Lib. Qu̓tus.Titꝭ. xxviij.
poſſumꝰ loqui duplʳ. vns mō quo ad eiꝰ eſſenciam ⁊ ſic cū ſit incōprehenſibilis ⁊ ineffabilismaioreſt omī laude. Vn̄ etiā dicit ph̓s. i. eth̓.ꝙ optimoꝝ non ē laus ſꝫ maius aliquid ⁊ meliꝰ. debet̉ aūt ei ẜm illā ꝯꝑacōnem reuerentia ethonor latrie. Alio mō ſcd̓m effectꝰ eius qui ordinant̉ ad nr̄am vtilitatē. ⁊ ſic deo laus debet̉.yſa. qꝫ. miſeracōnū dn̄i recordabor laudē dn̄iſuꝑ omībꝰ que reddiderit nobis dn̄s ¶ Vtrūcantus ſint aſſumendi in laudē d̓inā. ℟º ꝙ ſicſcꝫ vt infirmoꝝ aī magis ꝓuocent̉ ad deuotōeꝫvnde augꝰ. 10. ꝯfeſ. adducor cantandi cōſuetudinem approbare in eccl̓ia vt ꝑ auriū oblectam̄ta infirmoꝝ animꝰ in affectum pietatis aſſurgat non aūt ꝓpter oſtentacōeꝫ ⁊ delectacōeꝫ prouocandam. vnde. i0. ꝯfeſ. dicit augꝰ. cū michiaccidit vt me ampliꝰ cantꝰ qm̄ res que canit̉moueat penaliter me peccare confiteor. ⁊ tuncmallem nō audire cantantē. Quia tn̄ nobiliormodus eſt ꝓuocandi hoīes ad deuocōneꝫ ꝑ predicatōꝫ ⁊ doctrinā qͣm ꝑ cantū. ijdeo dyaconi etp̄lati quibꝰ ꝯuenit ꝑ doctrinā ⁊ p̄dicacōeꝫ ī deūaīos hoīm ꝓuocare non debēt cantibꝰ inſiſterene ꝑ hoc a maioribꝰ extrahant̉. vt dicit greg̓.⁊ habet̉ in decretis di. g2. c. in ſancta romanaeccl̓ia. h̓ tho. Illam tn̄ ꝓhibicōem dicūt aliquihr̄e locū in eccl̓ia romana ꝓpter qd̓ ibi dicit̉ inſede hac. Alij tantū de cardinalibꝰ intelligunthug̓. vero dicit hͦ gn̓aliter dyacōnibꝰ eſſe ꝓhibitū cū induti ſūt ad legendū eu āgeliū ꝓpt̓ hocqd̓ dicit̉ int̓ miſſaꝝ. Et cā huiꝰ inſtitucōis fuithoneſtas. hec habent̉ in glo. ibidē. Non aūt aſſumit eccl̓ia ad dei laudē muſica inſtrumentaṅ praro organa. quia magis mouent aīm addelectatōnē qͣm formet̉ ꝑ ea interiꝰ diſpō bonaIn veteri tn̄ teſtamento vtebant̉ eis. tū qꝛ illeppl̓s magis erat durus ⁊ carnalis. vnde erat ꝑhuiōi ꝓuocandꝰ ſicut ⁊ ꝑ ꝓmiſſiones t̓renastū etiam qꝛ ꝑ huiōi iuſtra aliquid ſignificabāt.¶ Equit̉ vide̓ de. io .ſ. de deuocōe. Et c̓ca hͦq̄runt̉ pl̓a .ſ. vtꝝ deuocō ſit actꝰ ſpūalis℟ ꝙ ſic. dicit̉ em̄ a deuouēdo. vnde deuoti dicunt̉ qui ſe deo qd̓āmō deuouent vt ei ſe totalit̓ſubdant. Et ſic deuocō nichil aliud videt̉ eē qͣꝫvolūtas quedā ꝓmpte tradendi ſe ad ea que ꝑtinent ad dei famulatū. manifeſtū ē aūt ꝙ volūtas ꝓmpte faciendi aliquid qd̓ ꝑtinet ad ẜuiciū dei eſt qͥdā actus ſpūalis volūtatis. hec tho.Et p̄dictis bn̄ ꝯcordat deſcripcō deuocōis queponit̉ a quibū ſdaꝫ .ſ. ꝙ deuocō eſt feruor bonevolūtatis quē mens cohibere nō valens certismanifeſtat indicijs ¶ Vtꝝ deuocō ſit actus religionis. ℟º ꝙ ſic. Ad eādem em̄ v̓tuteꝫ ꝑtinetaliquid facere ⁊ habere ꝓmptā volūtatē ad iᵈidē faciendū. qꝛ vt̓uſqꝫ actꝰ eſt idē obiectū. oꝑari aūt ea que ꝑtinēt ad d̓inū cultū ſū famulatū ꝓprie ꝑtinet ad religionē. vt ex dictis in. 2.li. patet. ergo etiā ad eā ꝑtinet habere ꝓmptamvolūtatē ad huiōi exequēda qd̓ eſt eſſe deuotū.Et nota ꝙ deuocō que habet̉ ad ſanctos tra ſitin deū inqͣntū .ſ. in eis deū veneram̉. deuocō v̓oquā ſubditi dicunt̉ habere ad dn̄os tꝑales ē al-
