viꝝ. ⁊ hec appellat̉ affinitas. qꝛ ꝯͣhit̉ ex eo. qꝛ extranea perſona venit ad finē gnaͣtiōis alteriꝰ vt dicit tex. in. l. nō facile.in. §. affines. ff. de gradi. ⁊ vide glo. ſuꝑ arbore affinitatis.ſꝫ inter maritū ⁊ vxorē nulla ꝯͣhit̉ affinitas. al̓s nō poſſet eēmatrimoniū īter eos. ſūt .n. ipſi affinitatis cā. vt no. ī p̄alle.locis. ⁊ rō huiꝰ dicti ē qꝛ ꝑ cōnubiū vir ⁊ vxor efficiūt̉ vnacaro iō vxor cōicat marito ſuos ꝯſanguineos ⁊ eꝯͣ vir vxori. ¶ Secūdo noͣ ꝙ inter ꝯſāguineos viri ⁊ ꝯſāguineosⁱ vxoris nulla orit̉ ꝓximitas nullū vinculū. vn̄ abſqꝫ oī peccatolicite īter ſe ꝯͣhunt mr̄imoniū. ¶ Ultimo noͣ ⁊ tene mēti ꝙ cōſuetudo nō pōt habilitare īhabiles lege canonica ad ꝯͣhendū mr̄imoniū. ¶ Cōtra qd̓ oppo. de. c. i. ⁊. c. ſuꝑ eo. d̓ cogſpi. ⁊ sͣ. eo. c. qd̓ dilectio. So. dicit gl. fi. ꝙ ꝯſuetudo pōt ībabilitare alias habiles vt in ꝯͣrijs. ſed nō habilitare aliasībabiles. vt hic. Ui. dat duas ſo. p̄ma ꝙ ꝯſuetudo hn̄s fomentū iuris ātiqui pōt īhabilitare ꝯͣ ius nouū. ⁊ ſic loquūt̉ꝯͣria vt ibi dixi. ſecꝰ āt vbi ꝯſuetudo nulla lege iuuat̉ vt hic.Scd̓a ſo. ē ꝙ ꝯſuetudo pōt īhabilitare. qꝛ inhabilitatio eſtonus. nō aūt habilitare qꝛ ē honor. viij. q. i. ī ſcripturis. idēvoluit Goff. ī effectu dicens ptātē ꝯͣhendi poſſe reſtrīgi ꝑcōſuetudinē ſꝫ nō laxari. Hoſt. dānat iſtas ſol. dicens ꝙ ẜꝫeas plus oꝑat̉ cōſuetudo vbi eſt debilior. nā qn̄ inhabilitateſt ꝯͣ ius diuinū ⁊ ꝯͣ ius canonicū. qn̄ hīlitat ē ꝯͣ ius canōicūſꝫ ẜꝫ ius diuinū ⁊ ſic ẜꝫ illaſ opi. ſoīa ꝯſuetudo vꝫ ꝯͣ ius cāonicū ⁊ diuinū. ſꝫ qn̄ eſt iuuata lege diuīa nō pōt vicere legēcanonicā qd̓ ſonat in abſurdū. exē plū ſi cōſuetudo hꝫ vt inqͣrto gradu poſſit mr̄imoniū ꝯͣhi. hec cōſuetudo eſt ẜꝫ legēdiuina vt. sͣ. c. ꝓxi. ⁊ ꝯͣ legē canonicā tm̄. ⁊ nō valet ẜm illaꝫopi. ſi v̓o hꝫ cōſuetudo vt in ꝗnto gradu nō poſſit mr̄imonium ꝯͣhi hec cōſuetudo ē cōtra lege diuinā ⁊ canonicā q̄ permittūt tale matrimoniū. ⁊ tn̄ valet hec cōſuetudo ẜm illamopi. vide tu qd̓ dixi in. d. c. ſuꝑ eo. ⁊ puto ꝙ hec rō Hoſti.paꝝ valeat. ⁊ ſuſtinēdo rōnē glo. dico ꝙ cōſuetudo īhabilitās pōt eē rōnabilis. habilitās v̓o nō. qꝛ pͥma eſt īducta adcaritatē ampliandā vt hoīeſ potiꝰ ꝯͣhāt cū extraneis