Fo. CXCVITractatusIIEpl̓aA2
pturaꝝ iugū cū ep̄o ducere. Ego quōdā milesnunc veteranus ⁊ tuas ⁊ alioꝝ debeo laudarevictorias: non ip̄e rurſus effeto corpore dimicare. ne ſi me frequenter ad reſcribendū impuleris: illius recorder hiſtorie ꝙ annibaleꝫ iuueniliter exultantem. Qu. Maximus patientiaſua fregerit.Oīa fert etas: animū qͦꝫ. ſepe ego longosCantando pueꝝ memini me ꝯdere ſoles.Nūc oblita mihi tot carmina: vox qͦꝫ MerimIam fugit ip̄a.Et vt magis de ſcripturis ſāctis loquar: Berzellai ille Galadites regꝭ Dauid beneficia: oēſqꝫ delitias iuueni delegās filio: oſtēdit ſenectutem hec appetere nō debere: nec oblata ſuſcipere. Qd̓ autē iuras te aduerſū me librū non ſcripſiſſe: neqꝫ Romā miſiſſe: quē nō ſcripſeris: ſꝫſi forte aliqua in tuis ſcriptis reperiant̉: que ameo ſenſu diſcrepēt: nō me a te leſū: ſꝫ a te ſcriptum: qd̓ tibi rectuꝫ videbatur. Queſo: vt mepatiēter audeas. Non ſcripſiſti librū: Et quōmihi rep̄henſionis a te mee ꝑ alios ſcripta delata ſūt? Cur habet italia: qd̓ tu non ſcripſiſtiQua rōne poſcis: vt reſcribam ad ea: que ſcripſiſſe te denegas? Nec tam hebes ſum: vt ſi diuerſa ſenſeris: me a te leſū putē. Sed ſi mea cominus dicta rep̄hendas: ⁊ rōnem ſcriptorumexpetas: ⁊ q̄ ſcripſerim: emēdare compellas: ⁊ad πάλινωδιαν ꝓuoces: ⁊ oculos mihi reddas: in hoc ledit̉ amicitia: in hͦ neceſſitudīs iura violant̉. ne videamur certare pueriliter: etfautoribus inuicē: vel detractoribꝰ nr̄is tribuere materiā ꝯtendendi. Hec ſcribo: qꝛ te pure ⁊xp̄iane diligere cupio. nec qͥcqͣꝫ in mea mēte retinere. qd̓ diſtet a labijs. Nō enī cōuenit: vt abadoleſcētia vſqꝫ ad hanc etateꝫ in monaſteriocū ſanctis fratribꝰ laborare deſudās: aliqͥd cōtra ep̄m cōmunionis mee ſcribere audeā. ⁊ eūep̄m: quem ante cepi amare: qͣꝫ noſſe: qͥ me prius ad amicitiā ꝓuocauit: quē poſt me orienteꝫin ſcripturarū eruditione letatꝰ ſum. Igit̉ auttuū negato librū: ſi forte non tuus eſt. et deſineflagitare reſcriptū: ad ea que nō ſcripſiſti. Autſi tuꝰ ē: ingenue ꝯfitere: vt ſi in defenſionē meialiqͣ ſcripſero in te culpa ſit: qui ꝓuocaſti. nonī me: qͥ reſpondere cōpulſus ſū. Addis p̄tereate paratū eſſe: vt ſi qͥd me in tuis ſcriptis mouerit: aut corrigere voluero: fraterne accipias. etnon ſolū mea in te beniuolētia gauiſuꝝ: ſꝫ vt hͦip̄m faciā: dep̄caris. Rurſū dico: quod ſentioProuocas ſenē: tacētē ſtimulas: videris iactare doctrinā. Nō eſt aūt etatis mee: putari maliuolū erga eū: cui magis fauorē debeo. Et ſi īeuāgelijs ⁊ ꝓphetis ꝑuerſi hoīes īueniunt̉ qd̓nitant̉ rep̄hēdere: miraris ſi i tuis libris ⁊ maxime in ſcripturarū expoſitiōe: q̄ vel obſcuriſſi
