TractatusEpl̓aCALL2LL

cum adhuc angelus bonus eſſet: ſciens futurāininqͥtatem ſuam: ⁊ ſempiternū ſupplicium: oīno non video. de qua re ſi tamē ea noſſe opuseſt vellem audire qͥd ſentias. Uide qͥd faciantterre ac maria: que nos corporaliter dirimuntſi hec epiſtola mea quā legꝭ: ego eſſem: iā mihidiceres quod queſiui. Nūc vero quādo reſcribes? quādo mittes? quādo ꝑueniet? quādo accipiā: Et tamē vtinā quādocunqꝫ fiat: qd̓ tamcito fieri nō poſſe: qͣꝫ volumus: quāta poſſumꝰtolerātia ſuſtinemꝰ. Unde recurro ad illa verba epiſtole tue dulciſſima: ſāctiqꝫ deſiderij pleniſſima: ⁊ ea facio viciſſim mea: vtinā mereremur cōplexus tuos: ⁊ collatione mutua vl̓ doceremus aliqua: vel diſceremus: ſi tamē eē vllo modo poſſet: ꝙ ego te docerē. In his auteꝫverbis nō iam tuis tm̄: ſed etiaꝫ meis vbi delector: ⁊ reficior ⁊ ip̄o qͣꝫuis pendente: ⁊ nō attingente: vtriuſqꝫ noſtrū deſiderio: non parua exparte conſolor: ibi rurſus acerrimis doloꝝ ſtimulis fodior: dū cogito inter nos: qͥbus deushoc ip̄m: qd̓ vterqꝫ noſtꝝ optauit largū ꝓlixūqꝫ cōceſſerat: vt cōiunctiſſimi et familiariſſimimella ſcripturaꝝ ſanctaꝝ pariter lāberetis: ſictante amaritudinis irrepſiſſe perniciē: qn̄ nonvbi: non cui: non homini formidandā: cum eotꝑe: quo abiectis iam ſarcinis ſecularibꝰ iā expediti: dominū ſequebamini: ⁊ ī ea terra viuebatis ſimul: in qua dominꝰ humanis pedibusambulās: pacem inqͥt meam do vobis: pacemmeam relinquo vobis: viris etate maturis: ⁊ īeloquio domini habitantibus: vobis acciderepotuit? Uere tēptatio eſt vita humana ſuperterrā. Heu mihi: quia vos ſimul alicui inuenire non poſſum. forte vt moueor: vt doleo vt timeo ꝓcidereꝫ ad pedes veſtros: flerem quātūvalerē: rogarē quātū amarē. Nunc vnūquēqꝫveſtrū ꝓ ſeip̄o nunc vtroqꝫ ꝓ alterutro: ⁊ proalijs maxime infirmis: ꝓ quibus chriſtꝰ mortuus eſt: qui vos tanqͣꝫ in theatro vite huiꝰ cūmagno ſui periculi ſpectant: ne de vobis ea cōſcribēdo ſpargatis: que quādoqꝫ concordātesdelere non poteritis: qui nūc cōcordare nolitꝭaut que cōcordes legere timeatis: ne iteruꝫ litigetis. Ueꝝ dico charitati tue: nihil me magisqꝫ hoc exemplū tremuiſſe: cum quedaꝫ ad me īepiſtola tua legerē tue indignatōis indicia: nōtam illa de Entello ⁊ boue laſſo: vbi mihi tamhilariter iocari: qͣꝫ iracūde minari viſus eſt: qͣꝫilld̓ qd̓ ſerio te ſcripſiſſe ſatis apparet: vn̄ ſupraelocutꝰ ſū: plus fortaſſe qͣꝫ debui: ſꝫ nō plꝰ qͣꝫ timui: vbi aiſti: ne forte leſus iuſte expoſtularesRogo te ſi fieri pōt: vt inter nos q̄ramus. ⁊ diſſeramus aliqͥd: quo ſine amaritudīe diſcordiecorda nr̄a paſcant̉: fiat: ſi aūt non poſſū dicereqͥd mihi emēdandū videat̉ in ſcriptis tuis: nec

