Fo. XXXIITractatusEpl̓aIILA

TractatusIIſtos eſt caſtitatis neceſſitas. ⁊ illa vere pudicadicēda ē: cui licuit peccare ſi voluit. pulchra cito adamat̉. feda facile cuſtodit̉: quod pluresamāt. Moleſtū eſt poſſidere: qd̓ nemo hr̄e dignet̉. Minore tn̄ miſeria deformis habet̉ ſeruat̉. Nihil tutū ē: in qͦ totiꝰ ppl̓i vota ſuſpirantalius forma: aliꝰ ingenio: alius facetijs: aliꝰ liberalitate ſollicitat. aliquo modo vel aliqn̄ expugnat̉: qd̓ vndiqꝫ inceſſit̉. Qd̓ ſi ꝓpt̓ diſpenſationē domus ⁊ lāguoris ſolatia ⁊ fugam ſolitudinis vxores ducūtur: multo meliꝰ ſeruꝰ fidelis diſpenſat: obediens auctoritati dn̄i: ⁊ diſpēſationi eius obtēperās: qͣꝫ vxor q̄ in eo eſtimat dn̄am: ſi aduerſū viri faciat volūtatē. id ēqd̓ placet: nō qd̓ iubet̉. Aſſidere aūt egrotantimagꝭ pn̄t amici et vernule bn̄ficijs obligati: qͣꝫilla q̄ nobis imputet lachrymas ſuas: ⁊ hereditatis ſpe vēdat illuuiē: ⁊ ſollicitudinē iactans:lāguētis animū deſperatiōe ꝯturbet. Qd̓ ſi ipſa lāguerit: coegrotādū ē: ⁊ nunqͣꝫ ab eiꝰ lectulo recedēdū. Aut ſi bona fuerit et ſuauis vxorq̄ tn̄ rara viſa ē: cū parturiēte gemimꝰ: cū periclitāte torq̄mur. Sapiēs aūt nunqͣꝫ ſolus eē p̄thabet ſecū oēs qͥ ſūt: quiqꝫ vnqͣꝫ fuerūt boni: ⁊animū liberū quocūqꝫ vult trāſfert. Qd̓ corꝑenō pōt: cogitatiōe cōplectit̉. et ſi hoīuꝫ inopiafuit loqͥt̉ cū d̓o. nūqͣꝫ minꝰ ſolꝰ erit: qͣꝫ cū ſolꝰ fuerit. Porro liberoꝝ cauſa vxorē ducere. vt vl̓nomē noſtrū nō intret: vel habeamꝰ ſenectutꝭp̄ſidia: ⁊ certis vtamur heredibꝰ ſtolidiſſimuꝫē. Quid eni ad nos ꝑtinet recedētes ē mūdo: ſinoīe nr̄o alius noīet̉? Cū ⁊ filiꝰ non ſtatim pr̄isvocabulū referat: et inumerabiles ſint. qͦ eodēappellent̉ noīe. Aut q̄ ſenectutis auxilia ſūt nutrire domi: qͥ aut pͥor te forte moriat̉? Aut peruerſiſſimis moribꝰ ſit: Aut certe cū ad maturāetatē venerit: tarde ei videaris mori? Heredeſaūt meliores ⁊ certiores amici ſūt ⁊ ꝓpinqͥ: qͦsiudicio eligas: qͣꝫ qͦs velis nolis hr̄e cogaris: lꝫcerta hereditas ſit: dū viuis bn̄ abuti ſubſtantia tua: qͣꝫ tuo labore q̄ſita ī incertos vſus relinquere. Hec ⁊ hmōi Theophraſtus diſſerens:quē nō ſuffundat xp̄ianoꝝ: qͦꝝ ꝯuerſatio ē ī celis? Qui qͦtidie dicūt: cupio diſſolui ⁊ eſſe cumxp̄o: Heredē nimirū deſiderabit hoīem: coheres xp̄i. Et optabit liberos: nepotūqꝫ ſerie delectabit̉: qͦs forſitan ſit occupaturus antixp̄s:cū legamus Moyſen ⁊ Samulē filijs ſuis alios p̄tuliſſe: nec putaſſe liberos: qͦs videbāt domino diſplicere.¶ Ca. XXIX.Icero rogatꝰ ab Hirtio vt poſt repudicum Terentie: ſororē eius duceret: omLnino facere ſuꝑſedit: dicēs nō poſſe ſevxori ⁊ philoſophie pariter operaꝫ dare. Illainterim cōiunx egregia: ⁊ que de fontibꝰ tullianis hauſerat ſapīam: nupſit Saluſtio inimico

