Humilitas.

mus vocabat̉ Beniamin quoadducto ad Ioſeph per fratresſuos inuitauit eos Ioſeph oēs⁊ Beniamin portionē duplicēdonauit. Spūaliter. ꝑ Ioſephſubaudi deū patrē qui filiū ſuuꝫſtatuit per nos humillimū ī medio noſtri. ⁊ hoc per Beniaminqui interp̄tat̉ filius dextere notat̉. hic ergo per humilitatē factus eſt obediēs vſqꝫ ad morteꝫꝓpter ꝙ deus exaltauit illuꝫ ⁊dedit illi duplicē portionē .ſ. diſtributionē gratie in pn̄ti: ⁊ glorie in futuro. Igitur niſi iſtumſratrē paruulū ducamnus nobiſcum .ſ. ſequēdo veſtigia eis nonvidebimnus faciē dei qꝛ iniuſtuꝫeſt vt putredo ⁊ vermis nō humiliet̉. Vbi rex angeloꝝ dignoſcit̉ humiliatꝰ. Ideo ipſe ait. diſcite a me qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde: ac ſi aperte dicatꝙ humilitas ſit via: ⁊ hoſtiū intrūdicelū. Unde Aug. in epl̓a ad diſcorū. Nō inꝗt aliā tibi ad capeſcendā ⁊ obtinēdā veritatis viāinuenies qͣꝫ que inuenta eſt abillo qui greſſuū nr̄oꝝ tanqͣꝫ deꝰvidet infirmitateꝫ. Ea aūt pͥmaeſt humilitas. ſcd̓a humilitas.tertia humilitaſ ⁊ quotiens meīterrogares hoc dicerem.Urge amica mea ⁊ veniij. Can̄. Quilibet homoBqui vult mulieri per matrimoniū copulari querit potiꝰvxorē ꝯformē moribꝰ ꝓprijſ qͣꝫ

extreneam ymo quaqͣꝫ diuerſorū morū vir conat̉ ſuis moribus vxorē ꝯformare hoc idemvidemus de artibꝰ quod de moribus dictū eſt. Libētius .n. artifex ſibi vxorē aſſumit ꝓpͥe artis qͣꝫ extraneā imo acceptā conatur docere artem ſuā. Spūaliter. ixp̄s eſt omniū artifex omnium habens ſcientiā ⁊ oīa proſpiciēs ſapiētia. Sed vnā arteꝫinter oēs habet in qua vult ſpōſam ꝓpriā ſibi eſſe conformeꝫ.hec eſt humilitas. Nā per arteꝫſapientie celuꝫ ⁊ terrā creauit.Et multa magnalia fecit. Sedper humilitate venit factus conformis miſerie noſtre. vt nos ꝑeandē artē cōformes face̓t glorie ſue. Vnde ipſe ait. Diſcite ame qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde. Super quibus verbis aug.de verbis dn̄i in libro. Diſcite īquit dominus a me nō mundūfabricare nō cūcta viſibilia creare nō in ipſo mūdo miracula facere ⁊ mortuos ſuſcitare. Sedquoniam mitis ſuꝫ ⁊ humiliscorde. Figura. Gene. xxiiij. pu fig.er habrae ducebat Rebecā vxorē filij ſui Iſaac ⁊ pargentibusipſis iuxta territoriū ipſius habrae Iſaac filius eius pedibusambulabat per agrum. Quecum cognouiſſet Rebeccam deſcendit de camello ⁊ reuelata facie perrexit ad ipſum tunc. Iſaac videns eā in oculis ſuis pul