¶ CxI

Iohanne euangeliſta

Unus ex vobis me tradet. Aſpiciebātergo ad inuicem diſcipuli hęſitantes dequo diceret. Erat autem recūbens vnusin ſinu Ieſu. quē diligebat Ieſus. Innuit ergo huic Simon Petrus ⁊ dixitei: Quis eſt de quo dicit? Iohāni moxinterroganti dn̄s reſpondit: Ille eſt cuiego intinctum panē porrexero. O mirabilem atqꝫ incomꝑabilē virum ⁊ oī chriſtianę deuotionis pręconio pręferendūEcce verbum profertur in mediū ⁊ totꝰtacet ac ſub ſilentij ſui cenſura repͥmiturſenatus apoſtoloꝝ. Tāta ſiquidem magiſtri p̨̄ſidentis videbatur auctoritas vtſibi ſe diſtricta compeſceret beata diſcipuloꝝ cōcio diſciplina. Hęſitāt. ambigunt. atqꝫ inter ſe inuicē oculoꝝ nutibꝰquodāmodo interrogātes aſpiciūt Veruntamen lingua ꝓferre quod geſtiuntvel dn̄m conſulētes inquirere non pręſumunt. Tacet Petrus. tacet cęli clauicularius. Tacet deniqꝫ lingua quę clauisfacta cęlorum cęlum ſimul ⁊ terrā ligat ⁊ſoluit cui inferi portę non pręualent. Silet Andreas qui ipſi fratri ad fontē vitę p̨̄uius fuit. Non pręſumit os aperirePhilippus. qui dum patrem ſibi oſtēdi popoſcit ꝓfunda myſteria indiuiduędīnitatis audiuit. Oēs tacent. oēs dubitant ⁊ latenter inquirūt. non quidemꝓlatione verborum ſed tm̄ nutibus oculorum. Sed cum res diu ſub hac ambibuitate penderet. nec nōdum quiſpiamdubietatꝭ abſolueret. tandem Iohānispatrociniū quęrit̉. ⁊ ſic ad rei dubię noticiam peruenitur. Ille nimirū cum diſcipulorum in ſe perſona ſuſcepta conſultor accedit. qui de ampliori familiaritatis atqꝫ dilectionis p̨̄rogatiua confidit. Un̄ ꝯſiderandū eſt fratres mei chariſſimi quantę deuotiōis inſtantia beatiIohannis flagitare debeamus auxiliūquem ſibimet interuentorē ⁊ ipſi apoſtoli petierunt. Ꝙͣtum apud iuſtum iudicēpro pctōribus poterit qͥ etiā pro ipſis cęleſtis curię ſenatoribꝰ interuenit? Et qui

aduocatꝰ factꝰ ē ſūmis. qͣꝫ humilit̓ eſt implorādus a mīmis? Huius igit̉ tam ſb̓limis. tam p̄cellentiſſimi deo dilecti frēschariſſimi laboremꝰ pręcepta ſeruare perhuius veſtigia inqͣꝫtū poſſumꝰ duce diuina gratiā ſtudeamuſ incedere. Sed ſiomnes cum Iohanne virginitatē in carne iam habere non poſſumꝰ. qꝛ poſt naufragium ſecunda reſtat tabula. ſtudeamus florere virtutibus. ⁊ ſic dinitus virginitatis diſpendiuꝫ amiſſe optime cōpenſabimꝰ. Inter hęc autem charitas q̨̄mater eſt omniū in ſacrario noſtri pectois ſemper teneat pͥncipatum. Quia ſic̄Iohānes dicit: Deus charitas eſt. ⁊ qꝛper charitateꝫ dei filius deſcendit in virginem vt nos exaltet ad paternę glorięclaritatem.Finit liber de ſancto Iohanne euangeliſta.¶ Da gloriam deo