Druckschrift 
1 (1489)
Entstehung
Seite
Lr
Einzelbild herunterladen
 

LIIEplaTractatusALL

Fo. L

ieiunia ꝓctamare: dum inter phialas philoſophat̉: ⁊ ad placētas liguriens: pſalmoꝝ modulatione mulcetur. vt tm̄ inter epulas Dauid ⁊Idithim ⁊ Aſaph ⁊ filiorū Chore cātica audire dignetur. Hec dolentis magis effudi animoqͣꝫ ridentis: dum me cohibere non poſſuꝫ: ⁊ iniuriā apoſtolorū ac martyrū ſurda nequeo aure trāſire. Proh nefas ep̄os ſui ſceleris diciturhabere conſortes: ſi tamen epiſcopi nominādiſunt: qui non ordinant diaconos: niſi pͥus vxores duxerint: nulli celibi credētes pudicitiamimo oſtēdentes qͣꝫ ſancte viuāt qui male d̓ omnibus ſuſpicant̉. ⁊ niſi p̄gnantes vxores viderint clericorū infanteſqꝫ de vlnis matrū vagientes: xp̄i ſacramenta non tribuūt. Quid facient orientis eccleſie: qͥd egypti ⁊ ſedis apoſtolice: que aut virgines clericos accipiūt: aut cōtinētes: aut ſi vxores habuerint: mariti eſſe deſiſtūt: Hoc docuit dormitantiꝰ: libidini frenaꝑ̄mittēs: ⁊ naturalē carnis ardorem qui ī adoleſcentia plerūqꝫ ferueſcit ſuis hortatibus duplicans: imo extinguens coitu feminarū: vt nihil ſit: quo diſtemus a porcis: quo differamusa brutis animantibꝰ: quo ab equis. de quibusſcriptum eſt. Equi inſaniētes in feminas factiſunt mihi: vnuſqͥſqꝫ in vxorem ꝓximi ſui hinniebat. hoc eſt qd̓ loquit̉ ꝑ Dauid ſpūſſanctꝰNolite fieri ſicut equus ⁊ mulus: qͥbus non eſtintellectus. Et rurſū de dormitātio ⁊ ſocijs eiꝰIn chamo ⁊ freno maxillas eoꝝ ꝯſtringe: quinon approximāt ad te. Sꝫ iam tempꝰ eſt: vt ipꝫſius verba ponentes ad ſingula reſpondere nitamur. Fieri enī poteſt: vt rurſū malignus interpres dicat fictā a me materiaꝫ: cui rhetoricadeclamatione reſpondeā: ſicut illā quaꝫ ſcripſiad Galliā: matri ⁊ filie inter ſe diſcordantibusAuctores ſunt huiꝰ dictatiūcule mee ſācti preſbyteri Riparius ⁊ Deſiderius: qͥ parrochiasſuas vicinia iſtius ſcribūt eſſe maculatas. miſerūtqꝫ libros ꝑ fratrē Siſinniū: quos inter crapulam ſtertens euomuit: ⁊ aſſerunt reꝑtos eſſenōnullos: qui fauentes vitijs ſuis: illius blaſſemijs acquieſcāt. Eſt quidem imperitus: ⁊ verbis ⁊ ſcientia ⁊ ẜmone incōditus: nec vera quidem poteſt defendere. Sꝫ ꝓpter homīes ſeculi ⁊ mulierculas oneratas peccatis: ſemꝑ diſcētes: ⁊ nunqͣꝫ ad ſcientiā ꝑuenientes: vna lucubratiūcula illius nenijs reſpōdebo: ne ſanctoꝝviroꝝ qui vt hec facerē me dep̄cati ſunt: videarlr̄as reſpuiſſe. Nimirū reſpōdet generi ſuo:vt qͥ de latronū ⁊ cōuenarū natus ē ſemine: qͦscōſul Pompeius edomita hiſpaniaᵉ: ⁊ ad triūphū redire feſtinās: de pirenei iugis depoſuit⁊ in vnū oppidū congregauit: vnde ⁊ ꝯuenarūvrbs nomē accepit. Hucuſqꝫ latrocinet̉ cōtraeccl̓iam dei: ⁊ de Teutōnibꝰ aruis celtiberiſqꝫ

