ParsL
ſed veſtro potiſſimū ſermonē cognoſcerē. Suꝑ aīe ſtatu memini vr̄e q̄ſtiūcule: īmo maxīe eccleſiaſtice q̄ſtionis. Vtꝝ lapſa d̓ celo ſit vt Pthagoras ph̓us: oēſqꝫ Platonici: ⁊ Origenesputāt aīa. An a ꝓpͥa dei ſubſtantia: vt StoyciManicheus ⁊ Hyſpanie pͥſcilliani hereſes ſuſpicant̉. An in theſauro habeant̉ dei olī ꝯditevt qͥdā eccl̓aſtici ſtulta ꝑſuaſione ꝯfidūt. An qͦtidie a deo fiāt: ⁊ mittant̉ in corꝑa: ẜm illud qd̓in euāgelio ſcpͥtū ē. Pr̄ meus vſqꝫ mō oꝑat̉: ⁊ego oꝑor. An certe ex traduce: vt Tertullianꝰ:Apollinaris ⁊ maxīa ꝑs occidētaliū autumāt:vt quō corpus ex corꝑe: ſic aīa naſcat̉ ex aīa: ⁊ſil̓i cum brutis animatibus ꝯditiōe ſubſiſtant.Suꝑ qͦ qͥd mihi videat̉ ī opuſculis ꝯͣ Ruffinūſcripſiſſe me noui adu̓ſus eū libellū: quē ſanctememorie Anaſtaſio ep̄o Romane eccleſie edidit: in quo lubrica ⁊ ſubdola: īmo ſtulta ꝯfeſſione: dum auditoꝝ ſimplicitati illudere nitit̉ ſuefidei: immo ꝑfidie illuſit quos libros reor ſctm̄parentē vr̄m hr̄e Oceanū. olī em̄ editi ſunt ml̓tis Ruffini libris aduerſus calumnias rn̄dentes. Certe hēs ibi viꝝ ſcm̄ ⁊ eruditū Auguſtinū ep̄m: qͥ viua vt aiūt voce docere te poterit:⁊ ſua: īmo ꝑ ſe nr̄aꝫ explicare ſnīaꝫ: ⁊ Ezechielis volumē olī aggredi volui: ⁊ ſpōſionem creberrimā ſtudioſis lectoribꝰ reddere: ſꝫ in ip̄o dictādi exordio: ita aīus meꝰ occidētaliū ꝓuīciarū: ⁊ maxīe vrb̓ Romane vaſtatōe ꝯfuſus eſt:vt iuxͣ vulgare ꝓuerbium: ꝓpriū qͦꝫ ignorareꝫvocabulū: diuqꝫ tacui ſciēs tp̄s eſſe lachrymarū. Hoc āt āno cū tres explicaſſem libros: ſubitus īpetus barbaroꝝ: de qͥbus tuꝰ dic̄ UirgiliꝰLateqꝫ vagātes Barchei: ⁊ ſcā ſcpͥtura de Iſmahel ꝯͣ faciē oīm fratꝝ ſuoꝝ hītabit: ſic egypti limitē: paleſtine: phenicis: Syrie ꝑcurrit inſtar torrētis cūcta ſecū trahēs: vt vix manꝰ eorū miſericordia Xp̄i potuerimus euade̓. Qd̓ ſiiuxͣ inclytū oratore ſilēt int̓ arma leges: quātomagis ſtudia ſcpͥturaꝝ: q̄ ⁊ libroꝝ multitudine⁊ ſilētio: ac librarioꝝ ſedulitate qd̓qꝫ ꝓpriū eſtſecuritate ⁊ ocio dictātiū indigēt? Duos itaqꝫlibros miſi ſcē filie mee Fabiole: qͦꝝ exempla ſivolueris: ab ip̄a poteris mutuari. Pro anguſtia qͥppe tꝑis alios deſcribere nō potui: qͥs cuꝫlegeris ⁊ veſtibula viderꝭ: facilis ꝯiectura erit:qͣlis ip̄a ſit futura domꝰ. Sꝫ credo in dei miſericordia qͥ nos audiuit ī difficillimo pͥncipio ſupradicti oꝑis: ꝙ ip̄e adiuuet ⁊ in penultimis ꝓphete ꝑtibꝰ in qͥbꝰ Gog ⁊ Magog bella narrātur: ⁊ in extremis in qͥbꝰ ſacratiſſimi ⁊ īexplicabilis tēpli edificatio: varietas mēſuraqꝫ deſcribit̉. Scūs frat̓ nr̄ Oceanꝰ cui vos cupitis ꝯmēdari: tātus ⁊ talis ē: ⁊ ſic eruditꝰ in lege dn̄i: vtabſqꝫ nr̄o rogatu inſtruere vos poſſit. ⁊ nr̄amſuꝑ cūctis q̄ſtionibꝰ ſcpͥturaꝝ ꝓ modulo cōis ī-
