit acquirere et neſcit reponere nunꝙͣdicabi tur; ſcire vero reponere et neſcire acqͥrere iſ nō eſt magnū; multū lucrātur multi. ſed numꝙͣ fiunt diuites qꝛ que lucͣti ſunt. neſ ciūt exponere Et aliqui paulatī lucratur ⁊ diuites fiūt. qꝛ que lucratur bene cuſtodi unt. O ꝙͣtum fluuiꝰ imber congregacōm aquaꝝ haberet ſi cōtinue nō deflueret. ho petit a deo donū ſine menſura et ſine fine. ⁊ vult ei ſeruire cū menſura ⁊ cum fine. Qui vult ſine mō ⁊ ſine fine amari et remune rari debꝫ ſine mō ⁊ ſine fine amare ⁊ ſeruire. At̓ negligētiam ſuam amittit homo ꝑfec tionem ſua. Loq̄batur ſemel frater Egi dius cuidam voleti ꝑgere romam dicens. Quādo ibis ꝑ viam noli attrͣhere tibi que videb̓ ne impediāt te. ⁊ ſcito eligere bona monetam a falſa multe enim ſunt aſtucie inimici ⁊ eiꝰ laquei varij ⁊ oculti. Beatꝰ qui exfructat corpꝰ ſuū amore altiſſimi ⁊ de bono qd̓ facit a celo inferiꝰ p̄mium nō reqͥrit. Si qͥs eſſet pauꝑrimꝰ valde ⁊ dice ret ei aliqͥs. frater accōmodo tibi hac rem meam ut ꝑ tres dies exfructes eam ⁊ per hoc habebis theſaurū infinitū. nōne iſte pauꝑ ſi cōſtaret ſibi hoc eſſe verū ſtuderet ſollicite rem illā exfructare. Res mutuata nobis a deo eſt caro nr̄a ⁊ quaſi tres dies 1CI ſūt totū tēpus vite nr̄e. Si vis ergo frui ſtude lucriſi nō laboras quo quieſcas; ſi omēs agri ⁊ vinee huiꝰ mūdi eſſent ymhoīs qͥ nō coleret eos nec coli faceret. que fructu inde ꝑciperet; Aliꝫ habēs vero ꝑua vtitatem agroꝝ ⁊ yieaꝝ ⁊ ip̄os coſeret. ꝓ ſe ⁊ pluribꝫ alijs ꝑcipit inde fructus Si qͥs vult facere malū vix petit ꝯſiliū ſuꝑ hoc. ⁊ſi vult facere bonū ſtudet cōſiliū a multis ꝑqͥrere u̓bium yronicū eſt. Ad ſpem vi cim tui nō ponas ollas ad igne. Nō eſt hō btūs ſibonā habet volūtate n̄ boīs oꝑi bus ſtudeat ea cōſeqͥqꝛ ad hoc dat deꝰ hoī gͣciamq ſeqͣtur ea. Dixit ſemel fratri Egi dio quidam homo vagabundus ut vide batur. frater Egidi. fac michi conſolatio nem Aeſpōdit frater. Egidius. ſtude te be ne habere et habebis conſolacōnem. Rſi enī quis ꝑaret ī ſe locū deo. nō inueīt locū creaturis dei. Quis eſt qͥ velit facere id qd̓ eſſet meliꝰ nō ſolū aīe ſed etiam corpori in hoc mūdo. tunc ergo nec bonum aīe nec bo num corpori volumꝰ facere. Ego poſſem iurare veraciter ꝙ q̄ alleuiat ſibi iugū dei ⁊ aggͣuats illd̓ ⁊ q̄ illd̓s aggͣuatipꝫ ſibi alleuiat. Vtina faceret hoīes ꝙ eſſꝫ meliꝰ ſ etiam eoꝝ corporibꝫ in hoc mūdo qui fecit alium mūdum fecit ⁊ iſtum ⁊ de bonis que tribuit in alio mūdo poteſt in iſto tribue re. ⁊ corpus ſētit de bonis aīe. qꝛ bonum ⁊ malū anime redundat in corꝑꝰ ſuū. Tūc dixit ei quidam frater forte moiemur an teꝙͣ bonum nr̄m cognoſcamus. Qui ait Velliparij cognouerūt de pellibꝫ cerdones de calciamētis. fabri de ferro et ſic de alijs artibꝫ. Quomō aūt homo poteſt ſcire ar tem in qͣ numꝙͣ ſtudet; Credis tu ꝙ mag ni dn̄i debēt magna dona ſtultis ⁊ iniquis hominibꝫ non dant. Bona opera ſunt via ad omē bonum. ſicut mala opera ſunt via ad omne malu. Geatꝰ ille quē nulla res a celo inferius de edificabit ⁊ qm̄ omnia q̄ videbit et audiet vel ſciet edificabunt. Et de oībus ſtudet elicere vtilitatem ſuam ¶ De contemptu mundi Ehomini illi qui ponit cor ſuū et deſi deium ſuū ⁊ vires ſuas in rebꝫ ter reīs. ꝓpter quas relinqͥt ⁊ ꝑdit bona celeſtia ⁊ terrena. Aqͥla qui volat alte ſi haberet al ligatam cuilibet ale vnā de trabibus eccle ſie ſācti petri. nō volaret ita alte Multos vidimꝰ laborātes frāgendo ſaxa. cauando 46I mōtes ⁊ alia oꝑa grauia corpori faciendo. ſed ꝓ anima quis ita viriliter laborat. auarus eſt ſimilis talpe que non credit aliū theſaurum eſſe nec aliud bonum niſi caua re terram et inhabitare eam. tamen ſūt theſauri alij quos ignorat. Aues celi ⁊ beſtie terre ⁊ piſces aquarum quādo habent ci bum ſibi cōpetētem contēti ſunt. Cū ergo hō contētꝰ nō ſit rebꝫ terreis quīſemꝑ fuſ piret ad alia patet ꝙ ad iſta nō fiat pnͥci paliter fac̓tꝰ ſꝫ ad alia. corpꝰ factum enī fuit ꝓpter aīam ⁊ mūdꝰ iſte ꝓpt̓ aliū mū dum. Mudꝰ iſte talis capus ē. ꝙ habes ex eo ꝑtem māiore. habet ꝑtem deteiorem ¶Itē dicebat. ꝙ nō placebant multū btō franciſco formice. ꝓpter nimiā ſollicitudi nem quam habēt congregādi victualia ſuāa. Sed aues celi magis placebant ei qꝛ non cōgregant in horrea. Caro noſtra eſt ſicut porcus. qui auide currit in lutum ⁊ delectatur in luto. Caro noſtra eſt ſicut ſcrabro qͥ ſemꝑ ſtercus eqͥnū voluere dele ctatur. Caro nr̄a eſt ſicut pugil dyaboli Dixit ei quidam frater. Quō poſſemus cauere a vicijs corꝑis tūc rn̄dit frat̓ Egidiꝰ q̄ vult trāſferre mag ſaxͣ et trabes grandes rifui hiuihtꝰ ſtudet eas