De ſen. ⁊ re iu-

CXCVIII

renūciaſſeª vidēt̉. tn̄ etiā qm̄de puil̓. ᵇ ap. ſe. ⁊ ꝓceſſuᶜ negocij corā primis iudicibꝰ nihilin ſecundis literis dicebaturqd̓ ſi fuiſſet exp̄ſſum: obtinere minime potuiſſent nō obſtāteᵈ ſnīa q̄ ꝓ mōaſterio ſctīa. dicebat̉ fuiſſe ꝓlata que tn̄nobis oſtenſa nō fuit cum ſipredictis iudicibus fuiſſet oſtenſa: ea poſt habitaᵉ contrarium ſtatuiſſent: alioquiⁱ eaꝫ

obijcientibus imputetur cuꝫſub pretextu nouoruꝫᵍ inſtrumentorum lites non debeantinſtaurari: factum priorumiudicum ratum ⁊ firmum habemus: ⁊ eorum ſententiamconfirmantesʰ electo a vobis nos ipſi munus benedictionis ſaluo iure dyoce. curauimus exhiberi.Idem epiſcopo decano ⁊ cācellario pariſienſi.

nō pōt redire ad iſtā. vt. ff. de iudi. ſꝫ ⁊ ſi ſuſceꝑit. ⁊ preterea ſpālit̓ cauet̉ de hac exceptōe. ꝙ vſqꝫ ad. xx. dies ꝓponat̉. iij. q. iij. §. offerat̉. ⁊ ſi iudex abn̄s ſit quē volo recuſare illud debeo ꝓteſtari. C. de iudi. cū ſpālis. Sꝫ ꝯͣ vr̄ ꝑhͦ ꝙ nō ꝯſenſerit in iudicē. lꝫ .n. qͥs dederit fideiuſſoremſtandi iuri adhucpōt iudicē recuſare. vt. iij. q. iij. offerat̉. Preterea vr̄ꝙ excōicatōis exceptio vel de falſitate reſcripti naͣl̓rp̄cedat. qꝛ niſi reſcriptū teneat nōp̄t iudex aliqͣ iurdictōe vti .s. de iudi. c. i. Item ſi aduerſarius eſſet excōicatus nō p̄t eligere arbitros proiudicis recuſatōeveletiā alios iudices eligere. vn̄ vr̄ꝙ pͦ inqͥrat̉ de reſcripto ſiue de excōicatōne aduerſarij an̄qͣꝫ ad alia ꝓcedat̉. Suꝑ hoc dicunt qͥdam ſicut Tan̄. ꝙ ſi emiſſa exceptione de iudice ſuſpecto ꝓpoſuit al̓s. ſiue ſuccumbat. ſiue obtineat. non poteſt poſtea redire ad eaꝫ de ſuſpectoiudice. qꝛ per hoc videtur tacite approbare perſonā iudicis ex quo ꝯſentit litigare ſub ip̄o. Ar. ꝯͣ. s. de of. dele. inſinuante. maxime in illa ꝓteſtatōe p̄miſſa. ꝙ ꝓptereanō renūciat exceptiōi de ſu ſpecto iudice. Io. innuebatſed nō p̄ciſe diſtinguēdo. ſi fuccubuit in aliqͣ exceptōneadhuc p̄t redire