Druckschrift 
1 (1489)
Entstehung
Seite
CXXXVIIIv
Einzelbild herunterladen
 

ParsL

ſed veſtro potiſſimū ſermonē cognoſcerē. Su aīe ſtatu memini vr̄e q̄ſtiūcule: īmo maxīe eccleſiaſtice q̄ſtionis. Vtꝝ lapſa celo ſit vt Pthagoras ph̓us: oēſqꝫ Platonici: Origenesputāt aīa. An a ꝓpͥa dei ſubſtantia: vt StoyciManicheus Hyſpanie pͥſcilliani hereſes ſuſpicant̉. An in theſauro habeant̉ dei olī ꝯditevt qͥdā eccl̓aſtici ſtulta ꝑſuaſione ꝯfidūt. Antidie a deo fiāt: mittant̉ in corꝑa: ẜm illud qd̓in euāgelio ſcpͥtū ē. Pr̄ meus vſqꝫ oꝑat̉:ego oꝑor. An certe ex traduce: vt Tertullianꝰ:Apollinaris maxīa ꝑs occidētaliū autumāt:vt quō corpus ex corꝑe: ſic aīa naſcat̉ ex aīa:ſil̓i cum brutis animatibus ꝯditiōe ſubſiſtant.Suꝑ qͥd mihi videat̉ ī opuſculis ꝯͣ Ruffinūſcripſiſſe me noui adu̓ſus libellū: quē ſanctememorie Anaſtaſio ep̄o Romane eccleſie edidit: in quo lubrica ſubdola: īmo ſtulta ꝯfeſſione: dum auditoꝝ ſimplicitati illudere nitit̉ ſuefidei: immo ꝑfidie illuſit quos libros reor ſctm̄parentē vr̄m hr̄e Oceanū. olī em̄ editi ſunt ml̓tis Ruffini libris aduerſus calumnias rn̄dentes. Certe hēs ibi viꝝ ſcm̄ eruditū Auguſti ep̄m: viua vt aiūt voce docere te poterit: ſua: īmo ſe nr̄aꝫ explicare ſnīaꝫ: Ezechielis volumē olī aggredi volui: ſpōſionem creberrimā ſtudioſis lectoribꝰ reddere: ſꝫ in ip̄o dictādi exordio: ita aīus meꝰ occidētaliū ꝓuīcia: maxīe vrb̓ Romane vaſtatōe ꝯfuſus eſt:vt iuxͣ vulgare ꝓuerbium: ꝓpriū qͦꝫ ignorareꝫvocabulū: diuqꝫ tacui ſciēs tp̄s eſſe lachryma. Hoc āt āno tres explicaſſem libros: ſubitus īpetus barbaroꝝ: de qͥbus tuꝰ dic̄ UirgiliꝰLateqꝫ vagātes Barchei: ſcā ſcpͥtura de Iſmahel ꝯͣ faciē oīm fratꝝ ſuoꝝ hītabit: ſic egypti limitē: paleſtine: phenicis: Syrie ꝑcurrit inſtar torrētis cūcta ſecū trahēs: vt vix manꝰ eo miſericordia Xp̄i potuerimus euade̓. Qd̓ ſiiuxͣ inclytū oratore ſilēt int̓ arma leges: quātomagis ſtudia ſcpͥturaꝝ: libroꝝ multitudine ſilētio: ac librarioꝝ ſedulitate qd̓qꝫ ꝓpriū eſtſecuritate ocio dictātiū indigēt? Duos itaqꝫlibros miſi ſcē filie mee Fabiole: qͦꝝ exempla ſivolueris: ab ip̄a poteris mutuari. Pro anguſtia qͥppe tꝑis alios deſcribere potui: qͥs cuꝫlegeris veſtibula viderꝭ: facilis ꝯiectura erit:qͣlis ip̄a ſit futura domꝰ. Sꝫ credo in dei miſericordia nos audiuit ī difficillimo pͥncipio ſupradicti oꝑis: ip̄e adiuuet in penultimisphete ꝑtibꝰ in qͥbꝰ Gog Magog bella narrātur: in extremis in qͥbꝰ ſacratiſſimi īexplicabilis tēpli edificatio: varietas mēſuraqꝫ deſcribit̉. Scūs frat̓ nr̄ Oceanꝰ cui vos cupitis ꝯmēdari: tātus talis ē: ſic eruditꝰ in lege dn̄i: vtabſqꝫ nr̄o rogatu inſtruere vos poſſit. nr̄amſuꝑ cūctis q̄ſtionibꝰ ſcpͥturaꝝ modulo cōis ī-

