PARS II. De meritorum

E diſcuſſione. DiS VI.

penitētie. ac ip̄e abutit̉ eo. Anſelmus de meditatione ad cōcitandū timorē. O lignū aridumet inutile eternis ignibus dignū qͥd rn̄deb̓ inilla die cum exiget̉ a te vſqꝫ ad ictū oculi om̄etempus viuendi tibi impenſū qͣliter a te fuerit expenſū. Tūc quippe cōdemnabit̉ quicqͥdfuerit inuentū oꝑis & ocii ſermonis et ſilētiivſqꝫ ad mīmā cogitationē. etiā ꝙ vixiſti ſi nōfuerit ad dei volūtatē directū. Bern̄. Non eſttibi tempꝰ vite impenſū qd̓ nō exigat̉ a te qͣliter ſit expenſū. Idē. Nihil p̄cioſius tꝑe. ſꝫ heuhodie nihil vilius reputat̉. Idē. Sic̄ nō ꝑibit capillus de capite. ſic nec ꝑibit momētuꝫ de tꝑe.qͥn ſcꝫ a te requirat̉ ratio illius. Naꝫ inter oīacreatā videt̉ nihil fere acceptabiliꝰ tꝑe. qꝛ ī viiomomēto poſſent peccatores lucrari pluſqͣꝫ valeāt infiniti mūdi .ſ. aīas ſuas. In modico tꝑeſibi dato ad penitendū poſſūt hoīes facere tātam pn̄iaꝫ ꝙ futura ſupplicia euitarēt. & eterna bona obtinerēt. Sil̓r dānati qui ſūt ī infernō ſi daret̉ eis hora temꝑis ad penitendū. ſic̄dat̉ nobis in pn̄ti. poſſent tantā pn̄iam in eaagere. ꝙ ineternuꝫ nō ꝑirent. Ideo d̓r. ii. coꝝ.vi. Ecce nūc tempus acceptabile &cͣ. ſcꝫ ad miſericordiā obtinedā. ad gram inueniendā. adgloriā ꝓmerendā. Ideo dicit apoꝰ. Gal̓. vi. Dūtempus habemꝰ oꝑemur bonū. qꝛ tempus qd̓modo habemꝰ pro nobis erit ꝯtra nos. Tren.pͥmo. Vocauit aduerſū me tempus. Vſurariiqui ita large mō vendūt tempus qui iā ſūt ininferno vellent emiſſe vnū momentū temꝑis.de mille mūdis ſi haberēt ꝓ pn̄ia agenda. vthic habere poſſent. De hac materia infra de inferno de aggͣuatione boni amiſſi. ¶ Srxto debonis tꝑalibus. Ecc̄es. xii. In bonis ſit cor tuūet ſcito ꝙ pro om̄ibꝰ his adducet te deus ad iudiciū. ꝓ deliciis. diuiciis. honoribus. De diuiciis dicitur. Iob. xx. Diuitias quas deuorauiteuomet. & de ventre eius extͣhet eas deꝰ. Apo.xvii. Quantū fuit in deliciis. & quantū glorificauit ſe. tantū date ei tormentū & luctum.Ideo dicit̉ villico. Luc̄. xv. Redde rationē villicationis tue. iam em̄ nō poteris villicare. Etnota ꝙ diuitie bonoꝝ erūt ꝓ eis in iudicio. tāqͣꝫ aduocati eoꝝ. pͣs. Beatus hō qui mi. & cō.diſ. ſer .ſ. in iu. &cͣ. Diuitie autē maloꝝ erunttanqͣꝫ aduocati cōtra eos. Iac̓. v. Argentum &aurū vr̄m eruginauit. & rubigo eoꝝ erit vob̓in teſtimoniuꝫ. Et poſt. Theſaurizaſtis vobisirā in nouiſſimis diebus. Itē abac̄. ij. Ve qͥ congregat malā auaritiā domui ſue. vt ſit ī excello nidus eius. Et poſt. Lapis de pariete clamabit. & lignū qd̓ ē inter iūcturas edificioꝝ. Cōera. bene erogata ꝓ hoīe bn̄ allegabūt tho. iiiiQuō potueris eſto miſericors. Et poſt. Premium bonū tibi theſaurizas in die neceſſitatis.qm̄ elemſina ab oī pct̄o et a morte liberat. &nō patiet̉ aīam ire in tenebras. Fiducia ē corādn̄o elemoſina Vn̄ refert. Ioh̓. elemoſinariꝰ.ꝙ cū pauꝑes eſſent in quadā ciuitata ad ſoleꝫinceperūt dr̄e qui eſſent boni elemoſinarii. &qui nō. Et cū dicerent. ꝙ quidā diues erat ibi