deſcēdens incurſet Galliarū eccl̓ias: portetqꝫnequaqͣꝫ vexillum xp̄i: ſed inſigne diaboli. Fecit hoc idem Pompeius etiam in orientis partibus: vt Cilicibus ⁊ Iſauris pyratis latronibuſqꝫ ſuꝑatis: ſui noīs inter Ciliciā ⁊ Iſauriācōderet ciuitatē. Sed hec vrbs hodie ẜuat ſcita maiorū: ⁊ nullus in ea ortus ē dormitātius.Gallie vernaculū hoſtē ſuſtinēt: ⁊ hoīem moticapitis: atqꝫ hippocratis vinculis alligāduꝫ:ſedētē cernūt in eccl̓ia: ⁊ īter cetera verba blaſfemie: iſta quoqꝫ dicentē. Quid neceſſe ē te tanto honore nō ſolū honorare: ſed etiaꝫ adorareillud neſcio qͥd: qd̓ in modico vaſculo trāſferēdo colis? Et rurſū in eodeꝫ libro. Quid puluerem lintheamine circūdatū adorādo oſcularisEt in ꝯſequentibus ꝓpe ritū gentiliū videmꝰſub p̄textu religionis introductuꝫ ī eccleſijs ſole adhuc fulgente: moles cereoꝝ accēdi: ⁊ vbicūqꝫ puluiſculuꝫ neſcio qͥd in modico vaſculop̄cioſo lintheamīe circūdatū oſculātes adorātMagnū honorē p̄bent hmōi homīes beatiſſimis martyribꝰ: qͦs putāt de viliſſimis cereolisilluſtrādos: qͦs agnus qͥ eſt ī medio throni cuꝫoī fulgore maleſtatis ſue illuſtrat. Quis enī oinſanū caput aliqn̄ martyres adorauit? qͥs hominē putauit deū? nōne Paulꝰ ⁊ Barnabas:cū a lycaonibꝰ Iupiter ⁊ Mercuriꝰ putarent̉⁊ eis vellēt hoſtias īmolare: ſciderūt veſtimenta ſua ⁊ ſe homīes eſſe dixerūt: nō ꝙ melioresnō eſſent olim mortuis hoībꝰ Ioue atqꝫ Mercurio: ſꝫ ꝙ ſub gētilitatis errore honor eis deodebitꝰ deferret̉? Qd̓ ⁊ Petro legimꝰ: qͥ Corneliū ſe adorare cupientē: manu ſubleuauit: ⁊ dixit: Surge. nā ⁊ ego homo ſū. Et audes dicere illud neſcio qͥd qd̓ in modico vaſculo tranſfe.rendo colui? Quid eſt illd̓ neſcio quid: ſcire deſidero: Expone manifeſtius: vt tota libertateblaſfemes puluiſculum neſcio quid in modicovaſculo precioſo lintheamine circūdatuꝫ. Dolet martyrum reliquias p̄cioſo operiri velamine: ⁊ non vel pānis vel cilicio colligari: vel ꝓijci in ſterquiliniū: vt ſolus Uigilantiꝰ hebrius⁊ dormiens adoret̉. Ergo ſacrilegi ſumꝰ quando apoſtoloꝝ baſilicas īgredimur? Sacrilegfuit Conſtātinus imperator: qui ſanctas reliqͥas Andree Luce ⁊ Timothei trāſtulit conſtātinopolim: apud qͣs demones rugiūt: ⁊ habitatores Uigilātij illorū ſe ſentire p̄ſentiā ꝯfitēt̉:Sacrilegus dicēdus eſt ⁊ nūc Auguſtꝰ Arcadius: qui oſſa beati Samuelis longo poſt tempore de iudea trāſtulit thraciā. Omnes ep̄i nōſolum ſacrilegi ſed ⁊ fatui iudicandi: qͥ rem viliſſimā ⁊ cineres diſſolutos in ſerico ⁊ vaſę aureo portauerūt. Stulti omniū eccleſiarū populi: qͥ occurrerūt ſāctis reliquijs: et tanta leticiaſūt iocūdati: qͣſi p̄ſentem viuētemqꝫ ꝓphetaꝝ