De verbis etliberme. Percicti ſūt autem dies deceꝫet ſeptem Et poſt hec inueni cugūriū ⁊ arborē palme et fonte aque⁊ viꝝ ſtātē cuiꝰ capilli capitiſ erātpro indumento ipſius qui capillieius canicie candidi erant vt nixErat autem et terribilis aſpectu.Cumqꝫ vidiſſet me ſtetit ad orciciouē. Et expleto Amen. cognouitme hominem eſſe Et tenes michiinonum interrogabat me dicensQuomodo huc veniſti et ſi adhucconſtant omnia que ſunt in mundo ſi adhuc eciam ſunt ꝑ ſecucōeˢcriſtianorum? Ego autem dixi eiquid veſtri gracia qui in veritatedomino iheſu criſto ſeruitis hancꝑcimbulaui heremum. perſecuciovero ceſſauit per potenciam criſtiEdiſſere nunc michi obſecro te ettu quomodo huc adueniſti? At ille cum lomenta cōne plorans cepit dicere michi. Ego epiſcopuserum et perſecucione facta multismichi illatis iiurijˢ ⁊ ſupplicijs cūferre ium non poſſem tormenta poſtec ydolis ſacrificaui. In meipſum deinde reuerſus cignoui imqͥtatem meum et dedi meipſum admoriendum in hanc heremum etſum degens hic annis quadragnitanouem in cōfeſſione et obſecracione ad deum ſi forte dimittaturmichi peccatum meum. Et victuꝫquidem preſtitit michi dominuspalmam hanc ⁊ hunc fontem. conſolacionem vero indulgencie nonexempliſ pr̄mQuortusaccepioſqꝫ ad quadraginta octoannos In hoc autem anno conſolatus eſt me deus etindulſit inichi. Hec auteꝫ dicens repente ſurrexit ⁊currens exijt foras et ſtetitin orcicione diu. Cum autem compleſſet orans venit ad me Intuēsautem ego faciem eiuis exterritutrepidami. factus enim erat tanqͣꝫigniꝰ Dicit quoqꝫ michi Noli timere dominus enim te miſit vt trados corpus meum ſepulture Cumautem conſummeſſet hec dicensſtatim extendens inquus et pedefinem fecit vite. Diſſuta ergo tumcō meo ego dimidiaꝫ michi tenuiet dimidia inuoluto eiꝰ ſancto corpuſculo abſcondi in terra. Recondito ergo illo continuo palmā illa aruit et tuguriū cecidit et fonsexiccatus eſt. Ego autem multūfleui obſecrans deum ſi quomodopreſtaret michi polmam illam ⁊fontem vt perſeuerare in loco illoreſiduum tempus meum. Vt autem hoc non eſt factum dixi apudme. Non eſt in volūtate dei Oraisergo tendebam iterum in ſeculumet ecce homo ille qui limuit lobicimea veniens apparuit michi atqꝫ confortauit me et ita conu̓cluiperuenire ad fratres et norrauieis hec rogans eos ne deſperaretſemetipſos. ſed per pacienciā ſtuderent inuenire deum.