naſ. §. placuit. ī fi. vbi vr̄ hoc clare determinari. vbi dicit̉ ꝙ ⁊ ſi credat qͣs rēſibi cōmodatā īuito dn̄o ſe cōtractaredn̄o aūt volente id fiat. furtū nō committit̉. Ecce gͦ quo manifeſte tolliturꝗa licꝫ volūtas accipientis ſit vitioſa.tn̄ vitiū tollitur per volūtatē dominirei q̄ nō eſt vitioſa. Pro hoc etiā facit.quia reſtō non debet fieri niſi damnūpaſſo. exͣd̓ re. iurꝭ. pctm̄. liº 6. ⁊ Leuitꝭ.3º. ⁊Numeri 6º. Sed hec ꝯcedes nō ēpaſſus aliquod dānum. cū ex mera volūtate cōceſſerit. gͦ ſibi nō dꝫ fieri aliqͣreſtō. Cum igit̉ vitiū fuerit ī ſola intetione. ad purgationē ſufficit ſola ꝯtritio. exͣ de ſymo. c. fi. Nō ob. l. ſed ⁊ ſi.ff. ſi cer. pe. vbi dicitur ꝙ ſi volui tibirem donare. ⁊ tu credebas tibi mutuodari. nō efficit̉ tua ante cōſūptionemꝗa hec intētio recipientis ⁊ cōcedentꝭdiſcordabāt. Sꝫ in cāu nr̄o nō ſic. ſedpotius cōcordat cū concedēs velit dare ⁊ recipiēs acciꝑe. Itē nō ob. c. conſuluit. exͣ eo. ꝗa ibi loꝗtur qn̄ vſura cōmittebatur nō ſolū propt̓ ſpe creditoris. ſꝫ etiā īpropt̓ nō liberā volūtatemdebitoris. iō ibi dat̉ reſtō. Al̓ ſecꝰ. utpꝫ ex p̄dictis. Et clare ⁊ formalit̓ facit qd̓ habet̉ sͣ. reſtō pͥ. §. pl̓t. In dubio aūt niſi aliud ſalteꝫ ex manifeſtiscōiecturis appareat p̄ſumit̉ mutuū accipiēs ea ītētione aliꝗd dare qͣ mutuūp̄ſtans mutuauit. ut ſi ex caritate p̄ſumat̉ ⁊ ille dediſſe ex caritate ⁊ liberavoluntate. Al̓ ſecus. nā vnuſꝗſqꝫ p̄ſumitur aliquid dare eo mo quo accepitff. man. l. ſi v̓o nō remunerādi. §. ideꝫpapinianus. vbi dr̄ ꝙ qn̄ aliꝗs re ſimplicit̓ ꝯcedit p̄ſumitur donare illi quiprius donauerat ſibi. G¶ Itrū hō poſſit pro pecunia mutuata aliquā cōmoditatē acciꝑe. ℟º ſcd̓mTho. ſcd̓a ſcd̓e. q. 78. Sicut ſi aliquispro pecunia mutuata uel ꝓ qͣcūqꝫ aliare que vſu ꝯſumitur accipit pecuniamex pacto ex p̄ſſo uel tacito. peccat ꝯtraiuſticia. ita etiā ꝗcūqꝫ ex pacto tacitouel exp̄ſſo accipit qd̓cūqꝫ aliud cuiusp̄ciū pecunia menſurari poſſit. ſil̓e peccatū īcurrit. ſꝫ tn̄ ſi accipiat aliꝗd nonquaſi exigens nec quaſi ex aliqͣ obligatione tacita ul̓ exp̄ſſa ſꝫ ſicut gͣtuitumdonū. nō peccat. ꝗa anteqͣꝫ pecuniammutuaſſet licite poterat aliqd̓ donumgͣtis recipe. nec peioris cōditionis efficit̉ ꝑ hoc ꝙ mutuauit. Itē licitū ē promutuo exige̓ ſeu reciꝑe recōpeſatiōeꝫeoꝝ que pecunia nō mēſurant̉. ut putabeniuolentiā ⁊ amorē eius cui mutuauit vel aliud huiꝰ mōi. A. Idē in ſū.eo. ti. q. 2. G¶ Atꝝ pro pecunia mutuata poſſit licite peti munus a lingua uel ab obſeqo. ℟º ẜm Tho. vbi sͣ. Sicut nō licetexpectari uel exigi munꝰ a manu pacto tacito uel exp̄ſſo. ita nec munꝰ a līgua uel ab obſeꝗo. ꝗa utrūqꝫ pecuniaextīari pōt. ut pꝫ ī his ꝗ locat oꝑas ſuas qͣs manu uel līgua exercēt. Si veromunꝰ a līgua uel ab obſeꝗo nō qͣſi exobligatiōe rei exhibeat̉. ſꝫ ex beniuoletia que ſub extimatione pecunie noncadit. tūc licet hͦ acciꝑe. exigere ⁊ expectare. A. Idē ī ſū. eo. ti. q. 7. G¶ Sꝫ qͣre ē pctm̄ acciꝑe vſurā? ℟º ẜmTho. ubi s. Acciꝑe vſurā ꝓ pecūia mutuata ē ẜm ſe īiuſtū. ꝗa vedit̉ id qd̓ nōē. Ad cuiꝰ euidētiā ſciēdū ē ꝙ ꝗdā resſūt qͣꝝ vſꝰ ip̄aꝝ ē lꝯſūptio. ſicut vinuꝫꝯſumimꝰ vtēdo eo ad potū⁊ panē adcibū. vn̄ ī tl̓ibꝰ n̄ dꝫ ſeorſū ꝯpritari vſꝰrei a re ip̄a. ſꝫ cuicūqꝫ ꝯcedit̉ vſꝰ ex hͦ ipſo ꝯcedit̉ res ⁊ ꝓpt̓ hͦ ī talibꝰ ꝑ mutuūtrāſfert̉ dn̄iuꝫ. Si ꝗs v̓o ſeorſu vende̓t