trāſferre ingenio magis ꝙͣ vi ribus ⁊ in hoc facto eſt ſimpliciter ꝓcedē dum; omē vicium ledit caſtitatem. eſt enī ſicut ſpeculum clarum qd̓ ꝑ ſolum anheli tum obſcuratur. Inpoſſibile eſt enim hoīeꝫ veīre ad gratiam dei. dum ei placet in carli bus delectari Solue ig̓r ⁊ reuolue deſuꝑ ⁊ deſubtꝰ hinc inde Et nō eſt aliud ꝙ pug re contrcarnem que vult te tradere die ac nocte qͣqui vnicit. omnes inimicos ſuos vnicit ⁊ deueīt in omē bonum. Dicebat aut. Int̓ oīes virtutes ego p̄eligerem ſāctam caſtitatem. Dixit ei quidā frater. Nonne maior virtus eſt caitas ꝙͣ caſtitas. ſeſpō dit ei frater egidius Quid eſt caſtiꝰ caſti tate. frequēter cantādo. dicebat. O ſācta caſtitas qualis es. tu es talis ⁊ tāta. qualē ⁊ quatam te fatui non cognoſcūt. Dixit eiquidā frater; qͥd vocas tu caſtitatē tuc rn̄ditCaſtitatem voco om̄es ſenſus cuſto dire gͣtia dei ¶ De pung temꝑtacōm Ratia magnam pace cuſtodiri nō poteſt. qꝛ ſemꝑ oriūtur multa cōtra ria quāto enim gratioſior erit tāto plus a dyabuloimpugtur nō tamen debet homo ꝓpter hoc ceſſare ſequi gratiam ſuā. quia 768 quanto grauior fuerit pugna ſi vicerit maior erit corona Nos ideo non habemꝰ multa impedimenta. qꝛ nōs ſumus tales quales eſſe deberemus. Verunitamen ſi qͥs bene iret per viam dn̄i nec fatigacōem ha beret nec tedium. ſed ī via ſeculi fatigacō nem habet homo et tedium vſqꝫ ad mor tem. eſpōdit ei quidam frater. Tu vide ris dicere duo contrͣria ſibimetip̄i. Xeſpō dit ei frater Egidius. None demones cur rūt pocius ad hominem habetem bonam voluntatem ꝙ ad alios. Ecce impedimen tum. ⁊ ſi quis venderet de nariatam ſuam plus milies ꝙ valeret quam fatigacōem ſibi ſentiret; Ecce ſoluta eſt contrarietas. Dico ergo. ꝙͣto quis pleīor fuerit virtuti bus. tanto magis infeſtatur a vicijs. et ta to magis ea debet habere odio. De omni vicio qd̓ vīces virtutem acqͥres. ⁊ de quo cumqꝫ vicio amplius tribularis de eo ma gis premum recipies ſi deuicas quacūqꝫ de cauſa hō amittit ire ꝑ via dn̄i ſui. ip̄a de cauſa amittit premiū ſuū. Dixit ei quidā. Iemptor tēptacōe peſſima frequenter et pluīēs rogaui dn̄m ut auferret ea a me ⁊ nō aufert eā. an̄dit frat̓ egidiꝰ ꝙͣto aliqͥs iritmpil̓ dnitfor Iſenti rex munit ampliꝰ milites ſuos armis. tan to vult ut fortiꝰ preliētur. Si quis etiā vadit ad p̄lium oracōis quaſi ſine armis qꝛ ſentit ſe aridū ⁊ indeuotum. deus vides fidelitatem eiꝰ ponit in eo ſignū armorū ſuoꝝ. Sic ē de temptacōibꝫ aliqn̄. ſic̄ acci dit de agricola qui vides ſilua arborum et veprium ī aliquo territoio ſuo in quo vel let facere nouale ⁊ granum ſeminare. ſed multis laboribꝫ ⁊ anguſtijs et ſudoībꝫ fati gatur anteꝙͣ recolligat inde granum. et qn̄qꝫ eum penitet ꝙ laborem illū aſſump ſerit ꝓpter labores et anguſtias q̄ ſibi in opere illo emergūt. Primo nāqꝫ nituetur ſiluam ſtiꝑādam fructibꝫ et nō videt gra nū. Secūdo cū laboribus multis inicidit arbores ⁊ nondum videt granū. Tertio cū multo labore ⁊ graui euellit radices ar borū ⁊ nodū videt granū. Quartō p̄ſcin dit terra ⁊ aptat ⁊ nodum videt granum. Quinto arat iterū terrā. Sexto ſeminat eam. Septio purgat eam. Octauo me tit. Nono triturat. t hec omnia cū labore multo facit. Decimo repoit cū gaudio. qͣſi nō recordans tāti laboris ꝓpter fructum multū que habet in fine. Multos etiam 766 Q labores alios plures iſtis quos oēs bene dixei̓t ꝓpt̓ gaudiū qꝛ fructu bonū ꝑcipit. ¶ Itē dixit ei quida. qͥd poſſem facere ſi emī facio aliqͥd bonum habeo nide vanā gloīam. ⁊ ſi facio malū. incido ī triſtitiā ⁊ quaſi indeſperacōem. eſpondit ei frater Egidiꝰ. Bn̄facis ſi doles de pcc̄is tuis. tn̄ cōſulo tibi ut doleas modea̓te. ſemꝑ enī de bes credere ꝙ maior ſit potētia dei i p̄cēdo ꝙ tua in peccādo. ſi deus facit miſeicordia alicui magno pccori credis tu ꝙ minus pccor relinqͥtur; Ceterū ꝓpt̓ temptacōem manis gloīe nō deſiſtas facere bonū. Si enim agricultor volens iacere ſemen ī ter ra diceret intra ſe. Nolo ſeminare qꝛ ſi ſe minauero forte venient volucres celi com medent ex ſemine illo et ꝓpter hoc non ſe minaret. non haberet fructus terre ad cō medēdum. Si aūt ſeminat licet aliquid de ſemine illo pereat. tn̄ maior pars rema nebit ei. Sic eſt ille qͥ temptatur a vana gloīa ⁊ pugt cōtra eam. Ruidam frater dixit fratri Egidiolegitur de bto bernāpo ꝙ ſel̓ dixit ſeptem pſalmos pn̄iales nec quidqͥd aliud cogitauit niſi ſuꝑ hijs q̄ di cebat. Rn̄dit frater Egidiꝰ. maiꝰ reputo pſai ſcut ſi caſtrū aliquod fortiter impugtur. ⁊ cul tos caſtri defendit ſe viriliter ⁊ valēter. ¶ Sequitur de virtute cebat ſemel quida iudex ſecularis fratri