IPars

ſed int̓ mortuos liber erat: qꝛ a morte teneri nōpoterat. Et ideo in vna natura hūane fragilitatis: in alio diuine maieſtatis ptās on̄dit̉. Oſeeāt ꝓph̓a etiā d̓ tertia die manifeſtiſſime ꝓnūciat hͦ mō. Sanauit inqͥt nos poſt biduū: ī die āttertia reſurgemꝰ: ⁊ viuemꝰ in ꝯſpectu eiꝰ. Hecāt ex ꝑſona eoꝝ dic̄: qͥ cū ip̄o die tertia reſurgētes: d̓ morte reuocant̉ ad vitā. Et ip̄i ſunt qͥ dicūt. Tertia die reſurgemꝰ ⁊ viuemꝰ in ꝯſpectueiꝰ. Eſaias ꝟo aꝑte dic̄. Qui eduxit d̓ terra paſtorē magnū ouiū. Sꝫ ꝙ ⁊ mulieres viſure eēntreſurrectiōeꝫ eiꝰ: ſcribis ⁊ phariſeis ⁊ ppl̓o noncredēte. etiā hͦ p̄dic̄ Eſaias his ꝟbis. Mulieres q̄ venitis ab ſpectaculo veīte. Nō em̄ ē ppl̓shn̄s intellectū. Sꝫ etiā d̓ illis mulieribꝰ q̄ poſtreſurrectōeꝫ ꝑrexiſſe ad ſepulchꝝ dicunt̉: ⁊ q̄ſiſſe eū ⁊ nō inueniſſe. Sic̄ d̓ Maria magdalene: q̄ refert̉ veniſſe ad monumētū an̄ lucē: ⁊ nōinuēto eo flēs dixiſſe ad āgelos: qꝛ tuler̄t dn̄m:⁊ neſcio vbi poſuerūt eū. Etiā d̓ hͦ ita p̄dicit̉ incāticis cāticoꝝ. In cubili meo q̄ſiui quē dilexitaīa mea. In noctibꝰ q̄ſiui eū: ⁊ nō inueni. De illis qͦꝫ qͥ inuenerūt: ⁊ tenuerūt pedes eiꝰ: p̄dicit̉in caticis cāticoꝝ. Tenebo eū: ⁊ nō dimittā eū:quē dilexit aīa mea. Hec interim pauca d̓ multis. Breuitati em̄ ſtudētes: plura coaceruare n̄poſſumꝰ. Aſcēdit ad celos: ſedet ad dexterampr̄is. Inde vēturus ē iudicare viuos ⁊ mortuos. Conſequēti breuitate in fine ſermonis hecꝯtinent̉: in qͥbus qd̓ d̓r qͥdē palā eſt. Sꝫ ꝯſeq̄nter qͦ ſenſu intelligi debeant q̄ dicunt̉ aſcēdiſſe⁊ ſedere: ⁊ vētuꝝ eſſe: niſi ẜm dignitatē diuinitatis intelligas: aliqͥd ꝑ hec humane fragilitatis videbit̉ indicari. Cōſumatis etem̄ his q̄ interra gerebant̉: ⁊ anima de inferni captiuitatereuocata: aſcēdere mēorat̉ ad celos: ſic̄ ꝓph̓ap̄dixerat. Aſcendēs in altū: captiuā duxit captiuitatē. dedit dona hoībus: illa .ſ. dona q̄ Petrus in actibus apl̓oꝝ de ſcō ſpū dicebat. Exaltatus igit̉ in dextera dei effudit hoc donuꝫ qd̓vos videtis ⁊ auditis. Donū gͦ ſpūſſancti dedit hoībus: qꝛ captiuitatē qua pͥus dyabolusꝑ pctm̄ deduxerat in infernū: Xp̄us ꝑ mortisſue reſurrectionē reuocauit ad celos. Aſcenditergo ad celos: nō vbi ꝟbū deus an̄ non fuerat:quippe qͥ erat ſꝑ in celis: ⁊ manebat in patre: ſꝫvbi ꝟbum caro factum an̄ nō ſederat. Deniqꝫquia nouus iſte ingreſſus portaꝝ celi edituis:⁊ pͥncipibus videbat̉: videntes naturā carnisſecreta celoꝝ penetrantem dicunt adinuicē: ſic̄Dauid plenus ſpū ſancto denunciat. Tolliteportas pͥncipes vr̄as: ⁊ eleuamini porte eternales: ⁊ introibit rex gl̓e. Quis ē iſte rex gl̓e: dn̄sfortis ⁊ potēs: dominus potens in p̄lio. Quevox vtiqꝫ nō ꝓpt̓ diuinitatis potentiaꝫ: ſꝫ ꝓpt̓nouitatē carnis aſcēdentis ad dei dexterā fere-