ad illā de ſuſpecto. qꝛ ad hͦ intendit. vtdeclinet iudiciū. vn̄ nō plene ꝯſentit in iudicē. arg. C. deinof. teſta. ꝯͣ maiores. ſecus eſſet ſi obtineret in aliqͣ exceptōe. qꝛ tūc approbauit ſnīaꝫ iudicis. vn̄ illū poſtea reꝓbare nō poterit. vt d̓r. in prin. notule. ⁊ hͦ ſatis equuꝫvr̄. tn̄ credo ſtandū opi. Tā. qꝛ litigādo ſub ip̄o approbat perſonā iudicis. ſemel .n. ꝯſentit ⁊c̄. ſiue ꝓ eo ſiueeū ſentētiauerit. vt h̓ pꝫ. Ber.a ¶. Renūciaſſe. ar. ꝙ tacite ſine ip̄o facto renūciat qͥsiuri ſuo. ſic. sͣ. de of. deleg. gratū. ⁊. c. inſinuāte. ⁊. jͣ. de hisq̄ fi. a ma. par. ca. ex ore. vbi argumenta plura inueniesde hoc. Ber.b ¶ De priuilegijs. ꝑ q̄ ius eligēdi de ſuo mōaſterio ſehr̄e dicebāt. s. de ꝯſue. cū dilectus. qd̓ nō debuit taceri.ar. s. de reſcrip. cū ordinē.¶ De ꝓceſſu. nā de negocij ⁊ de exceptōe ſi qͣ ꝓponiturmētio fieri dꝫ. sͣ. de ꝓcu. in nr̄a.d ¶ Nō obſtāte ſnīa. q̄ nō tenebat forte lata a iudicenō ſuo. vel nō ſeruato ordine iudiciario. vn̄ ſequit̉. q̄ ſifuiſſet oſtenſa ꝯͣriū ſtatuiſſent. Ber.e ¶ Poſt habita. ſic exponit̉ h̓ lr̄a ꝑ Tā. ea habita .i. eaviſa. poſt .i. poſtea. ꝯͣriū ſtatuiſſent qͣꝫ ſtatuerunt. q. d. ſiiudices illā vidiſſent ſtatuiſſent ꝯͣrium eius quod fecetunt. qꝛ nō ꝯfirmaſſent electōeꝫ. ⁊ ideo dicit alioqͥn .i.ſi non fuiſſent illis oſtenſa imputent ſibi qui debuerūtoſtendere. Sed hec expoſitio ꝯͣdicit notule Lau. ꝓxi. poſite. vn̄ ẜm notulam laur. ſic expone. poſthabitā .i. poſtpoſita. i. de ſpor. l. i. vt ſint vna dictio. ſic exponitur. xxxij. qiiij. dixit ſara. ibi. ꝯiugalem poſthabuit thorum .i. poſtpoſuit ꝯiugalē thoꝝ ⁊ acceſſit ad ancillā. ſic. C. de exactimil annone. l. ij. in fi. li. xij. q. d. ſi ſnīa fuiſſet iudicibꝰ on̄ſa illā poſtpoſuiſſent ſiū ſpreuiſſent ⁊ ſtatuiſſent ꝯͣ ip̄aꝫſic̄ ſtatuerūt. qꝛ nō tenebat.¶ Alioquin .i. ſi tenuiſſent ⁊ non eā oppoſuerunt imputat̉ eis. vel alioqͥn .i. ſi non fuiſſet poſtpoſita ſiue ſpre-