qͣꝫ cuꝫcōſāguineis vt āpliet̉ viciſſitudo caritatis. nā ꝑ hanc rōnēmatrimonia fuerūt īterdicta īter cōſanguineos. vt plene hr̄in. c. i. xxxv. q. i. ſed ī ſcd̓o cāu cōſuetudo ē ꝯͣ bonos mores⁊ ꝯͣ bonū caritatis ī eo ꝙ relaxat ꝓhibitionē īter cōſanguineos. cōſuetudo aūt vel ſtatutū ꝯͣ legē nutrientē bonos mores nō vꝫ vt in. c. fi. de cōſue. ⁊ nō bar. in. l. oēs populi. ff. d̓iuſti. ⁊ iu. Itē nō ē veꝝ ꝙ in pͥmo cāu cōſuetudo diſponatꝯͣ legē diuinā ⁊ canonica. qꝛ lꝫ ius canonicū ⁊ diuinū ꝑmittant matrimonia ī ꝗnto gradu. nō tn̄ p̄cipiūt vt ꝯͣhant vt inl. nō ꝗcꝗd. ff. de iudi. ⁊ in. c. cōſuluit. d̓ of. del̓. ſꝫ in ſcd̓o cāucōſuetudo de directo diſponit ꝯͣ p̄ceptū canonis. iō aliud īpͥmo cāu qͣꝫ in ſcd̓o. Itē cōſuetudo pōt īterpretari ius diuinum ſicut ex. vt noͣt Inno. in. c. fi. de confue.Nō valet diſpēſatio obtēUla CI Ca. ta a papa ſuꝑ mrimonio īter ꝯſanguineos ꝯͣcto ſi ibi cā falſa ſit exp̄ſſa niſipoſtea ea papa ꝯfirmaret. h. d. ẜm veꝝ ⁊ cōem ītellectū. pͥmo recitat diſpēſationē. ⁊ eā tacite dānat. ſcd̓o ibicū tn̄. tolerat diſpenſationē ex cā. ¶ Caſus lr̄alis. Quidā nobilis ꝯͣxit matrimoniū cū quadā muliere que ip̄m cōtingitv. gradu ꝯſāguinitatis. de qͣ filiā vnicā ſuſcepit. tādē mortuafuit poſt mortē filie ſupplicatū fuit do. pa. vt fauore filie qͣꝫde illa ſuſceꝑat: diſpēſaret vt inſimul poſſent remāere: ⁊ ſicallegata falſa cā diſpenſauit vt inſimul remanerēt. Ep̄s loci viſa indulgētia. obtenta ex cā falſa. dubitauit vtꝝ poſſentp̄textu hꝰ indulgētie ſic remāere ſignificauit hoc do. pa. addēs ꝙ ex ſeꝑatōe illoꝝ magnū ſcandalū īminebat. Rn̄detpa. ꝙ ip̄e poterit diſſimulare vt remaneāt in copula ſic contracta ꝑꝑ graue ſcādalū qd̓ īminebat ſi ſeꝑēt̉. Ber ¶ Nō pͥduas cās diſpēſandi ſuꝑ mr̄imōio ꝯͣhēdo ſeu ꝯͣcto i gradilege canōica ꝓhibito. prīa qn̄ ex tali mr̄imonio de facto cōtracto ſoboles ē ſuꝑſtes. vn̄ fauore filioꝝ ī tali mr̄imōio diſpēſat̉. qd̓ ītellige ſicut dixi ī. c. cū hr̄et. de eo ꝗ dux. ī ma. qͣꝫpol. Scd̓a cā ꝑ ꝑ ſcandalū euitandū. vn̄ hodie quotidie papa diſpēſat īter ꝯſanguineos ꝑꝑ bonū pacis futuꝝ vel ſcā
xxvij.De ꝯſangui. ⁊ affi.Tua nos.Quia circa.