Egidio. Quo poſſemus nos aſtendere ad ſtatu gratie ⁊ virtutis. Reſ pōdit frater. Egidi9. Primo debet hō dole re de peccatis ſuis. poſtea pure cōfiteri dem facere peītentiā ſibi inportam. poſtmodū cuſtodire ſe a peccatis oībus ⁊ occaſioībꝫ peccatoꝝ tadem debet ſe exercere in bonis oꝑibus. Benedictū ſit illud malū. quod conu̓titur hoī in bonum Et maledictū ſit illud bonū qd̓ conu̓titur hoī in maluni libē ter debet hō ſuſtinere mala in hoc mūdo qꝛ de hoc dedit nobis exemplū in ſe ip̄o dn̄s noſter iheſus xp̄us. Beatꝰ qui habet do lore de peccatis ſuis et plorabit die ac nō cte nec cōſolabitur ī hoc mūdo donec pue niat illuc ubi oīa deſideiā cordis ſui cōple buntur. ¶ De gratia oraconis Ratio eſt iniciū et cōplemētum oīs boni; oratio illuſtr̄t anima. ⁊ ꝑ eam cognoſcitur bonū ⁊ malū hanc oracōem debet facere quilibet pccor ad deumvt det illi cōgnoſcere ſuam miſei̓am et ſua pccā IL ⁊ eius bn̄ficia. Qui neſcit orare. non cog noſcit deū. Oēs qui debēt ſaluariſi habēt vſum oracōis de ncc̄itate oportet uti fine ſuo ad oracōem ſe cōnu̓tant honamus q aliqͣmulier verecūda multū ⁊ ſimplex ha berꝫ vnicū filiū valde dilectū. qͥ ꝓpter offen ſam aliqua captus eſſet a rege ⁊ ad ſuſpē dium deduceretur. Nōne hec mulier licet verecūda ⁊ ſimplex ſolutis crinibꝫ ⁊ nudā to pectore vociferādo clamaret. ⁊ ad regē rogado currerꝫ ꝓ liberādo filio ſuo Anmor filij ⁊ ncc̄itas. mulierem verecūdam ⁊ vix extrͣ limitem domus ſue exeutem prius. qͣſi effrōtem poſtea redderꝫ. ⁊ ꝑ plateas int̓ hoīes eiulatem ⁊ de ſimplici efficerꝫ ſapīe tem Sic̄ bene ſciret ⁊ vellet orare qͥ mala ſua ⁊ peicula ⁊ dampna ſua veraciter conoſceret. Dixit ei quidam frater. Nultū deberet homodolere quando non poteſt in oracōe graciam deuoconis inuenire. Feſ pondit frater Egidius. Conſulo tibi. ꝙ plane faciās fructum tuum. Si enim ha beres aliquatulū boni vim in vegete ⁊ fex eſſꝫ ſub vnio. velles tu vegētem cōcutere ⁊ vniū cū fecēmiſcere. Nō eſſꝫ hoc faciēdum. Eſi mola molēdim nō facit aliqn̄ bonā fai̓ eebituſi eſ nam molēdinarius nō cōfringit eā ſtatī cū malleo. ſed plane ⁊ paulatiue reꝑat eā. ⁊ ſic facit bonam farina. Facias tu ſil̓iter. ⁊ cogita nullatenꝰ dignū eē ꝯſolacōem aliꝙͣ in oracōe a deo reciꝑe. Nam ſi quis vixiſſet ab inicio mūdi vſqꝫ nunc ⁊ victu rus eſſet vſqꝫ ad finem eius. ⁊ in oracōne deduxiſſent oculi eius oī die plena parapſidem lacrimaꝝ. nō eſſet dignꝰ in fine mu di ut deus cōſolacōnem vnicā daret ei. Di cebat ei frater quidā alius. Quare plures temptacōnes patitur hō dum orat deū. ꝙͣ alijs tēporibus. Reſpōdit frater egidius. An aliquis habet cauſam contrͣ aliquem adu̓ſarium ſuū in curia pnͥcipis alicꝰ. Si homo iſte vadit ad pͥncipem illum ut ꝓpo nat ⁊ faciat aliqd̓ contrͣ adu̓ſarium. Adu̓ ſariꝰ ille hoc ſciēs opponit ſe illi totis viri bus ne ſentētia detur ꝓ iſto ſic facit dya bolꝰ contrͣnos Ideoqꝫ ſibetei̓s in colloqͥo cū alijs videbis frequēter te nō ſentire bel la multa tēptacōm. ſed ſi ad oracōem per rexeis ad recreādam animā tuam tūc ſen cies ꝯtrͣ te ignita iacula inimici. non debes ꝓpter hoc relinq̄re oracōem ſed firmiꝰ ſta re qꝛ hec eſt via ad ſuꝑnā patriam. et ille 427 qui p̄pter hoc oracōem relinqͥt eſt ſic̄ ille qui dep̄lio fugit. Dicebat ei quida Mul tos video habere graciam deuocōis ⁊ lae̓ maꝝ. qn̄ ad oracōem yadūt. Ego aūt vix poſſum inde aliqͥd ſētire. eſpondit frater Agidiꝰ labora fideliter ⁊ huīliter. qꝛ gram quam nō dat tibi deus vnā vice dare tibi poteit in alia vice. ⁊ qd̓ nō dat tibi ī vno die vel in vna ſeptimana ul̓ in vno menſe vel in vno anno. poteit tibi dare ī alio die vel in alia ſeptimana ul̓ in alio mēſe vel in alio anno. Pone laborem tuum ⁊ deꝙ pō net gram ſuam ſic̄ placebit ſibi. Faber qͥ fabricat cultellum multas dat tonſiones ſuꝑ ferrum de quo facit cultellum anteo cultellus perficiatur. ſed poſtremo in vna ꝑcuſſione cultellꝰ ꝑficitur. Multū debet hō ſollicitꝰ eſſe de ſalute ſua. Si enī totꝰ mūdus eſſet plenꝰ hoībus etiam vſqꝫ ad nubes ſi poſſibile eſſꝫ. ⁊ de hijs omnibꝫ nō deberet hō faluari niſi vnus ſolus. tamen quilibet deberet ſequi gratiam ſua ut eſſet ille vnus. quia nō eſt amittere corrigiam calciamenti. amittere ſupernam patriam. Sed ve nobis. quia eſt quidet ⁊ non eſt qͥ accipiat. Alio tēpore queſiuit quidam ilij vemi. a fratre Egidio. Quid facis frater Egidi: Reſpōdit facio malū. Iterū dixit illi fratri egidio/ qd̓ malum facis tu qͥ es frater im nor frater egidius dixit cuidā frateri im nori aſtāti. frater quis eſt paratiorul̓ dedare gracia ſuam vel nos recipere. n̄dit frater ille deꝰ ē