Liber Quiitus.ſic. Orare em̄ eſt caritatis vt dictū eſt ſupͣ. vn̄eo mō qūo debemus diligere tenem̄ etiam proinimicis orare. vnde neceſſitatis eſt vt a cōibꝰor̄onibꝰ quas ꝓ alijs facimꝰ inimicos non excludamꝰ. ꝙ aūt ꝓ eis ſpeāliter oremus eſt perfectōis non neceſſitatis niſi in aliquo caſu ſpeoali. ſicut ⁊ de dilectōne inimicoꝝ dictū eſt ſupͣ.in 2º li ¶ Et nota rōne eius qd̓ dicit̉ apoc̓. 6. vſqꝫquo nō vindicas ſanguinē noſtꝝ de his quihabitant in terra. Ꝙ ſicut dicit augꝰ de ẜmonedn̄i in mōte. vindicta martiꝝ eſt vt euertaturregnū pct̄i qͦ regnāte tāta ꝑpeſſi ſūt. Vel vt dicit in li. de queſtionibꝰ noui ⁊ veteris teſtam̄ti.poſtul āt ſe viudicari n̄ voce ſꝫ rōe ſic̄ ſanguisabel clamauit de terra. Letabit̉ aūt iuſtꝰ vt dic̄pſal. cū viderit vindictam nō ꝓpter eā ſꝫ ꝓpterdei iuſticiā. ¶ Notandū etiā ꝙ licet īpugnareinimicos vt ꝯpeſcant̉ a pct̄is qd̓ in bonū eoꝝ cedit ⁊ alioꝝ. ſic etiam licet orādo petere aliqua tēporalia mala inimicoꝝ vt corrigant̉. ⁊ ſic or̄o⁊ oꝑacō non erūt ꝯͣria ¶ Vtꝝ ſit orādū ꝓ hisqui peccant in ſpm̄ ſanctū. videt̉ ꝙ non. dic̄ eīꝫbt̄us jo. eſt pct̄m ad mortem ꝓ eo non dico ꝙquis oret. ℟º pct̄m ad morte dicit̉ ẜm ſil̓itudinem ad mortē corꝑis. in hac aūt ſūt tria .ſ.amiſſio vite. corrupcō diſpoſicōis corꝑis ad rceptōnē aīe. ⁊ impoſſibilitas rōis ẜn curſū nature. quo ad pͥmū onīe pct̄m in quo eſt auerſioa deo dicit̉ eſſe mortale ſū ad mortem. qūo adſcd̓m pct̄m in ſpm̄ſcm̄ dicitur eſſe ad mortemquia tollit diſpoſicōnē ad recepcōnē vite que ꝯſiſtit in pn̄ia. quo ad ꝫᵐ dicit̉ illud pct̄m eē admortē in quo quis corporalit̓ morit̉. intenditergo bt̄us Io. ꝙ ꝓ eo qui morit̉ in pct̄o mortali non eſt orandū. Pro eo vero qui eſt ī pct̄o admorte dicto pͥmo mō ⁊ 2ª non ꝓhibet orare.ſed oſtendit ꝙ monicō qua dixerat eſſe orādūꝓ ꝓximo nō extendit̉ reſpectu oīm. ſꝫ reſpectueoꝝ de quibꝰ ſperare poſſumꝰ ꝙ noſtris or̄onibꝰemendent̉. h̓ bon̄. 2. li. ſen. di. 4z. in lr̄a. Art ºEquit̉ videre de 4º .ſ. de vtilitate ⁊ efficacia ſu v̓tute or̄onis. Et circa hoc querūt̉pl̓a. pͥmo vtꝝ ſit ꝯgruū ⁊ vtile deū orare. ℟ºꝙͣ ſic. imo eſt vtiliſſimū. pͥmo vt nos diſpoſicioni d̓ine ꝯformemꝰ. Oramꝰ em̄ nō quidē qua ſiex or̄onibus noſtris deꝰ de noſtris indigencijsvel deſiderijs inſtruat̉. vel eiꝰ diſpō in aliquo īmutet̉ qd̓ fuit error quoꝝdā antiquoꝝ. ſed vt īpetremꝰ illud qd̓ deus ab eterno diſpoſuit ſcōꝝp̄cibꝰ ſe factuꝝ ſcꝫ vt nos poſtulando meream̉accipere qd̓ deus ab eterno diſpoſuit nobis darevt greg̓. dicit pͥmo li. dyalo. quia vt dic̄ augꝰli. 2. de predeſti. ſanctoꝝ. forte ſic p̄deſtinati ſūtaliqui vt noſtris or̄onibus ꝯcedant̉. hec augꝰ.Sub d̓ina em̄ ꝓuidentia nō tātū cadit qui effectus fiant. ſed etiā ex quibꝰ cauſis ⁊ quo ordīeꝓueniant. Scd̓o vtile eſt nobis deum orare vt fiduciā recurrēdi addeū accipiamꝰ ⁊ eū bonorūnoſtroꝝ autorē recognoſcamꝰ. Vn̄ criſoꝰ conſidera qͣnta felicitas tibi ē ꝯceſſa or̄onibꝰ cumdeo fabulari. eloquia cū xp̄o miſcere vel optareqd̓ deſideras poſtulare. Tercō vt or̄onis effectū