ta. qꝛ ſnīa tenebat imputat̉ eis. qꝛ ammō p̄textu nouorū inſtr̄oꝝ .i. reꝑtoꝝ de nouo ſnīa nō retractabit̉. ⁊ iſte ēverior intellectus. ⁊ hec expoſitio ꝓbat̉. jͣ. c. ꝓx. ꝟ. nimiꝝ⁊. ff. de ne. geſt. ſi āt. §. i. ⁊. ff. de ꝯpen. qd̓ in die. §. i.g ¶ Nouoꝝ .i. de nouo reꝑtoꝝ. jͣ. c. ꝓx.h ¶ Cōfirmātes⁊ ita tꝫ hic ſententia ꝯͣ res prius iudicatas. qꝛ h̓ monachi eā omiſer̄tpoſt ſnīam ea vtinō pn̄t. qꝛ p̄textunouoꝝ inſtrumētoꝝ nō retractat̉ſnīa. ff. de re iudic.imperatores. ⁊. Cde trāſac. ſub p̄textu. nec exceptio ꝑemptoria locū hꝫpoſt ſnīaꝫ niſi appellatū ſit. C. ſer.reſcin. nō poſſ. l. ij.⁊ s. de fi. inſtru. cūioānes. Itē iureminoris ſubuenitur eccleſie in hac exceptione. s. de ininteg. reſti. c. i. ⁊. c. auditis. ſed hoc non fuit petitum. It̓non poteſt opponi ſententia ſi fuit oſtenſa iudicibus⁊ ip̄i eam reprobauerunt. veluti nullam. jͣ. c. ꝓxi. ff. de cōpen. quod in diem. §. i. Item etiā in alio caſu tenet ſententia ꝯͣ res prius iudicatas. ſi queſtio ſit an ſit iudicatum vel non. ⁊ ſi iudex ꝓnūciat iudicatū nō eſſe reſcindit̉ prima ſnīa. ff. q̄ ſen. ſi. ap. reſcin. l. i. in prin. Item inalio caſu nō tꝫ ſnīa ꝯͣ res prius iudicatas. vt in negocōpb̓lico. ff. de re iudi. imꝑatores. ⁊ in alio caſu. ff. de iur̄iu.admonēdi. Itē vbi ꝟtit̉ ꝑiculū aīe tꝫ ſnīa ꝯͣ primā etiam ſi on̄dat̉ ſnīa in iudicio .s. e. c. lator. ⁊. c. ꝯſanguinei.vin. Sꝫ vr̄ ꝙ iniuria fuit facta iſtis mōachis qͥ obijciebant ſententiam. quia non fuerunt admiſſi. iſti monachi appellauerunt a iudicibus qui tulerunt ſententiamSed in cauſa appellationis vt dictum eſt poteſt opponi exceptio peremptoria omiſſa in prima cā. gͦ iſti debebant audiri in ſua exceptione. Io. dixit ꝙ hec decre. loctur in eo caſu cū ſcit aliqͥs ſe hr̄e exceptōnem rei iudicate. ⁊ in fraude ⁊ dolo eā omittit volens fatigare aduerſariū ſuū. al̓s ſi ignorabat hāc exceptōꝫ ſibi ꝯpetere. bene pōt eā tūc opponere qn̄cunqꝫ. qꝛ tūc nō retractaturſecunda ſentētia. immo nulla ꝓnunciat̉. Hoc qd̓ dicitio. nō colligit̉ aliqͦ mō ex iſta lr̄a vel in deciſa. nec ꝓdeſt.Un̄ dicas ꝙ non audiunt̉ monachi vt obijciāt ſentēciā etiā ſi ꝟa fuit. qꝛ monachi appellauerūt a iudicibꝰan̄ ſnīaꝫ occaſione lr̄aꝝ. q̄ non valebāt auctoritate qͦrūvolebāt poſt li. ꝯteſt. iudices recuſare ẜm ꝙ ſatis pꝫ perhāc decre. in prin. ⁊ in ꝑte deciſa colligit̉. vbi hͦ exp̄ſſe d̓rꝙ mōachi iſti appellauerūt. qꝛ iudices nō admittebātrecuſatōes. ⁊ qꝛ dicebant ſecundas lr̄as valere. ⁊ ita receſſerūt ꝯtūaciter non expectata ſnīa. ⁊ talis appellationulla fuit. ſꝫ a ſnīa diffinitiua nō fuit appellatū. necletiam poterāt. qꝛ ꝯtūax nō audit̉ appellans. ij. q. vi. §. ſuntqͦꝝ. ⁊ hec ē cā qͣre nō admittunt̉. ⁊ imputēt ſibi qͥ nō oppoſuerūt ſnīaꝫ coram iudicibꝰ ſi valebat. ⁊ qꝛ bn̄ficiumreſtitutionis non petierunt. qꝛ admiſſi fuiſſent. vt dictum eſt. s. ⁊ ꝙ dicit ſententia cōtra res prius iudicatasnon tenet. locum habet quando in iudicio allegatur ⁊oſtenditur ſententia. tunc ſi iudices nolunt admittereſnīaꝫ. dum tn̄ teneat ſententia ⁊ iudicant ꝯͣ primā ſententiā nulla ē ip̄o iure. nec ē appellare neceſſe. ⁊ ſic loqͥt̉ij. q. vi. §. diffinitiua. ꝟ. itē ſi ſentētia fuerit ⁊c̄. ⁊. C. qn̄ ꝓuo. nō eſt ne. l. i. ⁊ ibi Ioan. aliter intelligit hanc decre.