Fo. XXXVIIIIIEpl̓aTractatusA
A
Senſus noſter illud cogitat: qd̓ videt: audit:odorat̉: guſtat: attrectat. ⁊ ad eius rei trahiturappetitū: cuius capit̉ voluptate. Qd̓ mens videat: ⁊ mens audiat: ⁊ ꝙ nec audire quippiamnec videre poſſumꝰ: niſi ſenſus in ea q̄ cernimꝰ⁊ audimꝰ fuerit intentꝰ. Uetus quoqꝫ ſnīa eſt:difficile ē imo impoſſibile: delitijs ⁊ voluptatibus affluētes n̄ ea cogitare q̄ gerimꝰ fruſtraqꝫq̄dā ſimulāt ſalua fide ⁊ pudicitia et ītegritatemētis: ſe abuti voluptatibꝰ: cū ꝯͣ natura ſit: copijs voluptatū ſine voluptate ꝑfrui. Et apl̓ushoc ip̄m cauēs dixerit. Que aut in delitijs viuens ē vidua: mortua eſt. ¶ Ca. XXXVIII.Enſus corporū quaſi equi ſunt: ſine ratione currentes. anima vero in aurigemodū retinet frena currentiū. Et quomodo equi abſqꝫ rectore p̄cipites ruūt: ita corpus ſine rōne ⁊ imperio anime in ſuū fert̉ interitum Alia quoqꝫ cōparatio anime ⁊ corpus aphiloſophis ponit̉. corpꝰ puerū: animā pedadagogū eſſe dicentibꝰ. Unde ⁊ hiſtoricus anime imperio: corporis ẜuitio magis vtimur. alterū nobis cū dijs: alteꝝ cū beluis cōmune eſt.Igit̉ niſi vitia adoleſcētis ⁊ pueri prudētia pedagogi rexerit: oīs conatꝰ eius ⁊ impetꝰ ad laſciuiā ꝓperāt. ſine quattuor ſenſibꝰ viuere poſſumus. id eſt. ſine aſpectu: auditu: odoratu: atqꝫ cōplexu Abſqꝫ guſtu autē ⁊ cibis impoſſibile eſt humanuꝫ corpus ſubſiſtere. Adeſſe ergodebet rō: vt tales ⁊ tantas ſumamus eſcas: qͥbus non oneret̉ corpus: nec libertas anime pgrauet̉. quia ⁊ comedendū eſt: ⁊ deambulādū⁊ dormiendū: ⁊ digerendū: ⁊ poſtea inflatꝭ venis incētiua libidinis ſuſtinēda. luxurioſa resvinū: ⁊ tumultuoſa ebrietas. Omnis aūt qͥ cūhis miſcet̉ non erit ſapiens. Nec tales accipiamus cibos: qͦs aut difficulter digerere: aut comeſtos magno partos: ⁊ ꝑditos labore doleamus. Olerū ⁊ pomorū ac leguminū: ⁊ faciliorapparatus eſt: ⁊ arte impendijſqꝫ cocoꝝ non indiget: ⁊ ſine cura ſuſtentat humanū corpꝰ: moderateqꝫ ſūptus. quia nec auide deuorat̉ ⁊ qd̓irritamēta gule nō hꝫ: leniori digeſtiōe ꝯcoqͥt̉.Nemo enī vno ⁊ duobꝰ cibis ijſqꝫ vilibꝰ vſqꝫad inſlationeꝫ ventris onerat̉: que diuerſitatecarniū ⁊ ſaporis delectatione concipit̉: cuꝫ varijs nidoribꝰ fumant patine: ⁊ ad eſū ſui expleta eſurie: quaſi captiuos trahūt. Unde ⁊ morbi ex ſaturitate nimia cōcitant̉: multiqꝫ impatientiā gule vomitu remediant̉. ⁊ qd̓ turpiter ingeſſeruūt: turpius egerūt. Hippocrates in amphoriſmis docet craſſa et obeſa corꝑa que creſcendi menſurā impleuerint: niſi cito ablatiōeſanguinis minuāt̉: in paralyſin ⁊ peſſima morborū genera erūpere. ⁊ iccirco eſſe neceſſariamdemptionē: vt rurſū habeāt in que poſſint cre