paracior dare ꝙ nos recipe re Dixit frater. Egīdioet facimꝰ nos bene: Aeſpōdit frāter ille Ymmo facimꝰ male. E cōnu̓ſus frater Egidiꝯ ad illūqͥ queſiea̓t ab eo qͥd faceret. ait. Ecce patet ꝙ dixera tibi verum. cū dixi me facere malum. Item dicebat. Nulta bona oꝑa commedantur in ſacͣ ſcriptura. ut veſtire nudos. paſcere famelicos ⁊ alia multa tn̄ de oracōe loq̄n tes deus ait. Nam ⁊ pater tales querit. qͥ adorāt eum bona oꝑa adornāt aīaꝫ. Sed oratio eſt nimis magnum qͥd. Item dice batFācti religioſi ſunt ſicut quidam lupi ſancti qͥ vix exeuti publicū niſi ꝓ magna neceſſitate ⁊ tūc in publico nō contr̄hut magnam moram. Dicebāt fratri Egidīo frāter quidā familiaris eiꝰ. Quare non exis aliqn̄ ad ſeculares volētes tibi loquiReſpōdit frater egidiꝰ Solo facere proxi mo meo cū bono animo nō credis ꝙ dare 429 pocius mille libras aliqn̄ ſi haberem eas ꝙ ego darem me proxio. feſpōdit frater. xedo. frater. Egidius dixit. Et credis ꝙ ego darem pociꝰ quatuor milia librarum ꝙ dare me aliqn̄ proxio. fm̄dit ille. Credo. Dixit ei frater Egidius Sn̄s dicit in euagē lio. Qui relinqͥt pr̄em ⁊ inrem ⁊ fratres ⁊ ſorores ⁊c ꝓpter nomē meū. cētuplū acci piet in hoc mūdo ¶ Fuit aūt quidā roͣno q̄ intruit ordinem nr̄m cuiꝰ facultates di cebatur valere lx milia libraꝝ ergo aliqͣd magnū ē ad qd̓ dat deꝰ aliqͥbꝫ ī hoc mūde ex qͣ valerēt cencies lx mille libras. ſꝫ nos ſumꝰ ceciā velati. ſi videremus aliquē ho minem gracōſum multū et virtuoſum nō poſſemꝰ ferre ꝑfectōem eius. Si qͥs eſſet vere ſpūalis vix vellet videre aliquem ul̓ audire vel in oram facere cū aliquo. niſi ꝓ ncc̄itate ſꝫ ſemꝑ optaret ſolitaius eſſe Di cebat iterū de ſeip̄o go pociꝰ vellem eſſe cecus ꝙ eē pulcher hō de mūdoul̓ dicior ul̓ ſapiētior ul̓ nobilior hō de mūdo. Dixit ei quidam qͣre tu pocius noles iſta ꝙͣ eſſe cecus Reſpondit. qꝛ timeo ne impedirent iter meum. Beatus erit qͥ nec cogitabit nec dicet nec faciet aliquid reprehēſibile Int̓rogauit aliqn̄ frater Egidiꝯ quēdam dicēs quid dicūt ſapiētes eſſe contēplacōnem. Ac ille dixit Neſcio. Ac ille Vis ut di cam tibi ꝙͣ michi videtur. Et ille ait. volo. Dixit frater Egidi Ffradus contēplacōis michi videtur eē ignis. vnctio. extaſis. cō templatio. guſtus. reqͥes ⁊ gloīa. Item ſi inueīs gratiam in oracōne ora. etiā ſi nō in venis ibi gratiam ora. qꝛ pilos capraꝝ ac cipiebat deus in oblacōem. Int̓dum plꝰ diligit rex pedem miꝰ laboratis ꝓ eo. ꝙ to tam ꝑſonam alteius multōplus laborantis. ꝓ eo ꝙ dn̄s reſpicit cor quādo dn̄s de dit p̄dicacōnem ſācto petro dixit ei ꝙ in norem ꝑtem ſemꝑ retineret ſibi dicens. ⁊ tu aliqn̄ cōnu̓ſus confirma fratres tuos. ¶ De cautela ſpirituali habēda vis bene videre erue oculos tuos. ſi vis bene audire eſto ſurdus. ſi bene loqui eſto mutus. ſi vis ambulare abcide tibi pedes tuos. ſi vis bene oꝑari inutila tibi manus. ſi vis bene amare. habe te odio. ſi vis bene viuere mortifica te. ſi vis bene lucricito ꝑdere. ſi vis eſſe diues. eſto pauꝑ. ſi vis eſſe in delicijs affligere te. ſi vis eſſe ſecurꝫ eſto ſemꝑ ī timore. ſi vio 42I exaltari huīlia te. Si vis honorari deſpi ce te ⁊ honora deſpiciētes te. ſi vis habere bonū ſuſtīe malū. ſi vis eē in qͥete labora ſi vis bn̄dici deſidera maledici. O ꝙͣ magͣſa piētia ē ſcire hec facere ⁊ qꝛ hec mag̓ ſūt nō oībꝫ data ſūt. Si mille anis vixeit hō nec haberēt ex os ſuū ſatis haberꝫ facere inti ī corde ſuo. nec poſſet ad ꝑfectū ꝯplemētū perueniretatum haberet facere ſolū intus. Nullꝰ deberet velle videre aliqͥd ul̓ audire ſiue loqͥ de aliqͣre niſi uſqꝫ ad vtilitatem ſuā. nec vltra ꝓcedere vllo mō. Qui non vult cognoſcere non cognoſcetur; ſed ve nob̓. qm̄ illi qͥ habēt doͣ dei nō cognoſcūt. ⁊ qͥ nō habēt nō qͣrunt hō fingit deū qͣlem vult. ſꝫ ſemꝑ ip̄e ē qͣlis ip̄e eſt ¶ De ſciētia ⁊ vtilici inutili ⁊ de p̄dicacōe verbi diuini Vi vult ſcire ſatis inclinat caput ſa tis ⁊ oꝑetur ſatis ⁊ trahit vetrem ꝑ terra ⁊ dn̄s docebit eū ſatis. Suma ſapi etia ē boͣ oꝑa facere ⁊ bn̄ ſe cuſtodire ⁊ iu dicia dei ꝯſideare. Dixit ſel̓ cuidā volēti ire ad ſcolas ca diſcēdi Cur vis ire ad ſcolas; Summa tocius ſapientie eſt timere et a mare hec duo ſufficiūt tibi. Tantam ſapientiam habet homo ꝙͣtum boni operatur Iufut lbe non plus Nō ſis nimis ſollicitꝰ fore v̓til̓ alijs. ſed eſto magis ſollicitus ut ſis vtilis tibiip̄i. Volumus aliqn̄ multa ſcire pro alijs ⁊ pauca ꝓ nobis. Serbū dei non eſt dicētis nec audiētis. ſed oꝑantis illd̓. Ml ti neſciētes natare intruerūt in aqͥs ut ad iuuaret ꝑeutes in eis ⁊ cū ꝑeutibus ꝑierūt Prius erat vnū malū poſtea ſunt duo Si