qui eſt ml̓tiplex aſſequam. Horbos em̄ coris⁊ aīe ſanat. jac̓. vlt̓. or̄o fidei alleuiabit infirmū. ⁊ hieroꝰ. Ieuinio ſanant̉ peſtes corꝑis. oracōe peſtes mentis. Item in bello corꝑali ⁊ ſpirituali triūphat de quo exo. 7. cū moyſes leuabat manꝰ vincebat iſrl̓. de 2º yſidoꝰ. frequensor̄o vicōꝝ impugnacōeꝫ extinguit. Item vitaꝫꝓlōgat. yſa. 28. audiui or̄onē tuā ⁊ vidi lac̓.t. ecce ego adiciam ſuꝑdies tuos. 1q. annos. Itēab opprobrio ⁊ morte liberat vt ſarā thob̓. 3. etſuſannā dan̄. 1. Iteꝫ intellectū illumīat. augꝰqr̄one meliꝰ ſoluūtur dubia qͣm inquiſitōne alia. Item celū reſerat. luc̓. 4. ih̓u baptizato ⁊ orante aꝑtū eſt celū. Item deū mitigat. vn̄ thob̓.z. dicit glo. ꝙ or̄o deū lenit lacrima cogit ⁊ hecad preſens ſufficiant. ¶ Vtꝝ or̄o ſit ſatiſfactoria. ℟º ſatiſfactō reſpicit ⁊ culpam preteritaꝫꝓ cuiꝰ offenſa cōpenſacōnem facit. ⁊ culpaꝫ futuram inqͣntū eſt medicina p̄ſeruās ⁊ hec duoꝯueniūt or̄oni. iniciū em̄ omīs pct̄i ē ſuꝑbia.in or̄one vero homo deo ſe humiliat. p̄cedentiſetiā offenſe recōpenſacōeꝫ fac̄ ⁊ aditū culpe future tollit radicē amputās ei. ⁊ ita or̄o plenehabꝫ rōnē ſatiſfactōis. ¶ Sꝫ cū ſit triplex or̄oſcꝫ vocalis mentalis ⁊ media. que illaꝝē ſatiſfactoria. ℟º ad cuiꝰ euidentiam ſciendū. ꝙ or̄opure mentalis eſt qn̄ labia nō mouent̉ ſꝫ corad deū loquit̉. Pure vocalis ē qn̄ homo nichilcogitat de his que dicit. nec in generali nec inſpēāli. ita ꝙ referat intencōeꝫ v̓boꝝ ad finē. ſedcū orat caſtra fabricat ⁊ ſic mētalis ſimplᵗ vocalem excedit. Media eſt qua hō orat mentaliter ⁊ vocalit̉. ⁊ tūc aūt v̓ba illa impediūt affectū quia ſic eſt inflamatꝰ ꝙ īmediate fert̉ ī deum ⁊ tali melior eſt mentalis. Aut v̓ba iuuā̓t⁊ tūc vtilior eſt or̄o media ſū mixta. Et huiꝰmōi ſūt multe or̄ones maxime in illis qui nōſūt ſpūāles ad quoꝝ affectꝰ ꝓuocandos ſūt inſtitute or̄ones vocales. Si igit̉ querat̉ qͥ oracōſit ſatiſfactoria. Rn̄det bon̄. ꝙ oīs quia nullaeſt in qua nō laborēt v̓tutes aīales ⁊ qͣntū ſpiritꝰ delectat̉ tm̄ ſepe caro tabeſcit ⁊ v̓tutes aīales minꝰ circa regimē corꝑis ſūt intente. vndgreg. ſuꝑ eze. dū creſcit fortitudo amoris ītimiinfirmam̉ fortitudīe carnis. vn̄ neruꝰ femoriſjacob ex lucta angeli emarcuiſſe dicit̉. int̓ ceteras tn̄ illa eſt magis ſatiſfactoria in qua hōad gemitū accendit̉. quia deꝰ in illa maximedelectat̉. bn̄ quia illud eſt gr̄e ſpecialis nō iniponit̉ a p̄ſb̓ro ſꝫ p̄ambulū ad illud ſcꝫ or̄o vocalis. Et quia non eſt ſtatꝰ in vocibꝰ ſed ordinātur ad intellectū. Hinc eſt ꝙ dn̄s cū dic̄ ꝙc. io. Orātes nolite multū loqui. mittit ab or̄onevocali ad mētalem. Et etiā greg̓. dicēs. veracitorare eſt amaros in ꝯpūctōne gemitꝰ non vba ꝯpoſita reſonare. h̓ bon̄. Sic igit̉ hͨ ē ſūmadictoꝝ ſ. ꝙ omīs or̄o ex caritate facta ſi rectefiat eſt penalis ⁊ pt̄ eſſe ſatiſfactoria quia nuqͣm eſt ita delectabil̓ qnͥ ſit aliquo modo penatſcꝫ antecedent̓ vel conſequenter vel concomitater. Illa tamē int̓ oēs eſt p̄cipue ſatiſfactoriaque magis eſt gemibundā ⁊ in qua eſt maior