tu in meis: niſi cū ſuſpitiōe inuidie: aut leſioneamicitie: qͥeſcamus ab his: et nr̄e vite ſalutiqꝫparcamus. minus certe aſſequat̉ illa: q̄ inflat:dū nō offendat̉ illa: q̄ edificat Ego me lōge eſſeſentio ab illa ꝑfectione de qͣ ſcriptū eſt: ſi qͥs inꝟbo nō offendit: h̓ ꝑfectꝰ ē vir. Sꝫ plane ī deſmiſcd̓ia puto me poſſe facile abs te petere veniā: ſi qͥd offendi: qd̓ mihi aꝑire debes: vt cumte audiero lucreris frēm tuuꝫ Neqꝫ enī qꝛ hocꝓpt̓ longinqͥtatē terraꝝ nō potes facee̓ int̓ me⁊ te: ꝓpterea debes ſinere errare me: ꝓrſus qd̓ad ip̄as res: qͣs noſſe volumꝰ attinet: ſi qͥd veri me tenere vel ſcio vel puto vel credo: in quotu aliter ſentis: qͣꝫtum dat dn̄s ſine tua iniuriaconabor aſſerere. Qd̓ aūt ꝑtinet ad offenſionētuā: cū te indignatū ſenſero: nihil aliud qͣꝫ veniam dep̄cabor Nec oīno arbitor te ſuccēſere potuiſſe: niſi aut hͦ dicerē qd̓ dicere non debui. qꝛnec miror nos minus ſcire inuiceꝫ: qͣꝫ ſcimur aꝯiūctiſſimis ⁊ familiariſſimis nr̄is. In quorūego charitatē fateor: facile me totū ꝓijcio: preſertim fatigatū ſcādalis ſeculi: ⁊ in ea ſine vllaſollicitudine reqͥeſco. Deū qͥppe illic eſſe ſentioin quē me ſecurū ꝓijcio: ⁊ ī quo ſecurꝰ reqͥeſcoNec in hac mea ſecuritate craſtinū illd̓ humane fragilitatis incertuꝫ: de quo ſuꝑius genui:oīno formido. Cū enī hoīem xp̄iana charitateflagrantē: atqꝫ mihi in hͦ fidelē amicū factū eēſentio: qͥcquid ei cōſilioꝝ meoꝝ cogitationūqꝫcōmitto: nō hoī cōmitto: ſꝫ illi in qͦ manet: vt talis ſit. Deus enī charitas eſt. ⁊ qͥ manet in charitate: ī deo manet quā ſi deſeruerit: tm̄ faciatneceſſe eſt dolorē: quantū manens fecerat gaudiū. Uerūtamē ex amico intimo factꝰ inimioquerat ſibi potius qd̓ fingat aſtutus: nō inueniat qd̓ ꝓdat iratus. Hoc aūt vnuſqͥſqꝫ facileaſſequit̉: nō occultādo qd̓ fecerit: ſed nō faciendo qd̓ occultare velis. Quod ſi miſcd̓ia dei bonis pijſqꝫ cōcedit: vt inter inimicos quoſlibetfuturos liberi ſecuriqꝫ verſent̉: aliena peccataſibi cōmiſſa nō ꝓdant: q̄ ꝓdi timeāt: ip̄i nullacōmittāt. Cū enī falſū qͥd a maledico fingitur:aut oīno nō ledit̉: aut certe integra ſalute ſolafama vexat̉. Cū aūt malum ꝑpetrat̉: hoſtis ēīmunis: etiā ſi nullius intimi loquacitate aut lite vulget̉. Quapropter qͥs prudētiā non videat: etia tu qͣꝫ tolerabiliter feras amiciſſimi quōdam ⁊ familiariſſimi incredibiles nunc inimicitias ꝯſolante ꝯſciētia: ⁊ quēadmodū vel qd̓ iactitat vel qd̓ a qͥbuſdā forſitā credit̉: ī ſiniſtrisarmis deputes: qͥbꝰ nō minus qͣꝫ dextris cōtradiabolū dimicatur? Uerūtame illū maluerimaliquo modo mitiorem: qͣꝫ te iſto modo armatiorem. Hoc magnū ⁊ triſte miraculū eſt ex amicitijs talibus ad has inimicitias perueniſſe: letum erit: ⁊ ml̓to maius ex inimicitijs talibꝰ ad