Laudes
¶ Idem inalio Martha quideꝫ ⁊Maria tm̄ inueniunt̉ in ꝟginali thalamo. qm̄ ipſa virgo mater ⁊ Elizabethgrauide ac grādęue qͣſi mēſibꝰ tribꝰ humili deſeruiuit officio. ⁊ verba d̓ filio cōſeruabat cōferēs in corde ſuo. Nemineꝫergo moueat ꝙ ſuſcipiens mulier nonMaria ſed Martha vocat̉. qn̄ in hacvna ⁊ ſūma Marię ⁊ Marthę negociū⁊ Marię nō ociū inuenit̉. Martha chriſtum excepiſſe legitur quę pͥor natu videtur. Nam ⁊ ſalutꝭ initiū ſibi magꝭ vendicat actio qͣꝫ contēplatio. Laudat ergoChriſtus Mariaꝫ ſed a Martha ſuſcipitur. Amat Rachelē Iacob. ſed ignorāti Lya ſupponit̉. Idē vbi. sͣ. Nullaꝟo Lazari mentio fit qm̄ ab īnocētiſſimo corde Marię pęnitentia longe fuit.Abſit enī vt ꝓprij qͥcqͣꝫ inqͥnamenti domus hęc aliqn̄ habuiſſe dicat̉ vt in ea ꝓinde ſcopa Lazari quęrat̉.Ꝙ in eius aſſūptione lętificati ſunt cęli ⁊ terra. Idem de eodem. Capitulū CXXVTaqꝫ glorioſa virgo dūcęlos aſcēdit etiā ſuꝑnoꝝ gaudia ciuiū copioſis augmētꝭ cumulauit̉. Nam ſi paruuli necdū nati Iohannis aīa liquefacta eſt vt Maria locuta eſt. quę nam fuit illa exultatio cęleſtium. cuꝫ ⁊ eius audire vocē ⁊ videre faciem eiuſqꝫ beata frui pn̄tia merueruntNos qͦꝫ chariſſimi qui non habemꝰ hicmanentē ciuitatē. ſed illam cęleſtē inqͥrimus ſi tn̄ in ea ciues ꝯſcripti ſumꝰ. profecto dignū eſt etiam vt hͦ exilio ſuꝑ flumina babylonis illiꝰ recordari eiuſqꝫ cōmunicare gaudijs participare lęticiā. eteam maxime quę tam copioſo impetu lętificat hac die ciuitatē dei vt ſentiamus⁊ ipſi ſtillicidia ſtillātia ſuꝑ terrā. Pręceſſit nos regina nr̄a. p̨̄ceſſit ⁊ tam gl̓ioſe ſuſcepta ē. vt fiducialit̓ ſequāt̉ dn̄amfamuli clamitātes: Trahe nos poſt te inodore vnguētoꝝ tuorū. Aduocataꝫ incęlum ꝑegrinatio nr̄a p̨̄miſit. quę tanqͣꝫ
mater iudicꝭ ⁊ mat̓mīę ſupplicit̓ ⁊ efficaciter ſalutꝭ noſtrę negocia pertractabit.Precioſū hac die terra nr̄a munꝰ in cęlum direxit. vt dando ⁊ accipiēdo fęliciamicitiarū fędere cōpulent̉ hūana diuinis. terrena cęleſtibꝰ. ima ſūmis. Illucenī aſcendit fructꝰ terrę ſublimis vndedata optima ⁊ dona ꝑfecta deſcenduntAſcendens gͦ in altum virgo beata dabit ipſa qͦꝫ hoībus dona. Siqͥdeꝫ nec eifacultas deeſſe poterit nec volūtas. niſiforte aut nō credit̉ dei filiꝰ mr̄eꝫ honorare aut dubitare quis pōt Marię viſceramīcordis in affectu charitatꝭ oīo trāſiſſein quibꝰ ipſa charitas quę ex deo eſt nouem mēſibꝰ corꝑalit̓ requieuit. Deniqꝫſi diligimꝰ eam gaudebimꝰ vtiqꝫ. qꝛ vadit ad filiuꝫ ⁊ ꝯgratulabim̄ ei. niſi forteqd̓ abſit inuētrici gr̄ę oīodis inueniam̄ingrati. ¶ Pieronymꝰ vbi. sͣ. Illanamqꝫ die nob̓ oībꝰ ipſius int̓ueniētibꝰmeritꝭ ſalus ē aucͣta. Sꝫ ⁊ ſacris ꝟginibus eam diligentibꝰ honor ⁊ virtus amplior pręſtant̓ ⁊ gratia.Ꝙ ipſa eſt mulier ſole amictaet lunę ſuꝑpoſita. Idem in eodem. Capitulū CXXVIEhac rurſus ī canticisait ſpūſſctūs: Quę ē iſta quęaſcēdit qͣſi aurora ꝯſurgēs pulcra vt luna electa vt ſol. Admirat̉ enimſpūſſctūs. qꝛ oēſ admirātes facit de aſcēſu ꝟginis huius. ꝙ videlꝫ ipſo aſcenſuſuo reſplendeat qͣſi noui diluculi rutilāſaurora multis freta ſctōꝝ agmībꝰ atqꝫvallata. vnde etiā dr̄ terribil̓ vt caſtrorūacies ordinata. qꝛ ſcꝫ hincinde ſctōrumangeloꝝ p̨̄ſidijs fulta. Pulcra vt lunaimo pulcrior qͣꝫ luna. qꝛ iam ſine ſui defectu coruſcat cęleſtibꝰ fulgoribꝰ illuſtrata. Electa vt ſol ꝟtutuꝫ fulgore. qꝛ ipſevt ex ea naſceret̉ elegit eam ſol iuſticię.Bern̄. in ſermōe de eodē. Ipſaeſt deniqꝫ mulier amicta ſole .i. indutaineffabili charitate. amicta inqͣꝫ lumineſicut veſtimēto. qͦ induimī indumētū ait