bene ꝓcuras ſalutem aīe tue bene ꝓcurab̓ ſalutem oīm amicorū tuoꝝ; ſi bene facis factum tuū bene facis oīm factum bene vo lētium tibi p̄dicator verbi dei poſitus eſt a deo. ut ſit cādela ſpeculum ⁊ vexillifer populo dei. heatus ille qͥ ita dirigit alios ꝑ viam rectam ꝙ ip̄e non ceſſet ire ꝑ eam. ⁊ ſic incitat alios ad curredum ꝙ ip̄e cur rere nō deſiſtat. et ſic eſt adiutor alijs ꝙ fiāt diuites ut ip̄e ex hoc nō fiat pauꝑ re do ꝙ bonus p̄dicator magis loqͥtur ſibi ꝙͣ alijs. idetur michi ꝙ qui vult animas peccatoꝝ trͣhere. magis debet timere ne ip ſe male ab eis trͣhatur. ꝙ ſollicitus eſſe ut trͣhat. Cui quidā frater. Quo tunc Aille Au̓te oculos tuos ne videat vaītatē Illi qͥ dicūt nō app̄hendunt ⁊ illi qui audiūt nō intelligūt. Sixit ei quidā Quid eſt mneliꝰ 72 6 e predicare an facere. reſpondit quis ma gis meretur. vades ad ſacͣtum iacobū vel ad ſcm̄ iacobū oſtedens viā yideo multa q̄ nō ſūt mea. multa audio q̄ nō intelligo. ⁊ multa loquor q̄ nō operor. Ergo vide tur ꝙ ꝑ ſolū viſū loq̄lam et auditu nō ſal uatur ho ¶ De verbis bonis ⁊ malis Viloqͥtur verba bona eſt quaſi os dei ⁊ qͥ loqͥtur verbā mala eſt quaſi os dyaboli. Qn̄ ſerui dei cōgregātur ī ali quo loco ad loquendum. debet tractare de pulchritudīe virtutū ut placeant eis vir tutes. qꝛ ſi placerēt eis virtutes. exercere tur ī eis. Et ſi ī virtutibꝫ exercerent̉. ſemꝑ ab eis virtutes aplius amaretur. Quātō homo magis plenus eſt vicijs. tanto ma gis ei neceſſarium eſt loqui de virtutibus. Sicut enim ex frequēti colloquio prauo de vicijs incidit quis in vicia faciliter. ſic ex frequēti colloquio ſancto de virtutibꝫ faciliter inducitur ⁊ diſponitur ad virtu tes. Sed quid dicemus; de bono nō poſ ſemus dicere bonum nec de malo poſſuꝰ dicere malum. Quid ergo dicemus de bonō nō poſſemus dicere ꝙͣtum bonum ſit nec de malo culpe ⁊ pene ꝙͣtum malum ſit cū vtrūqꝫ incomp̄henſibile ſit a nob̓. Ego non reputo minorem virtutem eſſe ſcire bene tacere ꝙ ſcire bene loqui. Et videtur michi ꝙ homo debet habere collum ad in ſtar gruis. vel qͣſi ꝑ multos modos trāſi ret verbum anteꝙͣ egredietur ex ore ¶ De virtute perſeuerātie Vid ꝓdeſt homini orare ieiunare e Vlemoſinas facere ſeip̄um affligere ſē tire quoqꝫ magna de celo. ⁊ nō ꝑueīre ad portam ſalutis Ecce aliqn̄ apparet aliqͣ uauis in mari. formoſa mag ⁊ noua. mul to theſauro. tn̄ ſi impedimēto aliquādo oc currēte ad portum nō ꝑuenit ſed miſeabi liter perit. Et quid ꝓfuit omnis illa boni tas ⁊ pulchritudo eiꝰ. Eiterū in mari eſt quedā nauis difformis. non grādis vetu ſta deſpecta nō ml̓to theſauro plenā ⁊ cu multo labore feliciter ꝑuenit ad portum. euādes ꝑicula maris. ⁊ hec ſola ꝯmēdatur. Simile accidit in hoībus huius mundi. Reito ig̓r omnibꝫ eſt timendum. Quauis arbor ſit nata. nō ſtatim eſt magͣ ⁊ ſi mag na nō florida. ⁊ ſi floret non ſtatim ꝓdu cit fructum. cū ꝓducit fructus non ſtatim ſūt magni ⁊ ſi magni nō ſtaum maturi ⁊ AC ſi maturi non tn̄ ad os hoīs oēs ꝑueniūt. ſed multi decidūt ⁊ putrifiunt ⁊ a porcis ⁊ alijs beſtijs deuoratur. Dixit ei quidam. deus faciat te bene finire. Reſpodit. Quid michi ꝓdeſſet ſi regnū celoꝝ cētum annis mēdicaſſem niſi bene finirē. duo magͣ boͣ hoīs puto. deum amare et a pcc̄is cauere q̄ haberet hec duo haberet omnia bona ¶ De religionibus Icebat frater. Egidius de ſeipſo lo quēs. Nallē modicū habere gracie dei in religione ꝙͣ multum ī ſeculo. qꝛ plu ra ꝑicula et minora adiutoriā ſūt in ſeculo ꝙ in religione ſed peccator ph formidat bonum ſuum ꝙ malum ſuum. qꝛ timet pe intētiam agere ⁊ religionem intrare pluſ ꝙ ī pccō iacere ul̓ in ſeculo remanere Qui dam ſecularis pecijt cōſilium a fratre. Ege dio vtrum expediret ei religionem intra re vel nō. Reſpondit. ſi quis pauꝑrimus ſciret aliquem precōſum theſaaurum abſconditum in antiquo agro comumi. nūqͣ ab aliquo cōſilia quereret vtrum ad the ſaurum ire deberet. quanto magis ire ad cauandum tantum theſaurum deberent omēs homines cū feſtinacōe irc hec ut ille audiuit vēditis oībus boīs ſuis ſtatim reli gionē intrͣuit. Dicebat qͦꝫ frater Egid̓iꝰ. Fulti religiōeꝫ ingrediūtur ſed q̄ religio nē ꝯueīunt non oꝑantūr et ſunt huiſmoī ſicut agͣcola. qui ſi armā rolādi indueret ⁊ cū eis pugre neſciret. Nō enim omnes ſpīes equū beyhardum ſcirēt eqͥtare nec inſidētis ei ſibi neſciret a caſu cauere. Nō reputo magnū terram alicuꝰ regis intrre. nec reputo magnū dona a rege accipere. ſ reputo magnum ſcire ſicut decet ī terra re gis ſtare. Curia magni regis eſt religio. qua non reputo magnum intrre ⁊ aliqua dei dona in ea reciꝑe. ſed