ſcere. Non enī manere in vno ſtatu natura corporū pōt: ſed aut creſcere ſemꝑ: aut decreſcerehabet. nec poſſe viuere animal̓: niſi creſcēdi capax ſit. Vnde ⁊ Gallienus etiam doctiſſimusHippocratis interpres athletas quoruꝫ vita ⁊ars ſagina ē: dicit in exhortatiōe medicine necviuere poſſe diu: nec ſanos eſſe. animaſqꝫ eorūita nimio ſanguine ⁊ adipibus qͣſi luto inuolutas nihil tenue: nihil celeſte: ſed ſemꝑ de carnibus: ⁊ victu: ⁊ vētris ingluuie cogitare. Diogenes tyrānos et ſubuerſiones vrbiū: bellaqꝫvel hoſtilia vl̓ ciuilia: non ꝓ ſimplici victu olerum pomorūqꝫ: ſed ꝑ carnibus ⁊ epularū delitijs aſſerit excitari. Quodqꝫ mirandū ſit: Epicurꝰ voluptatis aſſertor: oēs libros ſuos repleuit oleribus ⁊ pomis ⁊ vilibus cibis dicit eſſeviuendū. qꝛ carnes ⁊ exqͥſite epule ingenti cura ac miſeria p̄parent̉. maiorēqꝫ penam habeant in querēdo: qͣꝫ voluptatē in abutēdo. Corpora autē noſtra cibo tm̄ ⁊ potu indigere. vbiaqua ⁊ panis ſit: et cetera his ſimilia: ibi nature ſatiſfactū. quicqͥd ſupra fuerit: nō ad vite neceſſitatē ſpectare: ſed ad vitium voluptatꝭ. Bibere ⁊ comedere non delitiaꝝ ardorē: ſed ſitimfamēqꝫ reſtinguere. Qui carnibus veſcunt̉: indigere etiam his q̄ non ſunt carniū. Qui auteꝫſimplici victu abutant̉ eos carnes nō reqͥrere.Sapiētie quoqꝫ operā dare non poſſumus. ſimenſe abūdantiā cogitemꝰ: que labore nimio⁊ cura diligēti atqꝫ indigēti indiget Cito expletur nature neceſſitas: frigus et fames ſimpliciveſtitu ⁊ cibo expelli pōt. vnde et apoſtolꝰ habētes inqͥt victū ⁊ veſtitum his ꝯtenti ſumus.Delitie ⁊ epularū varietates: fomēta auaritieſunt. Grādis exultatio anime eſt: cū paruo cōtentus fueris cibo: mundū habere ſub pedib⁊ omnē eius potentiā epulas: libidines: ꝓpterque diuitie cōparent̉: vilibus mutare cibis. etcraſſiore tunica cōpenſare. Tolle epulaꝝ ⁊ libidinis luxuriā: nemo q̄ret diuitias: quaꝝ vſusin ventre aūt ſub ventre eſt. Qui egrotat: nonaliter recipit ſanitatē: niſi tenui cibo et caſtigato victu: que λέπτήβqαια id ē. tenuis dietadicit̉. Quibꝰ ergo cibis recipitur ſanitas: his⁊ ſeruari pōt: ne qͥs putet morbos oleribus cōcitari. Si aūt Milonis illiꝰ Crotoniate viresolera non miniſtrāt: que naſcūt̉ ⁊ alunt̉ ex carnibꝰ: qͥd neceſſe eſt viro ſapienti ⁊ philoſophoxp̄i tātā habere fortitudinē: que athletis ⁊ militibus neceſſaria eſt? Quā cum habuerit ad vitia ꝓuocet̉. Illi arbitrātur carnes ſanitati congruas: qͥ volunt abuti libidine: ⁊ in cenum demergi voluptatū ad coitū ſemꝑ exeſtuāt Chriſtiano ſanitas abſqꝫ viribꝰ nimijs neceſſaria ē.Nec turbare nos debet: ſi rari ſint huiꝰ ꝓpoſiti ſectatores: qꝛ rari ſunt ⁊ amici boni ⁊ fideles
g