dalū ēuitādū ⁊ hec cā ſufficiēs ē nedū poſt mr̄imoniū ꝯͣctuꝫſꝫ an̄. qꝛ ꝑꝑ ſcādalū recedēdū ē a diſpōne iuris poſitiui. vtin. c. ij. de no. ope. nū. Noͣ ſcd̓o ar. optimū ex tex. ꝙ narrata in īpetratiōe debēt vificari ꝑ ip̄m īpetrātē. ſi gͦ īpetrās diſpēſationē narrat plures cās oꝫ eū pͥmo illas vificare. vndeonꝰ ꝓbādi nō īcūbit opponēti. de quo vide ꝑ Io. an. in. c.vnico. de lit. ꝯt. li. vi. ⁊ in addi. ſpe. de clā. de ſpō. pꝰ pͥncipiū¶ Itē noͣ ꝙ vitas narratoꝝ ē ꝯſiderāda ẜm tꝑs īpetratiōisno .n. ſufficit narrata pͥus fuiſſe v̓a vel poſt īpetrationē vificata. h̓ .n. ille impetrās habuerat filiā nō tn̄ eā habuit tꝑe īpetratiōis. ⁊ intellige qn̄ v̓itas cāꝝ narrat̉ de pn̄ti. ¶ In gl.fi. nō duo ſing. ex iſta glo. pͥmo ꝙ ſurreptio in exp̄ſſiōe falſecāe viciat diſpēſatiōeꝫ ip̄o facto. ⁊ lꝫ gl. hūc articulū diſputet allegādo aliqͣ iura q̄ faciūt in ar. ego tn̄ allego tex. aꝑtū īc. ij. in fi. de fi. p̄ſb. li. vi. vbi aꝑte ꝓbat̉ ꝙ diſpēſatio ē nullanō ſolū ꝑ ſurreptionē in expͥmēdo. ſꝫ ēt in veꝝ tacēdo. namdeteſtabilius ē falſū expͥmere qͣꝫ veꝝ tacere. ⁊ tn̄ diſpēſatiocorruit ex taciturnitate. ⁊ idē dicit in qͣlibet gr̄a ſeu pͥuilegiovt le. ⁊ noͣ. in. c. ad audiētiā. el. ij. de reſcrip. ſecꝰ ē in lr̄is impetratis ad lites. ille .n. ex ſurreptōe nō ſūt ip̄o iure nulle ſꝫꝑ exceptionē ānullāde. vt noͣ. in. c. ceteꝝ. ⁊. c. plerūqꝫ. ⁊. c.ſi aūt. de reſcrip. rōnē diuerſitatis dico in. d. c. ad audientiāAd ꝯͣ. allegata in pͥn. gl. dicit hoſt. ꝙ ponūt cāus ſpāles ꝓpter fauore in eis ꝯtētū. ſꝫ tu dic ſpāliꝰ ꝙ in. c. ex ꝑte cā falſa fuit impulſiua ⁊ nō final̓. nā cā finalis ingrediēdi religionē ē dei ẜuitiū. ⁊ ſic nō fuit peccatū in cā finali. Itē reſpectulegati dicimꝰ ꝙ ſi tal̓ cā expͥmit̉ q̄ ſi eſſet falſa teſtator nullomo legaſſet nō valet legatū. vt in. l. cū tale. in. §. falſaꝫ. ⁊ qd̓ibi noͣ. ff. de ꝯdi. ⁊ de. ſꝫ regul̓r cā falſa nō viciat. qꝛ cā nō coheret legato vt ibi. Ad. §. ſemel. dic ꝙ ꝓcedit fauore libertatis qꝛ ſemel ꝯceſſa nō debēt reuocari. ſꝫ in diſpenſatōe vl̓alia gratia ſemꝑ p̄ſumendū eſt pͥncipē fuiſſe motū ex cā exp̄ſſa. vt in. c. cū adeo. sͣ. de reſcrip. ⁊. c. poſtulaſti. e. ti. ¶ Sꝫq̄ro ꝗd ſi motu ꝓpͥo papa diſpēſat vel aliā gr̄aꝫ cōcedit nūꝗd falſitas ꝑ eū exp̄ſſa habeat viciare gr̄aꝫ. aliꝗ dubitarūt.