ſcire ſicut decet in ea viuere pociꝰ aūt vellē in ſeculari ſtatu exiſtere ⁊ deuote ac ſollicite ad religiōīs ingreſſum ſuſpirare ꝙ in religiōe exiſtere ⁊ peccare. Gloīoſa virgo mater dei nata fuit de peccatoribus ⁊ peccatricibus. tn̄ eſt illud ꝙ eſt. ⁊ nō fuit de aliqͣ religione. De bet religioſus credere ſe nō bene ſtare nec bene viuere poſſe niſi ī religione. Nidetur michi ꝙ religio fratrum minoꝝ vere fuit miſſa a deo in hūc mūdum ad magna vti litatem hoīm. Sed venobis niſi ſumꝰ taſes qͣles eſſe debemꝰ Religio fratꝝ mminoꝝ 726 videtur michi paupei̓or ⁊ dicior tociꝰ mū di hoc videtur michi graue religioſoꝝ vi ciū. qꝛ minis alte volūt ambulare. qꝛ ꝙͣto gͣdus altior tato caſus gͣuior. ¶ Et dixit ſāctus Frāciſcus. ꝙ pcc̄m ſac̓dotum maiꝰ eſt ꝙͣ pcc̄m totius mūdi ꝙͣtum eſt ergo minoꝝ fratrū maiꝰ oīm ſac̓dotum alioꝝ totiꝰ mūdi. qꝛ gͣdus altior eſt quem deus ſeruāuit ⁊ illū ſuis diſcipulis ſeruādum tī didit. Et qͥ oīa ſciuit pretei̓ta ⁊ preſētia ⁊ futura ⁊ oīa fecit. credēdum eſt veraciter ꝙ altiorem ꝑfectōem ⁊ meliorem oīm ſta tuū elegit. Ille eſt diues qͥ ymitatur diui tem. ille ē ſapiēs qͥ ymitatur ſapientem. ille ē bonꝰ qͥ ymitatur bonū. ille ē pulcher qͥ ymitatur pulchrū. ille nobilis q̄ ymita tur nobilem videlicet dn̄m iheſum criſtū ¶ De virtute obediētie ⁊ quibuſdā alijs virtutibus Vāto magis reſtrictus ē religioſꝫ ſub iugo obedētie tāto maiore rodꝫ fructu. et ꝙͣto magis ē rligioſus ſb̓iectus ⁊ obediēs p̄lato ſuo ꝓpter honorē dei tāto magis ē pauꝑcimūdꝰ a pccō ſuo p̄ ceteis hoībꝫ huiꝰ mūdi. feligioſꝰ bn̄ obediēs ſi mil̓ ē militi bn̄ arͣto ſedenti ſuꝑ bonū equū Iur qui trāſit ſecurus in hoſtes et nemo eum offendere poteſt. Religioſus aut obediēs cū murmure ſimilis e militi inſidēti equo malo ⁊ trāſiens inter hoſtes cadēs et ab inimicis quandoqꝫ capitur vulneratur in carceratur vniculatur et qn̄qꝫ occiditur Religioſus q̄ in ꝓpria volūtate vult viue re. ad infernū vult ire. Quā diubos tenet caput ſub iugo īplet horrea frumēto. bos aut non tenes caput ſub iugo. ſed vagā do diſcurrens in capo. magnꝰ dn̄s videtur ſibi eſſe. ſed ꝑ eum horrea non implētur. Magni ⁊ ſapiētes ponunt caput humili ter ſub iugo obediēcie. ſtulti caput de ſb̓m go extrͣhunt ⁊ obedire nolūt. Mater qͦ qn̄qꝫ nutrit filiū et exaltat. q̄ poſtꝙͣ magͣ nus effectus eſt ꝓpter ſuꝑbiam ſuam nō obedit. ſed eam deridet ⁊ ſꝑnit. Maius re puto obedire p̄lato homini ꝓpter amorē I dei. ꝙ ip̄i creatori ꝑ ſeipſum aliquid impe rati. Videtur michi ꝙ ſi aliquis eſſet in tan ta gratia ꝙ cū angelis loqͥretur et vocare tur ab hoīe cui ꝓmiſit obediētiam deberet collocucōem angeloꝝ dimittere ⁊ hoī cui ꝓpter deum ꝓmiſit obedientiam obedire. iui vero ponit caput ſub iugo obediētie 722 ⁊ poſtea extrͣhit caput de ſubiugo obediē tie ut viam ſeqͣtur ꝑfectōnis. hoc eſt ſignū latētis ſuꝑbie magne. Hona conſuetudo eſt via ad omne boni Et mala cōſuetudo ad oē malū. Si qͦs vixiſſꝫ ab inicio mūdi vſqꝫ mō ⁊ ſemꝑ paſſus fuiſſet malū ī vita ſua ⁊ō iret ad omne bonum. qͥd noceret ei oē malum qd̓ paſſus eſt; Et ſi quis ha buiſſꝫ bonū ab micio ſeculi vſqꝫ mō ⁊ nūc iret ad oē malū. qͥd prodeſt ſibi omne bo num qd̓ habuit. Dixit ei quidā ſecularis. Uellem in hoc mūdo diu viuere ⁊ in oībus habūdare. eſpōdit. ſi viueres mille an nis ⁊ eſſes dn̄s tociꝰ mūdi. qd̓ premiū acci peres a carne tua cui ſeruiuiſti. Sed ī mo dico tempore qͥ bn̄ egerit ⁊ bn̄ ſe cuſtodie rit recipiet preimiū menarrabile. Bona ſocietas eſt homini ſicut tixriaca ⁊ mala ſo cietas ſicut venenum. Arbores que ſtant iux viā interdū feriūtur ferro a trāſeūtibꝫ ⁊ fructū nō ſināt maturari. ſic nocet ſtare in publico. Dixit quidā fratri egidio. qͥd poſſem facere ut ſētire aliꝙͣ ſuauitatem de deoª. In̄dit. Inſpiauit tibi deꝯ vniꝙͣ bona volūtatē q̄ ait ml̓tociēs dixit ei pluies frat̓ Egidiꝰ ī hec̓ verba vociferas alta voce qͣre nō cuſtodiuiſti illam bonam volūtatem; Etduxiſſet te ad maius bonū. Alius dixit. qͥd faciā qꝛ ſum aridꝰ et indeuotꝰ. reſpō dit yronice loquēs. Noli orare deum. neq offeras munꝰ ad altare qn̄ diſſipat impe tus aque in vndātis alueum et canalē acͣ molēdini. molēdinariꝰ ſtudet paulatiue reꝑare q̄ diſſipata ſūt ⁊ ſimiliter qn̄ mole molēdinarij nō faciūt bonam farinam nō frāgit ſtatim malleo magno. ſed paulatīe reꝑat ⁊ plane. eas martello ꝑuo tondedo. donec reꝑentur. Religioſi voͣti ſūt a deo maxīe ad vacādum oracōi huīlitati ⁊ ſuꝑ ne caritati. Sed ve illis qͥ ꝑdiderūt deſi derium boni ſui ⁊ volūt ire nimis alte. Dū ſemel retuliſſet frater. Egidius cū multo feruore quibꝰdam fratribus amicis