IPars

fleātes linguaꝝ ꝯfuſione dānati ſunt: ne vnuſqͥſqꝫ poſſet adutere ꝓximi ſui loq̄laꝫ. Iſti ꝟo qͥturrē fidei ꝯſtruebāt oīm linguaꝝ ſcīa ⁊ agnition dōati ſunt: vt illud pctī: hͦ fidei ꝓbaret̉ indiciū. Sꝫ iā nob̓ etiā de ipſis aliqͥd ꝯtrectāduꝫē margaritis: in qͥbus pͥmo in loco fōs ⁊ origoponit̉: cū d̓r. Credo in deū patrē oīpotētē. Uerū pͥus qͣꝫ incipiam de ip̄is ſermonū ꝟtutibusdiſputare: illud nō īpune ꝯmonēdū puto ꝙ diuerſis eccl̓ijs aliqͣ in his ꝟbis inueniunt̉ adiecta. In eccl̓a tn̄ vrbis Rome hoc nō dep̄hēdit̉factū: qd̓ eo ꝓpterea eſſe arbitror ꝙ neqꝫ hereſis vlla illic ſumpſit exordium: ⁊ mos mihi ſeruat̉ antiquus eos qͥ gratiā baptiſmi ſuſcepturiſunt publice .i. fideliū ppl̓o audiente ſymbolumreddere: ⁊ vtiqꝫ adiectōeꝫ huius ſaltē ſermōiseoꝝ qui p̄ceſſerunt in fide non admittit auditūIn ceteris autem locis qͣꝫtum intelligi dat̉ ꝓpter nonnullos hereticos addita quedā vident̉ꝑ que nouelle doctrine ſenſus crederet̉ excludi. Nos tamen illū ordinē ſeqͥmur: quē in Aqͥlegiēſi eccl̓a lauacri gratia ſuſcepimus. Credoigit̉ pͥmo omniū ponit̉: ſicut Paulus apl̓s adHebreos ſcribēs dicit. Credere em̄ pͥmo oīumaccedētem ad deum oportet: quia eſt: ⁊ credentibus remunerator ſit. Sed ⁊ ꝓpheta dicit. Niſi credetis non intelligetis. Vt ergo intelligentia auditu patefiat teſte: primo omnium te credere ꝓfiteris: quia nec mare qͥs ingredit̉: ⁊ liqͥdo ac ꝓfundo ſeſe committit elemento: niſi ſe pͥus credat poſſe ſaluari. nec agricola ſemina ſulcis obruit: ⁊ fruges ſpargit in terram: niſi crediderit venturos imbres: affutuꝝ quoqꝫ ſolistēporem: qͥbus terra ꝯfota ſegētes multiplicata fruge ꝓducat: ac ventis ſpirātibus nutriat.Nihil deniqꝫ ē: qd̓ in vita geri poſſit: ſi nō credulitas an̄ p̄ceſſerit. Quid igit̉ miꝝ ſi accedentes ad deum credere nos pͥmo omnium ꝓfitemur: cum ſine hoc nec ip̄a exigi poſſit vita communis? Hoc autem iccirco in pͥncipijs premiſimus: quia pagani nobis obijcere ſolent: ꝙ religio noſtra: quia rationibus deficit in ſola perſuaſione ꝯſiſtat: ⁊ ideo oſtendimus nec agi necſtare aliquid poſſe niſi p̄ceſſerit ius credendi.Deniqꝫ matrimonia cōtrahunt̉: quia crediturſucceſſura poſteritas: ⁊ pueri diſcēdis artibustradunt̉: quia magiſtroꝝ in diſcipulos trāſfundenda credit̉ diſciplina. ⁊ imꝑij inſignia vnusſuſcipit: dn̄ credit ſibi populos ⁊ vrbes armatū etiam exercitiū parituꝝ. Qd̓ ſi hec ſingl̓a niſi pͥus crediderit futura nullus aggredit̉: quomodo nō multo magis ad agnitionē dei credēdo veniat̉? Sꝫ videamus qͥd iam breuialis hicſermo ſymboli ꝓponat. Credo inquit in deumpatrem omnipotentē. Oriētales eccl̓e om̄s pene ita tradūt. Credo in vnū deū pr̄eꝫ oīpotētē:

