ParsL3

ꝓpͥa veſtigia aliqͣ ex ꝑte polluerit. Igit̉ vt adꝓpoſitū reu̓tamur ſic̄ apl̓i purgatōe indigebātpedū: ſic qꝛ Eſaias tm̄ in ſermōe peccauerat labia hēbat immūda. ⁊ qͣꝫtū ego arbitror: qꝛ Oziam in tēplū irruētē nō corripuerat: nec iuxͣ Helye exēplū libera voce impiū deſignarat: labiahēbat immūda. In medio qͦꝫ ppl̓i immunda labia hn̄tis habitē. Eſaias qͥ ꝯpūctus ē: ⁊ ſe miſerum ꝯteſtat̉: purgatiōe dignus efficit̉. ppl̓s ꝟonō ſolū nō agēs pnīaꝫ: ſꝫ neſciens qͥdē: qꝛ labiahabebat immunda: purgationis remediū nonmeretur. Prouidendum igitur ſub hoc exemplo: nō ſolum vt ip̄i ſimus iuſti: ſꝫ nec cum peccatoribus moremur: quia ⁊ hͦ in peccati ac miſerie ꝑte ducit ꝓph̓a. Sequit̉: ⁊ regem dn̄m ſabaoth ego vidi. Aiunt iudei Eſaiā a maioribꝰſuis iccirco int̓emptū: qꝛ cū Moyſes poſteriora dei viderit: h̓ dn̄m ſabaoth oculis carnalibꝰvidiſſe ſe ſcribat. ſuꝑ hͦ deo dicēte. Nēo faciemmeā videbit: ⁊ viuet. Quos int̓rogemus quōſe d̓s in lege alijs ꝓph̓is in viſione ⁊ ſomno dicat on̄di. Moyſi ꝟo facie ad facieꝫ colloqui. ⁊quō ſtet illa ſnīa: nēo faciē meā videbit ⁊ viuercū facie ad faciē ſe ad Moyſen locutū eſſe fateatur. Rn̄debūt vtiqꝫ iuxͣ poſſibilitatē hūanamdeū viſum: nō vt eſt: ſꝫ vt voluit ſe videri. Quibus ⁊ nos dicimꝰ eodē mō ab Eſaia eſſe viſumreſtāte ſumma: vt Moyſes deum aut videritaut nō viderit. Si vidit: vidit gͦ ⁊ Eſaias: quividiſſe ſe dicēs īpie ē int̓fectꝰ a vob̓. qꝛ d̓s videri pōt. Si nō vidit: interficite ⁊ Moyſen cumEſaia: qꝛ eiuſdē mēdacij reꝰ ē. dicens ſe vidiſſeeū qͥ videri nō pōt. Quecūqꝫ in expoſitiōeꝫ eiꝰloci ſuꝑ Moyſen habuerīt intellectū: etiā nosad Eſaie tꝑabimꝰ viſionē. Seqͥt̉ ⁊ miſſuꝫ ē adme vnū d̓ ſeraphī: ⁊ manu ſua hēbat carbonē:quē forcipe ſumpſerat d̓ altari ⁊ tetigit os meū⁊ dixit. Ecce tetigit h̓ labia tua: ⁊ aſtulit iniqͥtates tuas: ⁊ pctā tua purgauit. ẜm oēs editiōesqͣs ſupra expoſuimus: ſiue duo teſtā intelligere volueris: ſiue aliqͣs apparitrices in celeſtibꝰꝟtutes: ſiue in ſignuꝫ captiuitatis future: vmbrā quādā veritatis future p̄figuratā: nūc accipe ſeraphin. Nos qꝛ pͥmā ſnīaꝫ ſeqͥmur: euāgelicū teſtm̄ miſſum aſſerimꝰ ad ꝓph̓aꝫ: ꝙ hn̄s inſe vtraqꝫ mādata .i. ⁊ ſua ⁊ veteris teſtamēti ignitū ſermonē dei duplici p̄ceptoꝝ acie ꝯp̄hendit: ⁊ tactis labijs qͥcqͥd fuerit igͦrātie. hͦ ſiqͥdeꝫnos labia interp̄tamur immunda purgationisſue pepulit ꝟitate. Hāc forcipē Iacob in ſchala ꝯſpicit. h̓ ē gladiꝰ bis acutus. hec duo minuta q̄ mulier mittit in dona dei. h̓ ſtater duos denarios hn̄s qͥ in ore piſcis reꝑtus. ꝓ domino ⁊Petro reddit̉. hac qͥ duplici vnionis retinet̉ ꝟtute: carbo ꝯp̄hēſus mittit̉ ad ꝓph̓aꝫ: quem ⁊in. cxix. pſalmo cum ꝓpheta deum rogaret di-

