Liber. extus.Titꝭ xlvij.
in eius diſpōne mutare qn̄ voluerit. ſꝫ ſcd̓m ꝙviderit expedire ẜm bonū ⁊ equū. vndebn̄. qͥdquid de ſpūalibus in regula ip̄a traditū ē neq̄quā in manu abbatis relinquitur. reliqua v̓opars que eſt in corꝑalibꝰ obẜuancijs nō ē itain eiꝰ volūtate poſita vt eius volūtati ẜuiat. ſꝫpociꝰ caritati. Et de huiōi ſolū non de pure ſpiritualibꝰ intelligendū ē cū dicitur oīa de diſpōeabbatis fiant ¶ Vtrū obediendū ſit abbati pͥcipiēti ꝯtrariū obẜuancijs carnalibꝰ. verbigr̄aiſte monachus multū laborat ponatur mō ꝙabbas ex quadam diſcrecōe ꝓut ſibi videtur p̄cipiat ei vt ꝯmedat carnes. nūquid abbas pt̄ hͨp̄ciꝑe ⁊ ille tenetur obedire. videt̉ ꝙ ſic. qꝛ oīaſūt in diſpōe abbatis. vt habetur in regl̓a ⁊ h̓maxime loquitur de carnalibꝰ ſiue corꝑalibꝰ obẜuancijs. ℟º ẜm alex. de an. ꝙ licet h̓ obẜuancia ſit carnalis. ꝓhibetur tamē oībuſ exp̄ſſe eſꝰcarniū exceptis debilibus ⁊ īfirmis. vnde ⁊ itadicitur ibi carniū eſus infirmiſ oīo debilibꝰqꝫꝓ reꝑacōe ꝯcedatur. at vbi meliorati fuerint acarnibꝰ more ſolito abſtineant om̄es. quia gqͣntūcūqꝫ abbas ſubditis p̄ſit. regula tn̄ p̄eſtabbati. dicendū ꝙ in his in quibꝰ regula exp̄ſſe p̄cipit vel ꝓhibet non poteſt mutare. nec ipſi mutanti eſt obediēdū ṅ qͣntū regula ꝑmittit. Vnde cū dicit̉ ibi oīa in diſpōe abbatis fiant. intelligitur de illis de quibꝰ regl̓a exp̄ſſen̄ ꝓhibet l̓ p̄cipit. Si ergo querat̉ ſi abbas iſtiqui ml̓tū laborat p̄ciꝑe poſſit vt carnes ꝯmedat. dicendū ꝙ ẜuata lege caritatis ⁊ iſtōe regule ⁊ cognita neceſſitatē ꝑſone hoc ſibi p̄ciꝑepoteſt ⁊ aliter non. quia vt dicit bn̄. quandiūmilitant caritati īmobiliter fixa ſūt ipſa r̓gl̓eprecepta. ita .ſ. ꝙ mutari oīno nec ab ipſis p̄poſitis poſſunt ſine offenſa. ¶ Pone ꝙ aliquismō intret clauſtꝝ ⁊ videat monachoſ ꝯmederecarnes. cogitetqꝫ certe tu bene poteriſ illd̓ ſuſtinere ⁊ ſic ꝓfitetur ẜᵐ ꝯſuetudinē quā inuenitl̓ forte n̄ ꝓfite̓t̉ ſi crede̓t illicitū ſibi eſſe ꝯmede̓carnes. nūquid ergo iſte peccabit ꝯmedēdo carnes ℟º ẜm alex. an. ꝙ quicūqꝫ ꝓfitetur. r̄gl̓aꝫꝓfitetur. ⁊ non conſuetudinē. Vnde qualemcūqꝫ ꝯſuetudinem inuenit monachus poſtqͣmꝓfeſſus eſt tenetur a carnibꝰ abſtinere vt ptꝫ īv̓bis regule p̄dictis. Nō eī qui ꝓhibuit eſumcarniū quadrupēdū ꝯceſſit eſſū volatiliū. imocū iſte ſint d̓licaciores ꝓhibēdo illas multoni agis intendit ꝓhibere iſtas. Quia ergo regulaexp̄ſſe ꝓhibet. ideo dicendū ſine p̄iudicō ꝙ niſi debilibꝰ ⁊ infirmis n̄ licꝫ ꝯmede̓ carnes imoqui aliter faciūt tranſgreſſores ſūt maxime cūdn̄s papa regulā ẜm ſuā intencōꝫ expoſuerit.¶ Si obiciatur ꝙ ille nūquā intendit ſe obligare ad nō ꝯmedēdū carnes. dicendum ꝙ etſihoc nō intendit explicite tamē implicite obligauit ſe ꝓfitendo ⁊ vouendo regulā in qua h̓ ꝯtinetur. Etſi dicatur ꝙ ip̄e neſciebat h̓ ī ea ꝯtineri. imputet ſibi quia prenoſſe debuerat ad queſe obligaret. ¶ Vtꝝ ſequaces pͥmoꝝ abutencium eſū carnū peccauerint ꝯmedendo carnes ℟ºẜm alex. de an. ꝙ pͥmi abutentes qui ſciebāt h̓