me ſūt: q̄dā a recta linea diſcrepare videāt̉ Ethͦ dico: nō ꝙ ī oꝑibus tuis q̄dā rep̄hendēda iācenſeam. neqꝫ enī lectiōi eoꝝ vnqꝫ operam dedi: nec hoꝝ exemplarioꝝ apud nos copia eſt:p̄ter ſoliloqͥoꝝ tuoꝝ libros: ⁊ qͦſdā cōmentarios ī pſalmis: qͦs ſi vellē diſcutere nō dicā a meqͥ nihil ſum: ſed a veterū grecoꝝ docerē interp̄tationibꝰ diſcrepare. Uale mihi amice chariſſime: etate fili dignitate parēs. Et hͦ a me rogat̉obẜua: vt qͥcqͥd mihi ſcripſeris ad me pͥmuꝫ facias ꝑuenire.¶ Beati Auguſtini ep̄i ad beatū Hieronymūp̄ſbyteꝝ de p̄dicta epl̓a ſe accurate purgantis⁊ ſi leſerit: veniā depcātis. In qͣ etiaꝫ deploratint̓ Hieronymū ⁊ Ruſfinū quondaꝫ amiciſſimos tantā exortaꝫ eſſe diſcordiā: qͦs ad pͥſtinācharitatē nitit̉ reuocare. Epl̓a. CXI.Omino venerado ⁊ deſideratiſſimo fratri: et cōp̄ſbytero Hieroymo Augꝰ in dn̄o ſalutem. Ꝙͣuisexiſtimē an̄qͣꝫ iſtas ſumeres: veniſſe ī manꝰ tuas lr̄as meas: qͣs ꝑ dei ſeruū filium noſtrū Cyprianū diaconum miſi: qͥbꝰ certiſſime agnoſceres: meā eſſe epl̓aꝫ: cuiꝰ exēplaria illuc veniſſecōmemoraſti: vnde iam me arbitror reſcriptistuis velut Entellinis grādibꝰ atqꝫ acribꝰ ceſtibus: tāqͣꝫ audacem dareta cepiſſe pulſari: atqꝫꝟſari. Nūc tn̄ eis ip̄is rn̄deo lr̄is tuis: qͣs mihiꝑ ſāctū filiū nr̄m Aſteriū iā mitte̓ dignatus esIn qͥbꝰ ml̓ta ī me comperi: tue beniuolētiſſimecharitatꝭ: ⁊ rurſus nōnulliꝰ a me tue offēſiōis īdicia. Itaqꝫ vbi mulcebar legēs: ibi ꝯtinuo feriebar: hͦ ſane vl̓ maxīe amiras: ꝙ cuꝫ te dicasexēplaribꝰ lr̄aꝝ meaꝝ id̓o temere nō putauiſſecredēdū: ne forte te rn̄dēte leſus iuſte expoſtularē: ꝙ ꝓbare an̄ debuiſſes meū eſſe ẜmonē: ⁊ſic reſcribere: poſtea iubeas ſi mea ē epl̓a: aꝑteſcribere: aut mittere exēplaria veriora: vt abſqꝫ vllo rācore ſtomachi ī ſcripturaꝝ diſputation ꝟſemur. Quo pacto enī poſſumꝰ in hac diſputatiōe: ſine rācore ꝟſari: ſi me ledere parasaūt ſi nō ledē paras: quō gͦ te nō ledēte iuſte expoſtularē: qd̓ ꝓbare an̄ debuiſſes meū eē ẜmonē: ⁊ ſic reſcribe: hͦ ē ⁊ ſic lede̓. Niſi enī reſcribēdo leſiſſes ego iuſte expoſtulare nō poſſē Proinde cū ita reſcribis ⁊ ledas: qͥs locꝰ nob̓ relīqͥt̉ī diſputatiōe ſcpͥturaꝝ ſine vllo rācore ꝟſandiEgo qͥdē abſit vt ledar: ſi mihi certa rōne voluris ⁊ potuerꝭ demōſtrare illud ex epl̓a apl̓i: velqͥd aliud ſcpͥturaꝝ ſctāꝝ te veriꝰ intellexiſſe: qͣꝫme. imo ꝟo abſit: vt nō cū gr̄aꝝ actione lucrismeis deputē: ſi fuero te docēte inſtructus: autemendate correctus. Uerūtamen tu mihi frater chariſſime: niſi te putares leſū ſcriptꝭ meignon me putares ledi poſſe ſcriptis tuis. Nullo
ffꝫ