ſuis intimis. quō anno illo quo ſāctꝰ frāciſcꝰ trāſiuit ab hoc mūdo ad patriā celeſtem apparere digͣtus fuerat criſtus eidē fratri egidio vigilanti viſibiliter corꝑali cū ful gore mire claritatis. multis vicibꝫ ꝑ dies quīdecim in loco fratris cetone?Quidam ex fratribꝫ dixit eidem fratri egidio. Sellē ꝙ in eodem loco vbi criſtus ſic digͣtiue cō placuit apparere fieret vna ꝑua eccleſia ¶ A de formoſis lapidibꝫ ⁊ pollitis. qͥ rn̄dit C ꝙͣ bn̄ dicis. qꝛ plures facte ſūt ecc̄ie ī locis vbi nō ita mag̓ fecit ſic̄ ibi. Dixit alius. E quo noīe intitulabitur iſta ecc̄īa. nn̄dit de beret vori noīe feſti pēthecoſtes. id ē eccīa ſpūs ſācti. Dixit aliꝰ Gredis tu. ꝙ ſpūs ve neit pꝰ tempora apl̓oꝝ ī aliqua ꝑſonam eo mō ꝙ veīt ī apl̓os. qͥ ait. Si eg̓o gloī fico meip̄m gloriā meā nichil ē Cui frater dixitlū dicis ꝙ deꝰ tūc abſtulit tibi fidem. Dic michi ſi placet ſi tu habes ſpē. f̄dit. Qui non habet fidem quo hꝫ ſpemꝰ. dixit ei frāter. ōne ſperās te habere vita eter nā. ſn̄dit. Non credis tu ꝙ pōt deus dare arra vite eterne cui placet ſibi Et ait Non loq̄mur mō phꝰ de iſta materia Credidit frat̓ ille ꝙ hoc dixit ei tunc fratre pn̄te ibi dei extaſi reꝑitur. Dixit qͦꝫ frater Egidius qͣter ſe fuiſſe natū. Prio ait natꝰ fui de geī trice mea carͣliter. Scd̓o ī ſacmento bap tiſmi. Tercō qn̄ intrui religiōeꝫ iſta. Quā to qn̄ feceit michi dn̄s mīaꝫ apparicōis ſueEt ait illi p̄dcus frater. ſi ire ad ꝑtes remo tas ⁊ q̄reretur me ſi agnoſcere te. ⁊ poſſem dicere. ſic xxxij anni ſūt ꝙ frater egidius fuit natꝰ ⁊ate ꝙͣ fuit natꝰ habuit ⁊ 9 Ꝙ fuit natꝰ amiſit fidem. feſpōdit ſic̄ dixiſti ita eSerum tn̄ nō habebam fidem ate ita bene ſic̄ debebam habere tn̄ deus abſtulit ea michi Et quiſqꝫ haberet ea ꝑfecte ſicut habēda eſt. deus auferret eā ſibi tn̄ poſt hoc habui ꝙ merui ꝙ fuis ligaretur mi chi ad collum ⁊ tr̄herer vtuꝑate ꝑ omēs vicos iſtiꝰ Ciuitatis Dixitqꝫ aliꝰ ſi tu nō habes fidē qͥd faceres. ſitu eſſes ſacerdos ⁊ velles dicere miſſam ſolempnem Quō diceres tu credo in vnum deum;. feſpōdens leta facie ⁊ cātans alte voce dix. ognoſco vnū deum patrem oīpotentem. Videbatur fratri egidio ꝙ male fecerunt p̄lati ordīs fratrum minoꝝ eo ꝙ nō ꝓcuraſſent ꝓ vi ribus adno papa non obtētu vane glo rie ſed ꝯtēplacōe honoris diuini dūtaxat ⁊ edificacōne proximoꝝ. canonizacōnem fratrūminoꝝ martirūqui ꝓ glorioſa cō feſſione fidei fuerūt apud marrochiū int̓ fecti⁊ ſi dn̄s papa voluiſſꝫ eos canomzare bene quidem. ſinautē fratres hoc ꝓcura tes apud deum eſſent excuſati Et addebat. Si exēpla patrum nos precedētium nō habuiſſemꝰ forſitan in ſtatu penitētie in quo ſumꝰ nō eſſemꝯ. ſed reddit vnicuiqꝫ 6 aurum ꝓ auro ſcarletū ꝓ ſcarleto tinciniū ꝓ tincimo. nec aliqͣs vna faciat deo ⁊ non aliam qualitercūqꝫ Iamentabatur frater Egidiꝰ de cuiuſdā ciuitatis debellacōe gͣui dolēs tā de crudelitate ꝙ de peiculo debella torum ⁊ pꝰꝙͣ Dixit ꝙ de hijs fuit multū codolēdum adiecet in her verbā aluit tn̄ deus ꝙ hoīes illiꝰ ciuitatis punirētur ⁊ humiliaretur. qꝛ ſepe vicinos ſuos quibꝫ erat potētiores ſatꝭ īmaniter tractauerūt. Tūc dixit ei quidā religioſus Si deus hec voluit nō debemus ſic̄ tu dicis eis cōpati. pociꝰ de illoꝝ pena gaudere. qꝛ oīs homo debet conformare voluntatem ſuam volū tati diuine. Reſpōdit ponamus ꝙ rex ali quis poſuerit edictum ꝙ ſi alquis cōmiſe rit tale facinus decapitetur vel ſuſpenda tur. ⁊ dato ꝙ filius regis illius in crimen huius lapſus de mādato regis trahatur ad mortem predictam. credis ꝙ regi pla cerꝫ ꝙ hoīes exultaret ⁊ diceret. gaudeaqꝛ dn̄s rex ducit filiū ſuū ad morte Nō pla cerꝫ regitale gaudiū ſꝫ diſplicer ſic ē aiti iſto negocō. lia vice dixit ei quidāI qͥs laudat me de bono etiā qd̓ non habeo. inde gloīor vane in corde meo An̄ditſi qͥs eſſꝫ pauꝑrimus totus plagatus ⁊pallidꝰ. vi liſſimis ſordidi ꝟeſtimētis indutus ⁊ oīs diſcalciatꝰ et oēs venirentad eū dicētes va lete dn̄e qꝛ miabiliter eſtis diues decorus ⁊ pulcher. valde ſpecioſa veſtimēta ⁊ calci amēta habetis. nōne ſtultus eſſet ſi talis laus eī placeret. ⁊ talē ſcarbitraretur eſſe qͣlem illi dicerēt. cū ſcret certiſſime oīno rem ſe aliter habere; E omnibꝫ religionibus ⁊ religioſis quidam placet deo quidam diſpli cet. Eoꝝ aūt qui placēt ſūt duo ordīes Ynus noīatur ordo amatium alter placē tium. In ordīe aūt amantiū ⁊ oēs amātes ſūt ſerui magni deo qͥ ſe talit̓ diligūt ī deſi deio placēdi deo et diligūt ſe in deſiderio placēdi ad inuice ꝓpter deum Iſti amātes quatuor habet oculos. Inꝰ oculus ſemꝑ reſpicit qͥd ſemꝑ magis placeat volunta ti et beneplacito dn̄i