non eſſe faciēdū ⁊ ex ſua ꝓnitate ſiue ꝯcupīilld̓ fecerūt grauiſſime peccauerūt. Nec trahipt̄ argumētū ꝓ eis ꝙ aliquis ſanctꝰ ymiſeritillis edere carnes. ab illo em̄ fuit h̓ ymiſſū n̄quia non eſſet malū. ſꝫ ne ꝯmitteretur maiusmalū. Et ex hoc non ſequitur ꝙ illud nō fuitpct̄m. Nam ⁊ ip̄e deus ml̓ta mala ꝑmittit fieri. poſteri aūt ſequaces qui ex ꝓnitate ſua ſciēter ſecuti ſūt abuſū prioꝝ grauiter peccauerūtqui aūt ex ignorancia tm̄ ⁊ non ex ꝓnitate. etſi minꝰ tamē peccauerūt cum deberent ſcire qͥdtenerent̉ obẜuare. ¶ Vtꝝ liceat ſubdito iudicare de p̄cepto p̄lati. ℟º iudiciū de p̄cepto p̄lati pt̄ tripl̓r fieri. vl̓ in ꝯꝑacōe ad p̄cipientē l̓ adobedientē vel ad illd̓ quod p̄cipitur. pͥº mō nōpt̄ ſubditus iudicare de p̄cepto p̄lati ſui. ſic at̄iudicat qͥ dicit p̄ceptū eſſe iniuſtum ex animol̓cauſa. non taniē ſubditus dicit p̄ceptū eē ſibifactū ex odio qd̓ p̄latus gerit contra eū in aīoAut ꝙ in p̄cipiendo intendit malam cauſaꝫ.Hoc em̄ eſt detrahe̓. vnde dicit euariſcꝰ papa. ſt̄nōnulli qui p̄poſitos ſuoſ peruerſe reprehendūtſi vel paꝝ extiterunt ipſis moleſti. Secūdo modo iudicare eſt imꝑfectōis. hoc em̄ modo p̄cꝑe⁊ iudicare eſt velle diſcutere vtrum p̄latus potuerit hoc et p̄ciꝑe vt ſciat vtꝝ in hoc teneat̉ eiobedire. Et ſic dicit bnͥ. li. de p̄cep. ⁊ diſ. ꝙ vituꝑabile eſt monacho ad ſingula p̄cepta vel deſingulis velle iudicare. jd̓o cōmendantur ſeruicenturionis Mᵗ. s. dico huic vade ⁊ vadit. ⁊cͣ.Tercio modo licet cuilibet iudicare. Obīa em̄ ſicut debet eſſe ꝓmpta ꝑ volūtatem. ſic debet eēdiſcreta ꝑ iudiciū rōis. ideo dicit ſeneca nō temoueat dicentis autͣtas nec quis dicat ſꝫ quiddicat̉ attendē. Et hoc modo iudicat qui diſcernit vtrum homo p̄cipiat contra legem l̓ n̄.vt ſi contra legem dei non obedīat. ſi autem n̄contra obediat ẜm illud. 2. mach̓. A. non obedio p̄cepto regis ſed legis. Item aliter eſt iudicand̓ cū aliquid p̄cipit̉ ꝯtra regulā qd̓ p̄latꝰ facere nō pt̄ qui eſt infra regulā. Aliter cum p̓dpitur aliqͥd ꝯtra obẜuancias regulares q̄ ſt̄ infra p̄latū. Et in quibꝰ pt̄ ex cauſa ncc̄ia l̓ vtili diſpenſare ¶ Vtrum obīa q̄ habet aliquid deſuo ſit meritoria. ℟º ẜm tho. ꝙ obīa ſicut ⁊ qͦlibet alia v̓tus dꝫ hr̄e ꝓmptā volūtatē ad ſuūꝓpriū obiectū non aūt ad illud qd̓ eſt ei ꝯtrarium. ꝓpriū aūt obiectū obīe eſt p̄ceptū qd̓ ex alteriꝰ volūtate ꝓcedit. vnde obīa r̓ddit ꝓmptāvolūtatē hoīs ad implendū volūtatē alteriusſ. p̄cipientis. Si aūt illd̓ qd̓ ei p̄cipit̉ ſit ab eoꝓpt̓ ſe volitū ſine rōe p̄cepti vt accidit in ꝓſperiſiam ex ꝓpria volūtate tendit in illd̓ ⁊ non videtur illd̓ implere ꝓpter p̄ceptum ſꝫ ꝓpter ꝓpriam volūtatē. qn̄ at̄ illud qd̓ p̄cipitur nll̓o mōē ẜm ſe volitū. ſꝫ ẜᵐ ſe ꝯſideratū ē ꝓprie volūtati ꝯtrariū vt accidit in aſperis tūc oīno eſt manifeſtū ꝙ non implet̉ niſi propter p̄ceptū Etiō dicit gͦg̓. vl̓. moꝝ. ꝙ obīa qͥ habet aliquid deſuo in ꝓſperis vel eſt nulla vl̓ minor. quia volūtas propria n̄ vide̓ tende̓ pnͥcipalit̓ ad īplendū p̄ceptū ſed ad ſequendū propriū volitū. vn̄