Titi xix.
qd̓ hētur d̓cōſe. di. i. ſacr̄a. ſacr̄a inqͥt altaris n̄niſi a ieiunis celebrentur p̄ter diē q̄ cena dn̄icelebrat̉. loquitur de ꝯſuetudine aln̄ apud aliqͦſobẜuata ad rep̄ſētacionem cene dn̄i die illa. ſ.iouis facte. vt a non ieiunis corpꝰ c̓ſti ſumeret̉ ſꝫ h̓ modo eſt abrogatū vt em̄ dicit augꝰ.c. p̄dicto ꝑ vniuerſū orbē mos ille ẜuat̉ vt .ſ.corpꝰ c̓ſti a ieiuno ſumat̉. gꝫ obt̉ ꝙ dn̄s dedith̓ ſacramētū apl̓is pꝰ cenā. jo. 13. ℟º ꝙ illa hora ꝯueniens fuit pͥme inſtitucōi vt̄ dictū fuitſupra. ſꝫ non ꝯuenit nr̄o vſui quia inſtitucioreſpicit effectū ſacr̄i. ſꝫ vſus vlteriꝰ ydoneitatēſuſcpientis vt quia hō plenꝰ nō eſt aptꝰ ad ꝑagēdū ſpūalia iō hoc ẜuare non dꝫ ecc̄ia. Nec ēſil̓e de apl̓is qꝛ ip̄i ſobrie ꝯmederāt exēplo c̓ſti ⁊ꝯmederāt cibū paſcalē qͥ q̄dāmō ſpūal̓ erat qͣntū ad rōꝫ ſignādi. ¶ Vtꝝ ſūpcio aq̄ vl̓ alteripotꝰ vel cibi ī minīa qͣntitate. l̓ ec̄ reliqͥaꝝ cibiī ore remauēciū īpediat. ℟º duplexē ieiuniū.ſ. nat̉e qd̓ dicit pͥuacōꝫ cꝰcūqꝫ pͥaſſūpti ꝑ mod̓cibi l̓ potꝰ ⁊ tl̓e ieiuᵐ reqͥrỉ ad h̓ ſacr̄ꝫ ꝓpt̓ p̄dc̄a⁊ iō pꝰ ſūpcōꝫ aq̄ l̓ alteriꝰ cibi l̓ potꝰ l̓ medicīeec̄ ī minia q̄ntitate nō licꝫ ſume̓ h̓ ſacr̄ꝫ ⁊ qͥ contͣfecerit excōicacōi ſb̓iacebit alias bn̄ficio erit pͥuanduſ. ar. extra de accu. ſi conſtitit. ⁊. 4. q. inichil. vbi dicitur nichil refert vtrum aliqdhuiuſmodi nutriat per ſe vel cū alijs dūmodoſumat̉ ꝑ modū cibi l̓ potꝰ. r̓liquie tn̄ cibi r̓manentes in ore ſi caſualiter degluciant̉ n̄ impediunt qꝛ non traiciūt̉ ꝑ modū cibi vel potꝰ ſed ꝑmod̓ ſaliue. Et eodē mō eſt d̓ reliqͥis aque ⁊ vni qͥbꝰ os abluitur dūmō nō traiciant̉ in magͣquātitate ſꝫ ꝑmixta ſaliue qd̓ vitari nō pt̄ hectho. qcd̓m ec̄ rich̓. ſi p̓ſbit̓ ante miſſam os ſuūꝓpter reuerenciā ſacr̄i aqua lauet ⁊ a caū aliqͣgutta aque illius ſtomachum intret non ꝓpt̓h̓ tenetur miſſam dimittere celebrare. maxīe īdie ſolenni. quia hoc non videtur impedire dignam p̄paracionem p̄ſbiteri nec reuerenciamſacr̄i. Et de ſil̓ibus idē iudiciū hēat̉. Et eiuſdēſmīe eſt hoſti. Secꝰ eſt ſi exꝓpoſito illam guttaꝫdeglutiret ẜm vtꝝqꝫ eſt ar. 1q. q. 6. c. i. Aliud ēieiiᵐ ecc̄ie qd̓ .