tāqͣꝫ regi ul̓ ep̄o te depoſito nō obligorIde videt̉ ſi tu tāqꝫ ep̄s iuras mihi reſtitue̓ pecuniā quā mutuaui. Nā depoſitꝰ nō teneberꝭ. Qd̓ verū credo ſi īvtilitatē eccl̓ie pecunia v̓ſa eſt. 15. q. 6aliꝰ. Itē ſi iuro ſtare mādatꝭ tuis ꝑ offenſa tibi ul̓ tuis facta. ītelligit̉ niſi p̄cipias īmoderatū. īiuſtū. īpoſſibile. ul̓hꝰ moi. exͣ de iure iurꝭ. veniēs. 7. c. ꝗn̄tauallis. Con. Ray. addēs. ꝙ oēs taleſne det̉ maͣ ꝑiurādi debet pete auctoritatē ab eccl̓ia. ut colligit̉ ex eiſdē decretalibus. Et con. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. 58.Itē intelligit̉ ſi facultas ſiue poſſibilitas ſe obtulerit. alit̓ nō īputabit̉. exͣ deiure iurꝭ. q̄relā. ⁊. c. breui. Vn̄ excuſathoīem ncc̄itas ſiue īpoſſibl̓itas. Veꝝ ꝙiurat pecunia reddere ad certu terminū ⁊ nō pot. ꝯſulit Ray. ꝙ an̄ diem venies cora iudice cedat bonis. exͣ d̓ ſolūodo ardꝰ. Itē ſi iuraſ mihi redde̓ vinūuel bladū. ſubaudit̉ eiuſdē bonitatis.ff. ſi cer. pe. l. cū ꝗd. Itē ſi iuro tibi dare filiā mea ī vxorē. intelligit̉ ꝙ bonafide laborabo ut ea heas. nec ad aliudobligor. cū alienū factū p̄ciſe ꝓmitte̓nō poſſim. exͣ d̓ ſpon. ex lr̄is. Itē ſi iuroalicui fidelitate ul̓ ꝙ nō ero ꝯͣeū. ītelligit̉ ne ꝓcure ul̓ ꝯſentiā ꝙ vitā ul̓ mēbrū ul̓ res ſuos p̄dat. ⁊ ſi me offendatul̓ ꝯiūctos mihi. potero me tueri. exͣ d̓iure iurꝭ. petitio. ⁊. c. ego. Et de hͦ iuramento hēs s. feudū. §. 6º. A Idē inſū. con. eo. ti. q. 18. G¶ Quid ſi ꝗs iurauit tene̓ obſtagia īcerto loco. nec hꝫ ibi ꝗd cōmedat uelvn̄ ſoluat? ℟º. ẜm Hoſti. Si tꝑe obligatiōiſ iā erat nō ſoluēdo. tenet̉ obſtagia ſeruare. ꝗa vr̄ ad hͦ ſe obligaſſe. ⁊q̄rat victū manibꝰ ſuis ul̓ medicandoSꝫ ſi tꝑe obligationis erat ſoluendo ⁊nūc deuenit ad pauꝑtatē tūc diſtīguoꝗa ſi ē talis ꝗ poſſit mēdicare ſine verecūdia. dico idē qd̓ pͥus. ar. qꝫ. diſ. diaconi. Sꝫ ſi ē nobilis ⁊ in dignitate. tali ſubueniēdū ē iurꝭ bn̄ficio. exͣ de iureiurꝭ. q̄relā. ⁊. c. breui. A. Idē in dcāq. 18. B¶ Quid ſi debitor iurauit creditori ſeſolutuꝝ ī certo termīo ⁊ īpeditꝰ nonpōt? ℟º ẜm Hoſti. Si qn̄ iurabat credebat ſe nō poſſe ſolue̓. ul̓ nō hēbat ꝓbabilē cām credēdi. tūc ī vtroqꝫ caſupiurat. ꝗa ī pͦ deerat vitas. ī 2º deetatiudiciū. Si v̓o ab initio ꝓbabil̓r credebat ſe poſſe ſolue̓ nō ꝑiurabat. ⁊ ſi pꝰ.ea fecit poſſe ſuū nō ē ꝑiurꝰ. Sꝫ ⁊ ml̓tomagꝭ excuſat̉ ſi miſit pecunia tꝑe debito ſꝫ caſu p̄dita ſfuit. exͣ de iure iurꝭ. q̄relam. 23. q. 8. ſi nulla. d̓ ꝯſe. diſ. i. ſicut.Ꝙ ſi pꝰ ea lapſo termīo poſſet ⁊ nō ſolueret ꝑiurꝰ eēt. exͣ de dolo ⁊ ꝯtu. cū dilecti. Con. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. 89. A. hͦvr̄ fuiſſe pͥncipale dictū Ray. ut pꝫ indca. q. 18. B¶ Quid ſi iuro aliꝗd gnaͣlit̓ nūꝗd adſpecialia teneor? R ẜm Hoſti. Cū generalitas obſcuritate pariat nō videor cogitaſſe de his ſuꝑ quibꝰ ſpālit̓ iuraturꝰ nō fuiſſem. ⁊ ſic īterp̄tandū eſtiuramētū ẜm intētionē iurantꝭ qn̄ ſine dolo ꝗs iurat. Secꝰ aūt qn̄ ip̄e cū dolo eſt ⁊ ille cui iurat̉ ē ſine dolo. Igit̉ ſiemergat caſus īopinatꝰ d̓ qͣ ſi cogitaſſem nullo modo iuraſſem. nō teneor.Batꝭ con. Ray ⁊ ꝟ ⁊ etiā Tho. ut hr̄. īiuramētū pͦ. §. 3º. A. Id̓ ī d̓cā. q. iꝰ. B¶ Quid d̓ duobꝰ hn̄tibꝰ mēſura coītatis ul̓ ſtatera quā cōſueuerūt portaread vēdētes ⁊ mercedē recipe. ſi iurauert ſibi īuicē de cet̓o nō portare? ℟ºẜm ꝟv. Etiā ſi ex hͦ multū dānificatiſint. puta ꝗa ꝓuiſū ē de alia mēſura. n̄pn̄t auctoītate ꝓpͥa vēire ꝯͣ iuramētū
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten