Lib Qu̓tusTitꝭ. xx.
alijs vt in baptiſmo. ſꝫ in his que ſūt oīno abhomīe eſt veꝝ q̄ ad p̄miū eſſencialē. non autemquo ad pene remotōnē ⁊ huiōi. reſpectu qͦꝝ attendit̉ meritū accidentalit̓ ⁊ ẜm quid. Et ideoꝯfeſſus ⁊ abſolutus in p̓gatorio minꝰ puniet̉qͣm cōtritꝰ tm̄. h̓ tho. ¶ Vtꝝ confeſſiogn̓alisſufficiat ad delendum mortalia oblita. ℟º ꝙſic aliquo mō. Nam confeſſio oꝑat̉ p̄ſuppoſitacōtritōne que culpam delet. ⁊ ſic cōfeſſio directeordinat̉ ad dimiſſionem pene. qd̓ quidem facitetiā erubeſcentia quā habꝫ. Et ex vi clauiū qͥbꝰſe cōfitens ſubicit. Contingit aūt aliqn̄ ꝙ ꝑ contritōeꝫ p̄cedentē pct̄m aliqd̓ eſt deletū qūo ad culpam ſū ī generali ſi eiꝰ memoria nō habeaturſu in ſpēāli ſi eiꝰ memoria tūc habeat̉. ⁊ tn̄ an̄ꝯfeſſionē illiꝰ pct̄i aliquis eſt obligatꝰ. Et tūcꝯfeſſio generalis ſacr̄alis oꝑat̉ ad dimiſſionempene ex vi clauiū quibus ſe ſubicit ꝯfitens nullum obſtacl̓ m qͣntū in ip̄o eſt ponēs. ſed ex ip̄aꝑte qꝛa erubeſcētia ꝯfeſſionis pct̄i penaꝫ dimittebat pena iſtiꝰ pct̄i de quo ſpecialit̓ quis nonerubeſcit corā p̄ſb̓ro nō eſt diminuta. Sic ergoꝑ ꝯfōeꝫ generaleꝫ cū gn̓ali ꝯtritōne remittūturpct̄a oblita quia deꝰ ab homīe non requirit vl̓tra id qd̓ pt̄. de oblitis aūt qͣndiū oblita ſunthomo in ſpeciali non pt̄ confiteri neqꝫ conteri.Nec eſt ītelligendū ꝙ ad remiſſionē mortaliūoblitoꝝ ſufficiat gn̓alis confeſſio non ſacr̄al̓ ſihomo habeat copiā p̄ſb̓ri ⁊ facl̓tateꝫ confitēdiquia his habitis tenet̉ de mortalibꝰ oblitis generaliter ꝯfiteri ⁊ a p̄ſb̓ro petere abſolutōnemh̓ rich̓. ¶ Vtꝝ confeſſio generalis deleat pct̄aꝑ ignorantiā ꝯmiſſa. ℟º ignorantia iuris nōexcuſat quia ip̄a pct̄m eſt. ſed ignorantia factiexcuſat. vn̄ aliquis de hoc ꝙ nō ꝯfiteret̉ pct̄a q̄neſciat eſſe pct̄a ꝓpter ignorantiam iuris d̓ininō excuſat̉ a fictōe. excuſaret̉ aūt ſi neſciret eaeſſe pct̄a ꝓpt̓ ignorantiā facti ī ꝑticl̓ari. vt ſi cōgnouit aliquā quā credit eſſe ſuā. ſed obliuiode actu pct̄i hꝫ ignorantiā facti. ⁊ iō excuſat apct̄o fictōnis in ꝯfōe que quideꝫ abſolutōis ⁊ ꝯfeſſionis impedit fructū. h̓ tho. ¶ Vtꝝ gn̓al̓ꝯfeſſio valeat ad venialiū remiſſionē. ℟º venialia nō opponūtur directe caritati quia nō au̓tūt ab ea. ſed indirecte qꝛ diſponūt ad au̓ſiōeꝫhinc eſt ꝙ n̄ requirit̉ ad eoꝝ delecōeꝫ noue gͣcie īfu ſio nec pn̄ia ſpecial̓. ſꝫ ſufficit ad eoꝝ deletōeꝫꝯtritō ⁊ ꝯfeſſio generalis. h̓ pe. ¶ Attendendūtn̄ ꝙ ꝯfeſſio gn̓alis eſt duplex. quedā ſacr̄alisque fit in ſecreto ſacerdoti de generibꝰ ſingl̓orū⁊ non de ſingulis geneꝝ. ⁊ valet ex qͣtuor ad r̓miſſionem venialiū qͣntū ad culpam ⁊ penamvel in ꝑte vel in toto .ſ. ex ꝯtritōe ꝯfitentis. humilitate ꝯfōis. or̄one ſac̓dotis inqͣntū eſt q̄damꝑſona. ⁊ ex vi clauiū. Quedā aūt eſt n̄ ſacr̄al̓que .ſ. ſit publice corā ml̓tis ⁊ cū ml̓tis in eccleſia. Et tūc ē efficax ex t̓bus pͥmis ſꝫ non exqͣrto. ⁊ ideo non ſb̓iūgit̉ etiā in pͥma ⁊ ꝯpletorio abſolutō nec ſatiſfactōis iniūctō ſꝫ tm̄ or̄oſcꝫ miſereat̉ nr̄i. hec tho.¶ Ae afeſſionis figilo .ij. vvj.