cens. Dn̄e libera aīaꝫ meā a labijs iniqͥs ⁊ a lingua doloſa: ⁊ poſt interrogatōeꝫ ſpūſſancti qͥddet̉ tibi: aut qͥd apponat̉ tibi ad linguā doloſaꝫDictū ē. Sagitte potētis acute cū carbonibusdeſolatorijs: ſcimus ꝓph̓e eſſe cōceſſum. Uereqͥppe deſolatorius carbo: qͥ linguā purā faciat apctō: ſermo diuinus ē. De qͦ ⁊ in Eſaia d̓r. Habes carbones ignis: ſedeb̓ ſuꝑ eos. hi erūt tibiin adiutoriū. Sequit̉. Et audiui vocē dn̄i dicētis: quē mittā. Et qͥs ibit ad ppl̓m iſtū? Et dixi:ecce ego. mitte me. Et ait: vade ⁊ dic ppl̓o huicAure audietis ⁊ nō intelligetis. Interrogātisſunt v̓ba dn̄i: nō iubētis quē debeat mittere: ⁊qͥs iturus ſit ad ppl̓m. Cui facilis ꝓph̓a rūdit:ecce ego. mitte me. Et poſt pollicitatōeꝫ iubet̉vt dicat: vade ⁊ dic ppl̓o huic: aure audietis: ⁊nō ītelligetis. ⁊ cernetes aſpicietis ⁊ nō videbitis. ⁊ ceta q̄ ip̄ius ꝓphetie ſermo ꝯtexuit. Audiui ego in hͦ loco nō ꝑuā hebrei mei diſputationē. cuiꝰ pauca ponā vt ſenſum homīs adu̓tasAiebat d̓ Moyſe ⁊ Eſaiā: qͥs meliꝰ fecerit reqͥramꝰ. Vtꝝ ne Moyſes: qͥ cū a d̓o mitteret̉ adppl̓m ait. p̄cor dn̄e nō ſum dignꝰ ⁊ rurſuꝫ ꝓuidealiū quē mittas. An Eſaias: qͥ cū n̄ fuiſſꝫ electꝰvltro ſe obtulit dicēs: ecce ego mitte me. nec igͦro dicebat ꝑiculoſuꝫ eē d̓ ſcōꝝ meritꝭ diſputare⁊ aliqͥd vel minꝰ vel plus diſſerere velle de eo:quē dn̄s coronauit. ſꝫ qꝛ ip̄e dixit. q̄rite ⁊ inuenietis: pulſate ⁊ aꝑiet̉ vob̓: etiā nos nō vt de aliqͦ detrahamus: ſꝫ vt ſcpͥture ſenſuꝫ ſciētes: adeiꝰ nos dirigamꝰ exēpla: debemus inqͥrere: qd̓pōt facere qͣſtionē. Qui Moyſi inqͥt aſſertor ēhumilitatē eius p̄dicat ac māſuetudinē. ꝙ ſe indignū iudicās miniſterio dei maior effectus ſitEſaias ꝟo qꝛ vltro ſe obtulit: incipiēs ꝓphetare a maledictis cepit: aure audietis: ⁊ nō intelligetis ⁊cͣ. Ob qd̓ inde ml̓ta mala ꝑpeſſus. ⁊ aboī ppl̓o ꝓ inſano habitus: cum iteꝝ ei vox diuina dixiſſet clama: ſciēs qͥd ſuꝑiori facilitate ſeip̄m offerēs ꝑtuliſſet: nō ait ecce ego. mitte me.ſꝫ interrogauit qͥd illud eſſet: qd̓ clamare deberet. Et dixi. Quid clamabo: Cui ſil̓e ē illud inHieremia. Accipe calicē vini meri huiꝰ de manū mea: ⁊ potionab̓ oēs gētes ad qͣs ego te mittā: ⁊ bibent: ⁊ voment: ⁊ inſanient: ⁊ cadēt a facie gladij: quem mittam in medio eoꝝ. Qd̓ cuꝫaudiſſet ꝓph̓a: non renuit: non ẜm exemplumMoyſi dixit: p̄cor dn̄e nō ſum dignus: ⁊ ꝓuide aliū quē mittas. ſꝫ amator ppl̓i ſui ⁊ putas qꝛex potu calicis inimice gētis interficerentur: ⁊ruerent: calicem meri libenter accepit: nō intelligens in omnibus gentibus etiam Hierl̓m cōp̄hendi. Deniqꝫ inter ceteras nationes: ⁊ accepi ait calicē de manu domini: ⁊ potionaui omnes gentes ad quas miſit me dominus. ⁊ Hieruſalē ⁊ ciuitates Iuda: ⁊ reges eius ⁊ princi-