teriꝰ rōnis ſicut ⁊ famulatꝰ eoꝝ diſtinguūtura famula tu d̓ino. Sꝫ obicit̉ quia deuocō vt dictū eſt ad hͦ ꝑtinet ꝙ aliquis ſe deo tradat. hocaūt manifeſte fit ꝑ caritatem. vnde dicit dyo4. de di. no. ꝙ amor d̓inꝰ exceſſū facit nō ſinēsamantes ſui ipſoꝝ eſſe ſed eoꝝ qͦs amant. ergodeuocō pociꝰ eſt actus caritatis qͣm religionis.℟º ad caritatem ꝑtinet īmediate ꝙ homo tradat ſe deo inherēdo ei ꝑ qͣndā ſpūs vnionē. ſꝫ ꝙhō tradat ſe ad alia oꝑa d̓ini cultꝰ. hͦ īmediare ꝑtinet ad religionem. mediate aūt ad caritatem que eſt pnīcipiū religionis. Vnde nota ꝙſicut pinguēdo corꝑalis ⁊ gn̓at̉ ꝑ calorem naturalem ⁊ ip̄m calorē cōſeruat qi eius exiſtensnutrimentū. ſic etiā caritas cauſat deuocōeꝫ inqͣntū ex amore reddit̉ aliqͥs ꝓmptus ad ſeruiēdū amato. ⁊ ꝑ deuocōem caritas nutrit̉ ſicut etquelibet amicicia ꝯſeruat̉ ⁊ auget̉ ꝑ amicabiliūoꝑū exerciciū ⁊ meditacōeꝫ. ¶ Vtꝝ contemplatio ſū meditatō ſit cā deuocōnis. ℟º ꝙ ſic .ſ. cāextn̓ ſeca ex ꝑte meditantis. Dictū eſt em̄ ꝙ deuocō eſt quidā actus volūtatis ad hͦ ꝙ homoſe tradat d̓ino obſequio. Omīs aūt actꝰ volūtatis ꝓcedit ex aliqua ꝯſideracōe eo ꝙ bonū ītellectū ſit obiectū volūtatis. vn̄ augꝰ dicit li. detri. ꝙ volūtas orit̉ ex intelligentia. Et iō meditatio eſt cā deuocōnis inqͣntū ſemꝑ ꝑ meditationē hō ꝯcipit ꝙ ſe tradat d̓mo obſequio. Adqd̓ qͥdem inducit ꝯſideracō duplex. vna ex ꝑted̓ine bonitatis ⁊ bn̄ficōꝝ eius. pſal. michi aūtadherere deo bonū ē. ⁊cͣ. Et hec excitat dilectōeꝫque eſt ꝓxima cā deuocōis. Ilia eſt ex ꝑte hoīsꝯſiderantis ſuos defectꝰ ex quibꝰ indiget vt deoīnitat̉ ẜm illd̓ pſal. Leuaui ocl̓os meos ī mōtes. ⁊cͣ. Et hec excludit p̄ſūpcōnē ꝑ quā q̓s impedit̉ ne ſe ſubdat deo dū ſue v̓tuti innitit̉. Cīaūt ext̓n̓ſeca pnͥcipalis eſt deꝰ. de q̄ dicit ambr̓.ſuꝑ lucam ꝙ deꝰ quos dignatur vocat ⁊ quemvult religioſum facit ¶ Vtꝝ leticia ſit effectꝰdeuocōnis. ℟º ꝙ ſic. vnde ī quadā collecta dicit̉ quos ieiunia votiua caſtigant. ip̄a quoqꝫ deuocō ſancta letificet. Ex ꝯſideracōe em̄ d̓ine bonitatis ex qua pnͥcipaliter prouenit deuocō perſe quidem ſequit̉ delectacō. iuxͣ iᵈ pſal. memorfui dei mei ⁊ delectatꝰ ſū. y accidēs vero ſequit̉triſticia in his qui nondū plene deo fruūtur.ẜm iꝰ pſal. Sitiuit aīa mea ad deū. ⁊cͣ. ſequit̉fuerūt michi lacrime m. p. ⁊cͣ. Cōſideracō veroꝓpͥoꝝ defectuū ex qua cauſat̉ deuocō ſecūdario.vt dictū eſt. ꝑ ſe quidem nata eſt cauſare triſticiā. ꝑ accidens vero leticiā .ſ. ꝓpter ſpēdine ſubuencōis. ⁊ ſic patet ꝙ ad deuocōnē pͥmo ⁊ ꝑ ſeſequit̉ delectacō. ſecūdario aūt ⁊ per accidēs triſticiā que eſt ſecūdū deū.¶ Dt ieiunio. ti. 28Oſtea ꝯſiderandū eſt de ieiunio. Et pͥmo de eius quidditate. 2º deeius vtiClitate. 3º de eius obligacōne. 4º d̓ eiꝰtye. ¶ de his que hn̄t ieiuniū ſoluere ¶ Circapͥmū querūt̉ pl̓a. Primo quid ſit ieiuniū. ℟ºIeiuniū vt dicit yſidoꝰ. eſt ꝑ ſymonia victꝰ abſtinentiaqꝫ ciboꝝ. Ad cuiꝰ euidentiam ſciendū ꝙ