ſed ego ſimpl̓r tenerē ꝙ ſi talis eſt cā qͣ tacita vel exp̄ſſa vl̓ n̄exiſtente papa gratiā nō cōceſſiſſet tūc viciat̉. qꝛ lꝫ motꝰ ꝓprius excludat ſurreptionē nō tn̄ firmat gr̄am ꝯͣ intentionēcōcedentis. ita notabil̓r ſentit Io. an. in. c. ſi motu ꝓpͥo. dep̄bē. li. vi. ⁊ vide ꝑ do. de ro. deciẜ. xlv. ⁊ alibi dixit noͣbil̓ gl.in cle. ſi romanꝰ. de p̄bē. ꝙ motꝰ ꝓpriꝰ nihil oꝑat̉ vltra caſus in iure exp̄ſſos. ⁊ h̓ nō ¶ Scd̓o noͣ ex glo. ⁊ tenebis ſēꝑmēti ꝙ tolerātia ⁊ diſſimulatio pͥncipis in actu a iure ꝓhibito inducit diſpēſationē cuiꝰ ꝯͣriū vr̄ ꝓbare tex. in. c. cū iādudū. in fi. sͣ. de pbē. vbi dicit tex. ꝙ multa ꝑ patiētiā tolerāt̉.Do. an. dicit h̓ aliqͣ pulchra v̓ba. Aut .n. cōſtitutio pape apͥncipio cōiter nō tenet̉ ip̄o papa ſciēte ⁊ tolerāte. ⁊ tūc tolerātia excuſat a peccato ꝓ hoc qd̓ noͣt gl. iiij. di. ī. §. leges. ⁊ īc. i. de tre. ⁊ pa. ⁊ in. c. cū multi. xv. q. vlt. Aut a pͥncipio aꝗbuſdā recipit̉ ⁊ a ꝗbuſdā nō. ⁊ tūc tolerātia nō excuſat apeccato. ad hoc. d. c. cū iādudū. hoc ego ītelligo ⁊ limito qn̄maior ꝑs populi receꝑit. nā tunc peccat minor ꝑs nō obẜuādo. ſecꝰ eꝯͣ qn̄ minor ꝑs ppli obẜuaſſet ⁊ maior ꝑs nō recepiſſet. nā ī cōſuetudīe inducēda attēdit̉ maior ꝑs ppl̓i. ⁊nō qd̓ facit minor ꝑs vt noͣt Io. an. in. c. fi. de cōſue. in gl. fi.⁊ idē in tractatu de cōſuetudine in. c. circa ꝗntū. Aut cōſtōpape a pͥncipio fuit recepta cōiter ſupple vel a maiori ꝑte.qꝛ idē ē vt. sͣ. dixi. ſꝫ ſi ex poſtfacto aliꝗ trāgrediunt̉. ⁊ tuncaut papa ſpecifice ſcribit ꝙ vult certū actū tolerare ſeu diſſimulare. ⁊ tunc tal̓ diſſimulatio hꝫ vim diſpēſationis. ⁊ iſte ēꝓpͥe cāus huiꝰ. c. nō ē enī veriſil̓e ꝙ papa citra diſpēſatōeꝫmādaſſet iſtos tolerari ī peccato ꝑꝑ ſcandalū ꝯͣ. c. ij. de no.oꝑ. nū. Aut papa nihil ſpecifice ſcribit. ⁊ nō vr̄ diſpēſare. ⁊ſic loꝗt̉. d. c. cuꝫ iādudum. qd̓ ego ītelligo veꝝ niſi papa diſpēſaſſet cū iſtis trāſgreſſoribꝰ circa aliquē actum tāqꝫ habilibꝰ. ad hoc facit. l. barbariꝰ. ⁊ qd̓ ibi noͣ. ff. de off. p̄to. etidē dic ꝑ oīa quo ad ſtatuta ep̄i.Teſtes ꝗ de cōſāguinitate deUA HOS. ponunt cōputarionē debēt inciꝑe a ſtipite vel germanis. Communis diuiſioDD D iij