bat̉. Dicit ⁊ alibi idē Dauid. Aſcēdit d̓s in iubilatōe: ⁊ dn̄s ī voce tube. In voce etem̄ tube:mos ē victorē redire de p̄lio. De ip̄o qͦꝫ ⁊ illd̓d̓r. Qui edificat in celo aſcēſionē ſuā. Et itē alibi. Qui aſcēdit ſuꝑ cherubin: volauit ſuꝑ pennas vētoꝝ. Sedere qͦꝫ ad dexterā pr̄is: carnisaſſumpte myſteriū ē. Neqꝫ em̄ incorꝑali nature ꝯueniēter iſta abſqꝫ aſſumptōe carnis aptāt̉neqꝫ ſedis celeſtis ꝑfectio diuine nature: ſꝫ hūane ꝯquirit̉. Un̄ ⁊ d̓r de eo. Parata ē ſedes tuadeus: ex tūc a ſeculo tu es. Parata igit̉ a ſeculo ſedes eſt: in qua dn̄s Ieſus ſeſſurus erat. incuius noīe omne genu flectat̉: celeſtium: terreſtrium: ⁊ infernoꝝ: ⁊ omnis lingua ꝯfiteat̉ ei:qꝛ dominus Ieſus ē in gl̓a dei patris. De quo⁊ Dauid ita refert. Dixit dn̄s dn̄o meo: ſede adextris meis. Donec ponā inimicos tuos: ſcabellum peduꝫ tuoꝝ. Que tn̄ dicta dominus ineuangelio diſſerens dicebat ad phariſeos. Siergo Dauid in ſpū dn̄m vocat eum: quō filiuseius eſt: ꝑ quod on̄dit ſe ẜm ſpm̄ dominū: ẜmcarnem filium eſſe Dauid. Un̄ ⁊ ip̄e dn̄s iterūdicit. Ueruntū dico vobis: ammodo videbitꝭfiliū hominis ſedentē ad dexteram ꝟtutis dei.Et Petrus apl̓s dicit de Xp̄o. Qui ē in dextera dei ſedens in celis. Sꝫ ⁊ Paulus ad Epheſios ſcribens. Sꝫ oꝑationem inqͥt potētie ꝟtutis eius: quam oꝑatus eſt in Xp̄o ſuſcitans eūa mortuis: ⁊ ſedere faciens in dextera ſua. Qd̓aūt veniat iudicaturus viuos ⁊ mortuos: multis quidē diuinaꝝ ſcpͥturaꝝ teſtimonijs edocemur. Sed pͥus qͣꝫ ꝓpheticis hec eloquijs p̄dicta doceamus: illud neceſſario arbitror admonendum: qd̓ iſta fidei traditio qͦttidie nos vultde aduentu iudicis eſſe ſollicitos. vt actus noſtros ita p̄ꝑemus: tanqͣꝫ reddituri imminēti iudici rōnem. Hoc em̄ erat qd̓ ⁊ ꝓph̓a dicebat d̓viro btō. Quia diſponit ſermones ſuos in iudicio. Quod autē d̓r iudicare viuos ⁊ mortuos:nō ideo d̓r ꝙ alij viui alij mortui ad iudiciū veniant: ſꝫ ꝙ animas ſimul iudicabit ⁊ corꝑa: in qͦbus viuos aīas. mortuos corꝑa noīauit. Sic̄ ⁊ip̄e dn̄s in euangelio dicit. Nolite timere eos:qͥ pn̄t corpus occidere: anime aūt nihil pn̄t facere. Sꝫ timete potius eum: qui pōt ⁊ animā ⁊corpus ꝑdere in gehennā. Nunc iam paucis ſividet̉ etiā ꝑ ꝓph̓as hec p̄dicta eſſe doceamusPlura autem teſtimonia cum volueris: ip̄e tibi de ſcpͥturaꝝ latitudiue ꝯgregabis. Dicit ergo Malachias ꝓpheta. Ecce veniet omp̄s: ⁊quis ſuſtinebit diem aduentus eius? aut quisſuſtinebit aſpectū eius: qꝛ ip̄e egrediet̉ ſicut ignis ꝯflatorij: ⁊ ſicut herba lauātiū: ⁊ ſedebit cōflās ⁊ purgās ſicut argētū ⁊ ſic̄ auꝝ. Vt āt euidētius agͦſcas qͥs ſit iſte dn̄s: de qͦ hec dicunt̉:audi qͥd ⁊ Daniel ꝓph̓a ꝓnūciet. Uidebā inqͥt