genij explicare ſnīaꝫ. Incolumes vos ⁊ ꝓlixaętate florētes: xp̄s d̓s nr̄ tueat̉ op̄s dn̄i ꝟe ſctī.¶ Btī Auguſtini hipponiēſis ep̄i ad Hieronimū d̓ origīe aīe vbi ſciſcitat̉ ab illo: ſi illa ſula ſequēdā ſit: qd̓ naſcētibꝰ ſingul̓ aīe d̓ nouo createinfundant̉: quū ſit ſatiſfaciēdū q̄renti: vbi ꝯͣxerit aīa reatū: qͦ trahat̉ ī ꝯdēnatiōꝫ: niſi ꝑ ſacr̄mbaptiſmi illi gr̄a xp̄i ſb̓uenerit. ¶ Epl̓a. LIIIIEum noſtꝝ quid nos vocauit in ſuū regnū ⁊ gl̓iam: ⁊rogaui: ⁊ rogo: vt hͨ qd̓ ad te ſcribo:ſcē frat̓ Hieronyme: cōſules te de his q̄ neſciofructuoſum eſſe nob̓ velit. Quāqͣꝫ em̄ te multoqͣꝫ ego ſum etate maiorē: tn̄ etiā ip̄e iā ſenex ꝯſulo. Sꝫ ad diſcēdū qd̓ opus ē: nulla mihi etas ſera videri pōt. qꝛ ⁊ ſi ſenes magis decet doce̓ qͣꝫdiſcere: magis tn̄ diſce̓ qͣꝫ qͥd doceāt igͦrare. Nihil eqͥdē moleſtiꝰ fero in oībꝰ āguſtijs meis: qͣspatior ī difficilimis q̄ſtionibꝰ qͣꝫ in tā lōginqͦ tuecharitatis abn̄tiā. vt vix poſſim meas dare vl̓reciꝑe lr̄as tuas ꝑ int̓ualla nō dieꝝ: nō menſiūſꝫ aliqͦt annoꝝ: cū ſi fieri poſſet. qͦtidie te pn̄temhr̄e vellē: cū qͦ loq̄rer qͥcqͥd velleꝫ. Nec ideo tn̄nō debui face̓ quod potui: ſi nō potui totuꝫ qd̓volui. Ecce venit ad me iuuenis religioſus: catholica pace frater: etate filius: honore ꝯp̄ſbyt̉noſter Oroſius vigil ingenio: ꝑatus eloquio:flagrans ſtudio: vtile vas in domo domini eſſedeſiderās: ad refellēdas falſas ꝑnitioſaſqꝫ doctrinas: q̄ aīos Hyſpanoꝝ multo infelicius: qͣꝫcorꝑa barbaricis gladijs trucidarūt. Nam inde ad nos vſqꝫ ad oceani littore ꝓꝑauit. famaexcitus: ꝙ a me poſſet de his q̄ ſcire vellet qͥcqͥd vellet audire. Neqꝫ nullū cepit aduētus ſuifructū. pͥmo ne de me multū fame crederet. deīde docui hoīeꝫ qd̓ potui. qd̓ aūt non potui: vn̄diſcere poſſet admonui: atqꝫ vt ad te iret hortatus ſum. Qua in re ꝯſilium vel p̄ceptū meū cūlibēter ⁊ obedienter acciꝑet: rogaui eū: vt abste veniēs ꝑ nos ad ꝓpͥa remearet. Quā eiꝰ pollicitationē tenēs occaſionē mihi credidi a dn̄oeē ꝯceſſam: qͣꝫ tibi ſcriberē de his q̄ ꝑ te ſcire cupio: Querebā em̄ quē ad te mitterem: nec mihifacile occurrebat idoneꝰ ⁊ fide agēdi ⁊ alacritatę obediēdi ⁊ exercitatiōe ꝑegrinādi. vbi gͦ iſtūiuuenē exꝑtꝰ ſum: eū ip̄m eſſe qͣlē a dn̄o petebādubitare nō potui. Accipe igit̉ q̄ mihi peto aꝑiri: ac diſſere̓ nō gͣueris. Queſtio de aīa multosmouet: in qͥbꝰ ⁊ me eſſe ꝯfiteor. Nā qͥd d̓ aīa fitmiſſime teneā: nō tacebo: deinde ſubiungā: qͥdmihi adhuc expediri veliꝫ. Aīa hoīs īmortal̓ ēẜm quēdā modū ſuū. Nō em̄ oīmō ſic̄ d̓s: de qͦdictū ē: qꝛ ſolus hēat īmortalitatē. Nam de aīemortibꝰ ſcā ſcpͥtura multa ꝯmēorat. Un̄ ē illudSine mortuos ſepelire mortos ſuos. Sꝫ qd̓ ita