eius. ⁊ tertio Meſſalle coruino: ⁊ qͣſi ꝑ qͦſdamgͣdus eloquētie deuoluta ē. Socrates Xantippen et Miro neptē Ariſtidis ducis habebatvxores. Que cuꝫ crebro īter ſe iurgarent̉ ⁊ illeeas irridere eēt ſolitus: ꝙ ꝓpter ſe fediſſimumhoīem: ſimis naribꝰ: recalua fronte: piloſis humeris: ⁊ reꝑādis cruribꝰ diſceptarent. nouiſſime verterūt ī eū impetū: ⁊ male mulctatū fugientēqꝫ diu ꝑſecute ſūt. Quodā aūt tꝑe cuꝫ infinita ꝯuitia ex ſuꝑiori loco īgerēti Tantippe reſtitiſſet: aqͣ ꝑfuſus īmunda: nihil ampliꝰ rn̄dit:qͣꝫ capite deterſo. ſciebā inqͥt futurū: vt iſta tonitrua hymber ſeq̄ret̉. L. Sylle Felicis ſi nonhabuiſſet vxorē: Metelle coniūx palā erat impudica. Et qꝛ nouiſſimi mala nr̄a diſcimus: idAthenis cantabat̉. ⁊ Sylla ignorabat ſecretaqꝫ domꝰ ſue pͥmū oſtiū ꝯuitio didicit. Cn. Pōpeio Mutiā vxorē impudicā quā Pōtici ſpadones ⁊ Mithridatice ambiebāt caterue cuꝫeū putarēt ceteri ſcientē pati: indicauit in expiditione cōmilito. ⁊ victorem totius orbis triſtinūcio ꝯſternauit. M. cato cenſoriꝰ habuit vxorem Actoriā Paulā humili loco natā: violentā: mentis impotē. ⁊ qd̓ nemo poſſet credē̓ Catoni ſuꝑbā. Hoc ideo dico: ne qͥs putet ſi pauperē duxerit: ſatis ſe ꝯcordie ꝓuidiſſe Philippum regē Macedonū cōtra quē Domeſthenis philippice tonāt: introeuntem ex more cubiculū: vxor excluſit irata. qͥ excluſus tacuit: ⁊ iniuriā ſuā verſu tragico ꝯſolatus eſt. Gorgiasrhetor librū pulcherrimū de ꝯcordia: grecꝭ tūcinter ſe diſſidētibꝰ recitauit olympie. Cui Melanthus inimicꝰ eiꝰ: hͦ nobis inqͥt de ꝯcordia p̄cipit: qͥ ſe ⁊ vxorē ⁊ ancillulaꝫ tres ī vna domocōcordare nō potuit. Emulabat̉ qͥppe vxor eiꝰancillule pulchritudini: ⁊ caſtiſſimū viꝝ qͦtidianis iurgijs exagitabat. Tote Euripidis tragedie ī mulieres maledicta ſūt. Un̄ et Hermion loq̄t̉: Malaꝝ me mulierū decepere cōciliaIn Lepti vrbe ſemi barbare: ⁊ poſita in ſolitudine moris ē: vt nurus altera die ſocrum ollaꝫmutuā poſtulet. Cui illa ſtatim negat: vt ſciasillud verū eē Terētij: qd̓ ꝯſulto ambigue extulit. Quid ē hͦ: oēs ſocrus oderūt nurꝰ. Legimꝰquēdā apd̓ romanos nobilē: cū eū amici arguerēt: qͣre vxorē formoſā ⁊ caſtā ⁊ diuitē repudiaſſet: ꝓtēdiſſe pedē: ⁊ dixiſſe eis. Et h̓ ſotularꝭquē cernitis: videt̉ vobis nouus ⁊ elōgans: ſꝫnemo ſcit p̄ter me vbi me p̄mat. Scribit Herodotus: ꝙ mulier cum veſte deponat ⁊ verecundiam. Et noſter comicus fortunatū putat: quivxorē nunqͣꝫ duxerit. Quid referā PaſiphenClyſtēneſtrā: ⁊ Eriphylā. quarum prima delitijs fluēs: quippe vt regis vxor tauri dicit̉ expetiſſe ꝯcubitꝰ. alia occidiſſe virū ob amorem adulteri. tertia prodidiſſe Amphiarauꝫ: et ſaluti

f5