ſ. ſtatuit̉ ad carnis maceracōeꝫ.⁊ iſtud non impedit̉ ꝓpter p̄dicta quia p̄dictanō multū nutriūt ſꝫ magis ad alteranduꝫ ſumūtur. Vtꝝ cibꝰ vel potꝰ paſſūptꝰ ī nocteꝓfunda impediat. ℟º liꝫpnͥᵐ diei ẜᵐ diuerſosdiuerſimode ſumat̉. ecc̄ia tn̄ ẜm curia̓ romanadiē incipit a media nocte ⁊ finit in medio nōctis ſequētis exͣ de offi. iudi. dele. conſuluit. etideo ſi poſt mediam noctem aliqͥs aliqͥd ſūpſerᵗꝑ modū cibi vel potus non pt̄ eadeꝫ die h̓ ſacͣmētū ſume̓ poteſt vero ante mediā noctē. Nºrefert vtꝝ pꝰ cibū vel potū dormierit aūt ec̄ ſicibꝰ digeſtus ſit q̄ ad p̄ceptū. refert aūt q̄ ad tͦbacōꝫ mētis quā hoīes paciūtur ꝓpter inſōneitatem vel indigeſtionē in quibꝰ ſumēs perturbat̉ iō ad ſūpcōꝫ huiꝰ ſacramēti ineptus reddit̉hec tho. Hoſti. aūt dicit ꝙ p̄ſbiter cibo vl̓ potuſūpto p̄ nimia ſiti celebrare poterit ſi tāto tēꝑedormierit l̓ ec̄ ſine dormicōe qͥeuei̓t ꝙ cibꝰ dige
ſtus eē poſſit ſꝫ eg̓o non c̓do ſibi qꝛ qͣntuncūqꝫdormieret de mane vſqꝫ ad nonam nō poſſꝫ dici ꝙ ieiunꝰ eſſet. loquendo de ieiunio qd̓ reqͥrit̉ad h̓ ſacr̄m. Vtrū h̓ ſacr̄o ſūpto liceat ſtati cibū ſume̓ vel potū. ℟º maxīa deuocō reqͥrit̉ inſūpcōe huiꝰ ſacramenti quia tunc ꝑcipitur eiuseffectus hec aūt deuocō magis impedit̉ per p̄ced̓ncia qͣꝫ ꝑ ſequencia ⁊ iō magis eſt inſtitutū ꝙhoīes ieiunēt ante ſūpcōꝫ huiꝰ ſacr̄i qͣm poſt dꝫtn̄ eſſe aliqua mora inter ſūpcōꝫ huiꝰ ſacramētiet alios cibos .ſ. vſqꝫ ad conſūpcōꝫ illaꝝ ſpecierūſiue alteracōꝫ ꝓpter reuerenciā etiam. quia tam̄illa alteracō cito fit n̄ oportet ꝙ mora ſit multū in agna. Vnde et vniuerſa oracio actionisgraciaꝝ poſt cōionē dicet̉ et cōicantes etiaꝫ dicant ſuas or̄ones pͥuatas. Scd̓m tn̄ antiqͦs canones ſtatutū fuit a papͣclemēteꝫº vt hēt̉ d̓ ꝯſe. di. 2. tribꝰ. v̓. ſi igit̉. ꝙ ſi mane dn̄ica porcōedit̉ gͦ ieiunēt vſqꝫ ad ſextamqui eam ſūpſerūt. ⁊ ſi hora tercia vel quarta acceper̄t ieiunētvſqꝫ ad veſperā. antiqͥtꝰ em̄ rariꝰ miſſaꝝ ſolēnia celebrabant̉ et cū maiori preparacōe Nūcaūt qͥa frequēciꝰ oꝫ ſacra miſteria celebrare nōpoſſꝫ defacili obẜuari. ⁊ iō eſt ꝑ ꝯſuetudinē ꝯtͣriā abrogatū h̓ cho De efficacia eu kariſtie ti 19Einde ꝯſiderandū eſt de efficacia ſacr̄ieukariſtie. ⁊ pͥmo qͥs ſit effectꝰ hꝰ ſacͣEmēti. 