petrus noīe. cuius elemoſinā nullus eoꝝ vnquā receꝑat. vnus eoꝝ firmauit ꝙ ab eo extorqueret eliam. qui vadens ad oſtiū eius tam:ſepe et improbe petiuit ꝙ ille tedio affectꝰ proiecit ei panē ſiligineū. ſūptū de maſſa que defurno apportabat̉. quē pauꝑ gaudens defertalijs et lucratꝰ eſt qd̓ firmauerat. Demū dictꝰdiues egrotās rapit̉ ad iudiciū. ī quo videt oīafacta ſua appēdi in vna lāce ſtatere. & teterrimos ſpūs oīa facta ſua ei improperātes. & eūaccuſātes. Ex oppoſito vidit quoſdā albos &lucidos dolētes. quia nihil inueniebāt boni infactis ſuis. qd̓ in alia ꝑte libre ponerēt. Tunc.quidā apportauit ſiligineū panē q̄ꝫ pauꝑi dederat. & poſuit in alia parte libre. & cōponderauit mala. Tūc dictum eſt ei. reuerte̓ et augead ſiliquā iſtā. alioqͥu nō euades manus hoꝝQui extunc factus eſt abſtinēs. pius et miſeri.cors. Et cū iret ad theloneū occurrit ei quidānauta nafragus nudus rogans vt ei veſtē daret. qui exuta veſte ſua dedit ei. quā ille vendidit nō audēs eā portare. ꝓpter p̄cioſitatē. Qd̓audiēs petrꝰ flebat ſe indignū. vt veſte ſua veſtiretur pauꝑ. Cui ī nocte apparuit dn̄s. gr̄asagens indutus veſte ſua. de hoc ꝙ ſic afflictuꝫmiſeria in frigore veſtierat. Poſt hoc cepit hanelare ad pauꝑtatē dicens bt̄os eſſe pauperesVendidit aūt cūcta ſua. deditqꝫ pauꝑibus excepto vno ẜuo ſuo qͣꝫ emerat qͣdragīta aureisquē vocās iuramentū eius accepit ꝙ eiꝰ p̄ceptis obedirꝫ. Tunc p̄cepit ei ꝙ eū ad nundinasducerꝫ et vēderet. & p̄ciū pauꝑibus daret. Iurans ꝙ ſi hoc nō facerꝫ eū ip̄e barbaris venderet. & ſi eum venderꝫ. eū libeꝝ faceret. Obhoccōpulſus ẜuus duxit eū in irl̓m. vēdidit eumcuidā argētario. cui ẜuiuit in coqͥna multis annis. A ẜuis eiꝰ ſepe verberatꝰ & vituꝑatus &afflictus. ip̄e in oībus deo gr̄as agebat. or̄oniinſiſtens. & labori. Dn̄s aūt eius vidēs eiꝰ patientiā & deuotionē. dicebat ei ꝙ abiret liberqn̄ vellet. qui hoc nolebat. Cū affligeret̉ autēa ſeruis dn̄i ſui. quidā argētarii cōſtantinopolitani agnouerūt eū. qͥ vidēs ſe nō poſſe late̓.venit ac portitorē domus ſurdū et mutū. p̄cipiens vt aꝑit & curaret̉. qd̓ ita factum eſt. Illeaūt fugiēs n̄ inuenit̉. ſꝫ viſo miraculo penitētẜui demiuria illata. ¶ Septīo debemus redderationē de oībus oꝑibus bonis et malis. ecc̄es.xii. Cūcta que fiunt ſub ſole adducet deus adiudiciū. et ꝓ om̄i errato. Ro. xiiii. Om̄es ſtabimus ante tribunal xp̄i. Itaqꝫ vnuſquiſqꝫ nr̄mꝓ ſe rationē reddet. ii. coꝝ. v. Om̄s nos manifeſtari oportet an̄ tribunal xp̄i. Et poſt. Vt recipiat vnuſquiſqꝫ ꝓut geſſit in corꝑe ſiue bon̄ſiue malū. Yſa. xlvj. Ego aūt oꝑa eoꝝ & cogitationes eoꝝ venio vt iudicē. pͣs. Cum acceꝑotempus. Ego iuſtitias iudicabo. Dn̄s em̄ iudicabit et maīfeſtabit quā intentōe et affectōneattētione. & in quo ſtatu oꝑa facta ſūt. Bern̄.Si iudicabit dn̄s iuſtitias. quō ergo in iuſtitias. Cognoſcet̉ em̄ dn̄s iudicia facies qui nuncignorat̉. iniurias patiens. ¶ Octauo. r eddere