⁊ rurſum in ſequēti ſermone vbi nos dicimus:⁊ in Xp̄m Ieſum vnicū filiū eius dn̄m nr̄m: illi tradūt: ⁊ in vnū dn̄m nr̄m Ieſum Xp̄m vnicū filiū eius. Unū ſcilicet deuꝫ ⁊ vnū dn̄m ẜmauctoritatem Pauli apoſtoli ꝓfitentes. Sꝫ dehoc in ſequentibus locis repetemus. Nunc interim qd̓ ait: In deū patrē omnipotētē videamus. Deus ẜm quod opīari pōt humana mēsnature ip̄ius vel ſubſtantie que eſt ſuꝑ omniaappellatio eſt. Pater arcani ⁊ ineffabilis ſacramenti vocabulum eſt. Deum cū audis ſubſtantiam intellige: ſine initio: ſine fine: ſimplicem: ſine vlla admixtione: inuiſibilem: incorporeū: ineffabilem: ineſtimabilem: in qͦ nihil adiūctū: nihil creatū ſit: ſine auctore. Eſt em̄ ille qui ē oīoomniū auctor. Patrem cuꝫ audis filij intelligepatrē: qͥ filius ſupradicte ſit imago ſubſtantieSicut em̄ nemo d̓r dn̄s niſi habeat vel poſſeſſionem vel ſeruum cui domīet̉: ⁊ ſicut nemo magiſter d̓r niſi diſcipulum habeat: ita ⁊ pat̓ nullo pacto quis dici poteſt niſi filium hn̄s. Hocigit̉ ip̄o nomine quo deus pater appellatur cuꝫpatre pariter ſubſiſtere etiam filius demōſtrat̉Quomō autem deus pater genuerit filium nolo diſcutias: nec te curioſius ingeras in ꝓfundo arcani: ne forte dum inacceſſe lucis fulgorēꝑtinacius ꝑſcrutaris exiguum ip̄m qui mortalibus diuino mūere conceſſus ē ꝑdas aſpectū.Aut ſi putas in hoc omni indagatōis gn̓e vtēdum: pͥus tibi ꝓpone que noſtra ſunt: q̄ ſi ꝯſequenter valueris expedire: tunc a terreſtribusad celeſtia: ⁊ a viſibilibus ad inuiſibilia ꝓperato. Expedi pͥmo ſi potes quomodo mens queintra te eſt generet verbum: ⁊ quid ſit in ea memorie ſpiritus: quomodo hec cū diuerſa ſint rebus ⁊ actibus vnū tamen ſint vel ſubſtātia velnatura: ⁊ cū ē mente ꝓcedant: nūquā tamē abip̄a ſeꝑent̉. Et ſi hec qͣꝫuis in nobis ⁊ maximenoſtra ſubſtantia habent̉: tamē tanto nobis occulta vident̉: qͣꝫto aſpectui corporeo inuiſibilia. De aꝑtioribus requiramus. Fons quomodo in ſe generat fluuium? quo aūt ſpū rapiduꝫfert̉ fluentū? Quid eſt ꝙ dū vnū ⁊ inſeꝑabileſit fluuiꝰ ⁊ fons: nec fluuius fons: nec fons fluuius intelligi: aut appellari pōt: Et tamen qͥ viderit fluuiū: viderit ⁊ fontem. Exerce te priusin hoꝝ explanatione: ⁊ diſcutę ſi potes que habent̉ in manibus: ⁊ tūc ad hoꝝ ſimiliora veniemus. Nec putes ꝙ te ſtatim de terra aſcendereſuadeā ſuꝑ celos. ſꝫ pͥus ſi tē placet ad iſtud firmamētū quod oculis videt̉ educam: ⁊ ibi ſi potes naturam huius viſibilis luminis diſcutē: qͦmodo ignis iſte celeſtis gn̄et ex ſemetip̄o ſplendorem lucis: quomodo etiā ꝓducat vaporē. ⁊cū tria ſint in rebus: vnū tn̄ ſunt in ſubſtantia.Qd̓ ⁊ ſi hͨ ſingl̓a īueſtigare potuerꝭ ſcito adhuc