2º in qͥbus hēat effc̄m Circaꝰ ſciend̓ ꝙ ꝑ h̓ ſacr̄ꝫ pͥº gracia ꝯfert̉. oēm eī eſfectū quē facit cibꝰ et potꝰ qͣntum ad vitā copalem. facit eciā h̓ ſacramētum qͣntū ad vitaſpūalem jo. 6. caro mei ve̓ ē cibꝰ et ſan. m. veeſt potꝰ vn̄ reficit ſpūalit̓ qd̓ ſine gracia eē n̄ pt̄vn̄ h̓ ſacr̄m gr̄aꝫ ꝯfert. ꝯfert̉ aūt gr̄a ſpūalitercū v̓tute caritatis. Vn̄ dam̉̄. ꝯꝑat ip̄ꝫ carbonicarbo em̄ nō eſt ſimpʳ lignū ſꝫ igni vnitū. itaet panis iſte non eſt ſimpʳ panis ſꝫ panis ꝯumctꝰ d̓mitati. Sic̄ aūt dicit g̓ͦg̓. in omel̓. pent̓.mor dei non eſt ocioſꝰ oꝑat̉ em̄ magna ſi eſt.⁊ iō ꝑ h̓ ſacr̄m qͣntū eſt de ſui v̓tute n̄ tm̄ hītꝰgr̄e ⁊ v̓tutis ꝯfertur ſꝫ ec̄ excitat̉ in actū ẜm iᵈ2. cor ꝯ. caritas c̓ſti vrget nos Ind̓ ē ꝙ ex v̓tutehꝰ ſacr̄i aīa ſpūalit̓ ꝑficit̉ ꝑ h̓ ꝙ delectat̉ ⁊ q̄daꝫmō inebriat̉ a dulcedine bonitat̓ d̓me ẜᵐ illucan̄. q. ꝯmedite amici m. ⁊ mebria. kmi. Secūdo v̓tutes augentur. ſic̄ ꝑ cibū corꝑale corpꝰ aginentat̉. Hinc dyoꝰ dicit ꝙ eu kariſtia perfectiua habet v̓tutē qd̓ non eſſet ṅ ꝑ augmētū v̓tutum. Terco pc̄ta venialia remittūtur ꝑ q̄ feruor caritatis minuit̉ ſic̄ ꝑ corꝑalē cibū reſtaurat̉ qd̓ qͦtidie deꝑdi̓. vn̄ ambͦ. li. de ſacramētisdicit ꝙ ille panis qͦtidie ſuītur in remediū qͥd̓diane fragilitatis. Remittūt̉ autem ꝑ h̓ ſac̓mētum n̄ oīa veīalia ſꝫ pl̓a vel puiciori ſecūdū ꝙhō magis vel minꝰ ſe diſponit ⁊ caritas vigeratur ꝯtra illa. remittitur aūt illud veniale tilla ad cꝰ vl̓ quoꝝ remiſſiōꝫ homo magis ſe diſpoīt h̓ bon̄. et pe. Quarto ec̄ qn̄ꝫ r̓mitut̉ pctrmoͣre vt qn̄ ſuitur ab eo qͥ eſt in pct̄o mora cꝯſcīaꝫ n̄ hꝫ ⁊ affc̄m. forte eī pͥmo n̄ fuit ꝯtriturſꝫ deuote ⁊ r̓uent̓ accedēs ꝯſequitur ꝑ hͦ ſac̓m̄tūgr̄aꝫ caritatis qͥ ꝯtricōꝫ ꝑficit et remiſſiōꝫ pct̄ī