dei. Alius ſe reſpicit proximū ad dadum ei ſemꝑ pacē et bonū exēplum; alioꝝ duoꝝ vnus reſpicit ante aliꝰ retro. Ille qͥ eſt ate reſpicit qͥd ſibi de beat eueīre de oī tempore qd̓ facit. Qui eſt retro ſpeculatur ſi opꝰ ꝙ facit placꝫ dn̄o deo. Et ſit oculos qͥ eſt an reſpicit retro ⁊ 8 qͥ eſt retro reſpicit ante et iſti d̓uo oculi ſūt iudices operū. Aliꝰ ordo dicitur pla centium ⁊t placētes dicūtur omnes qui ſē cuſtodiunt ne dicat vel faciant aliquam tribulaconē alteri ⁊ ſi alij faciant eis tribu lacōnem ip̄i fiunt ſerui eorū qui eos affli gunt de plena et bona voluntate cordis. ⁊ vadunt videlicꝫ ad iuſticiam ⁊ non trā ſeunt terminos iuſticie rationem faciant alicui Iſti duo ordines ſūt in beneplacito dn̄i. Illi autem religioſi qui ſunt in diſcor dijs ⁊ morantur in guerris ⁊t prelijs ⁊ co tentionibus. ꝓpter res terrernas et non ꝓpter bonū aīe ſed ꝓpter ſecuritatē ſe repu tat bonos oēs ſūt indiſplicētia dn̄i dei. ſꝫ pn̄t de diſplicentia redire ad placētiam ꝑ penitētiam ⁊ cōfeſſionem ⁊ cautelam. ſed caueāt quia tam diu poſſunt in malo ꝑſe uerare ꝙ eis oſtium miſericordie claude retur ⁊ proīcerentur extra ſaluacōem Et prelati magiſtri diuītatis predicatores ⁊ ſacerdotes a deo ſunt ordinati hac racōe. ut ſciant aīas trahere ad ſaluacōem Et ut hoc feruētiꝰ deſiderēt ⁊ appetat ꝙͣvinū ul̓ aquā bibere cū fortiſſime ſiciūt ⁊ ut paciā tur pena ꝓ aīabꝫ. Tales predcī magiſtri p̄dicatores et ſac̓dotes oīes ſunt in bene placito dn̄i dei. Oīes p̄dicti magiſtri p̄dicatores et ſac̓dotesqꝫ magis ſitiūt lauda ri ⁊ honorari ꝙͣ ſitiāt aīas trͣhere ad ſalua cōem. oīes ſtant in diſplicito dei. Sed de diſplicito poſſunt redire ad placitū dei. ſi confiteatur ⁊ ad hoc ſe cuſtodiāt. Sed tm̄ poſſunt ī hoc morai̓ ꝙ clauderetur eis oſtium miſei̓cordie et proiceretur exͣ ſaluacō nem. Ges gētes facit naſci dn̄s deus ꝓpt̓ ſuū honorē et ꝓpter hāc racōem ut debeāt eum oīes diligere ſuꝑ oīa ⁊ proximū ꝓpt̓ deum ſic̄ ſeip̄os. in tatum vna ges aliā in ꝙͣtum ſe amāt et hortātur ad ſaluacōem Oīs ges que nō amat ⁊ timet deū eſt ī pec cato morͣli ⁊ ēdata ī manꝰ odij ⁊ ꝓiecta extrͣ ſaluacōem. Oīs gens qͥ grādeſcit in ſua reputacōe et reputat ſe alta ⁊ bonā de hoc ꝙ dei eſt nec recognoſcit a deo ꝙ ha bet. ip̄e paruificabit ea malis gͣtibus ſuis. Oīs gens q̄ non vult portare penitēciam ⁊ pena ꝓ pcc̄is data ē in manꝰ pene ⁊ ꝓie cta extrͣ ſaluacōem cudāpnacōnem. Oīs gens q̄ non timet et pauet deū dabitur in manꝰ magni pauoīs ⁊ ꝓicitur extrͣ ſaluacōem in dampnacōem. Gentes q̄ magis 427 ℟ amant res ꝙͣ dn̄m qͥ fecit eas ꝓpter res pu niētur in tribulacōibus ⁊ flagellis. Ben tes que non diligunt bonum ſuum id eſt ſalutem anime ſue. habebunt malum id e dampnacōnem anime ſue. Omnis gens q̄ racōem dn̄i dei ſui nec vult audire nec obſeruare. ordinata eſt ad penam. Oīs gens que deridet verbum dei ordinata eſt ad pena ire. Iicut ſol quādo oritur. ſtelle amittūt lumen ſuū reſpectu ſolis ſic luna ⁊ ſol perdūt lumen ſuū reſpectu vnius aīe gloīficate. Excuſo aut me cora deo ⁊ vob̓ ꝙ nō ſum ego qui dico predicta. qꝛ ꝑ me ſuſpēderer in furcis ⁊ proicerer in dapna cōnem extra ſaluacōnem. ¶ Octo ſūt ſa pides precōſi quos dn̄s dedit ſanctis here mitis beato Franciſco beato Dominico. ſan ctis quoqꝫ monachis ⁊ omnibꝫ ſanctis ſuis. Primus eſt. dolerem de peccatis ⁊ ea pure cōfiteri ⁊ pniam ꝓ eis porre ⁊ caue re de futuris ⁊ eſſe obediētem. Secūdus eſt. qꝛ ip̄i ſācti eradicati erat ab oī ſpe mu di ⁊ hoīm ita ꝙ corda eoꝝ nullā radicem temperalitatis nec carnalitatis inueniret vbi ſe tenerēt. ſed ad ſolum deum qͥ corda fecerat neceſſario reuertebatur. Terciꝰ ē. ꝙ oē bonū ꝙ habebant recognoſcebāt a dn̄o deo ⁊ oē malū de pcc̄is ſuis. Quartꝰ. quiſqꝫ malū eis dicebat ul̓ faciebat erāt eis ſeruiētes de plena ⁊ bona volūtatē cor dis. Ruītꝰ. ꝙ amabat rep̄henſicōes et nō honores ⁊ diligebāt vnitatē in oī gēte pe nitēte ⁊ erat miſeicordes et pij. Sextꝰ. ꝙ reputabāt ſe oībus alijs viliores ⁊ omēs alios meliores ſe. Septimꝰ ꝙ ip̄i ſeruīe bāt ⁊ nō exſpectabat ſeruiri. et quicūqꝫ eos reputabant viles ip̄i cū eis ſe viles re putabāt. Octauꝰ. ꝙ oīa beneficiā recōnoſcut a deo ⁊ ea ſibi reddebāt dicentes. Dn̄e qͥd ſumꝰ qꝛ ſi abſtuleis a nobis bona tua q̄ feciſti nobis erimꝰ peiores oībus q ſūt in ꝓuincijs. Aa qͥ ſibi bona q̄ dei ſunt appropriat. deus eū expropriat. et qͥ ſibi nichil appropriat ſed totū deo attribuit huic deꝰ bona ſuā q̄ ipſe facit appropriat. ¶ Deo graciās Expliciūt aurea verba ſancti Egidij ordinis fratrum minorum LAD5 12D STADI. LIBLIOTHILR DISSLLDORI 42 L