Oſtea ꝯſiderandū eſt de ſigillo ꝯfōnisEt circa hͦ querūt̉ pl̓a .ſ. vtꝝ ſigilꝯfōis ſit de iure nat̉e. ℟º ꝙ ſic qd̓ ꝓbant aliqͦ ſic. eadem ꝑſona ẜm nat̉am ve̓ affirmare pt̄ aliquid loquēs in ꝑſona alteriꝰ qd̓ venegat loquēs in ꝑſona ꝓp̓a. vn̄ angelꝰ loquēsmoyſi in ꝑſona dei vere dixit. ego ſū dn̄s deustuꝰ qui eduxi te de terra egipti. exo. 20. qd̓ verenegaſſet loquēs in ꝑſona ꝓp̓a. ergo a ſil̓i homorep̄ſentās ꝑſonā dei in foro ꝯfōis vere aliquidpt̄ affirmare qd̓ exͣ foꝝ ꝯfeſſionis qn̄ loquit̉ vtgerens ꝑſonā ꝓpͥaꝫ vere negat. Veꝝ ergo dicitnegādo ſe audiuiſſe vel ſcire que ad noticiā eiꝰnon deuenerūt n̓ inqͣntū rep̄ſentabat ꝑſonamdei. Exͣ foꝝ gͦ ꝯfōis dicendo ſe audiuiſſe illal̓ſcire mentit̉. ſꝫ vitare mendacium tenet̉ de iurenat̉e. ergo etiā ſigillū ꝯfōnis. h̓ tho. Sed ꝯtrahanc rōꝫ ſic arguit ſco. qꝛ ẜm eos qͥ adducūt pͥdictā rōeꝫ ⁊ ẜm veritatē vt ꝓbatur poſtea. licet pct̄a in ꝯfōne detecta in vniu̓ſali dicere ⁊ inꝑticl̓ari non relata ad ꝑſonā ꝯfitentē. hͦ etiaꝫꝓbat̉ ꝑ iᵈ exͣ de pe. ⁊ re. officij. vbi jnnoc̓. t̓ciꝰrn̄det cuidam cardinali legato qui ſc̓pſit ſibi caſū que̓ in ꝯfōne audierat ⁊ petut ꝯſiliū quē tn̄papa non redarguit de reuelatōne illa in vniuerſali etiam ꝑ ſc̓pt̉am ⁊ rn̄det̉ qualit̓ tali perſone ꝯfitenti ſit ꝯſulendū. hͦ pt̄ꝫ etiā ex ꝯī vſuꝯfeſſoꝝ qui etiā in ꝯīẜmone ⁊ in p̄dicatione dicūt aliqn̄ talis caſus ꝯtingit. aliqua em̄ ꝑſonaſic vl̓ ſic peccauit. Habet̉ ergo iſta ꝓpō ꝙ ꝯfeſſorlicite pt̄ dicere pct̄m exͣ ꝯfeſſionē ſibi detectumin ꝯfeſſione ita tn̄ ꝙ nullo modo referat ad yſonā ꝯfitentē vt poſſit deueniri ad noticiā eiꝰ.Sꝫ ſi racio p̄dicta valeret hoc non liceret qꝛ mnetiret̉. ꝓbatio. quia n̄ ſciens ꝑticl̓arem ṅ ꝓ det̓minato ſingl̓ari ſi neſciat iᵈ ſingl̓are neſcit ꝑticularē illā. ſed iſte non ſcit aliquā ꝑſonā feciſſe tale pct̄m ṅ ꝓ hac ꝑſona ſibi confeſſa ⁊ dehoc pct̄o ſibi ꝯfeſſo. Igit̉ ſicut mentiret̉ de hͦ ⁊hac quia neſciens. ꝯſil̓r ⁊ de alia. vn̄ p̄ſb̓r in ꝯfeſſione nec audit nec loquit̉ in ꝑſona dei ſꝫ inꝑſona ꝓpͥa licꝫ autoritate dei ⁊ ut mīſt̓ dei. Eodem modo ē in alijs ſacr̄is. vn̄ mīſter dei baptizat ⁊ ꝯſecrat ⁊ huiōi. ⁊ tn̄ vt homo. ⁊ in ꝑſonappͥa ſcit ſe baptizare ⁊ fine mendacō pt̄ dicere ſebaptizare. Tenēdo ergo ꝙ ſigillū ꝯfōnis ſit d̓ uure nat̉e pn̄t ad hoc aſſignari alie ratiōes qͣrūpͥma ſumit̉ ex rōe caritatis. ſcd̓a ex racōe fidelitatis. tercia ex rōne veritatis. Prima eſt talisLex nat̉e de caritate fraterna expͥmit̉. Gᵗ. Aoīa quecūqꝫ vultis vt faciant veb̓ homīes facite illis. hoc emī ē lex ⁊ ꝓph̓e. ⁊ luc̓. 6. ꝓut vultis vt faciāt homīes vobis ⁊ vos facite ill̓ ſil̓rEt debet intelligi iſta ꝓpō que vultis .i. velle debetis ẜm rectā rōnē. ⁊ includit̉ in iſta ꝓpōneilla ꝓpō poſita. Mᵗ. 23. diliges ꝓximū tuū ſicutteip̄m. ſed quilibꝫ ẜm rectā rōneꝫ dꝫ diligere ꝓprīaꝫ famaꝫ igit̉ ⁊ celatōeꝫ pct̄i ſui ꝯfeſſi ⁊ perꝯſequēs ꝯfeſſor debet idē diligere ⁊ velle ip̄i cōfeſſo ſed r̓uelacō tolleret a confeſſo famam. ergo ⁊cͣ. Scd̓a racō quilibet de lege nat̉e dꝫ ẜuarefidelitatem ꝓximo ſuo. quā vellet ⁊ velle debet