genij explicare ſnīaꝫ. Incolumes vos ꝓlixaętate florētes: xp̄s d̓s nr̄ tueat̉ op̄s dn̄i ꝟe ſctī. Btī Auguſtini hipponiēſis ep̄i ad Hieroni origīe aīe vbi ſciſcitat̉ ab illo: ſi illa ſula ſequēdā ſit: qd̓ naſcētibꝰ ſingul̓ aīe nouo createinfundant̉: quū ſit ſatiſfaciēdū q̄renti: vbi ꝯͣxerit aīa reatū: trahat̉ ī ꝯdēnatiōꝫ: niſi ſacr̄mbaptiſmi illi gr̄a xp̄i ſb̓uenerit. Epl̓a. LIIIIEum noſtꝝ quid nos vocauit in ſuū regnū gl̓iam:rogaui: rogo: vt qd̓ ad te ſcribo:ſcē frat̓ Hieronyme: cōſules te de his neſciofructuoſum eſſe nob̓ velit. Quāqͣꝫ em̄ te multoqͣꝫ ego ſum etate maiorē: tn̄ etiā ip̄e ſenex ꝯſulo. Sꝫ ad diſcēdū qd̓ opus ē: nulla mihi etas ſera videri pōt. qꝛ ſi ſenes magis decet doce̓ qͣꝫdiſcere: magis tn̄ diſce̓ qͣꝫ qͥd doceāt igͦrare. Nihil eqͥdē moleſtiꝰ fero in oībꝰ āguſtijs meis: qͣspatior ī difficilimis q̄ſtionibꝰ qͣꝫ in lōginqͦ tuecharitatis abn̄tiā. vt vix poſſim meas dare vl̓reciꝑe lr̄as tuas int̓ualla dieꝝ: menſiūſꝫ aliqͦt annoꝝ: ſi fieri poſſet. qͦtidie te pn̄temhr̄e vellē: loq̄rer qͥcqͥd velleꝫ. Nec ideo tn̄ debui face̓ quod potui: ſi potui totuꝫ qd̓volui. Ecce venit ad me iuuenis religioſus: catholica pace frater: etate filius: honore ꝯp̄ſbyt̉noſter Oroſius vigil ingenio: ꝑatus eloquio:flagrans ſtudio: vtile vas in domo domini eſſedeſiderās: ad refellēdas falſas ꝑnitioſaſqꝫ doctrinas: aīos Hyſpanoꝝ multo infelicius: qͣꝫcorꝑa barbaricis gladijs trucidarūt. Nam inde ad nos vſqꝫ ad oceani littore ꝓꝑauit. famaexcitus: a me poſſet de his ſcire vellet qͥcqͥd vellet audire. Neqꝫ nullū cepit aduētus ſuifructū. pͥmo ne de me multū fame crederet. deīde docui hoīeꝫ qd̓ potui. qd̓ aūt non potui: vn̄diſcere poſſet admonui: atqꝫ vt ad te iret hortatus ſum. Qua in re ꝯſilium vel p̄ceptū meūlibēter obedienter acciꝑet: rogaui: vt abste veniēs nos ad ꝓpͥa remearet. Quā eiꝰ pollicitationē tenēs occaſionē mihi credidi a dn̄o ꝯceſſam: qͣꝫ tibi ſcriberē de his te ſcire cupio: Querebā em̄ quē ad te mitterem: nec mihifacile occurrebat idoneꝰ fide agēdi alacrita obediēdi exercitatiōe ꝑegrinādi. vbi iſtūiuuenē exꝑtꝰ ſum: ip̄m eſſe qͣlē a dn̄o petebādubitare potui. Accipe igit̉ mihi peto aꝑiri: ac diſſere̓ gͣueris. Queſtio de aīa multosmouet: in qͥbꝰ me eſſe ꝯfiteor. qͥd aīa fitmiſſime teneā: tacebo: deinde ſubiungā: qͥdmihi adhuc expediri veliꝫ. Aīa hoīs īmortal̓ ēẜm quēdā modū ſuū. em̄ oīmō ſic̄ d̓s: dedictū ē: qꝛ ſolus hēat īmortalitatē. Nam de aīemortibꝰ ſcā ſcpͥtura multa ꝯmēorat. Un̄ ē illudSine mortuos ſepelire mortos ſuos. Sꝫ qd̓ ita