Pars. Vi. De Deſperatōne.Diſtinctio.

contingit deſperatio. Inquantū hiis bonis aliquis male utit̉. ab eis occaſionē accipiēs deſperādi. Item ſciendū ꝙ in damnatis eſt deſperatō. Nouerūt em̄ impoſſibilitatē reditus ſui adbeatitudinē. uel ad ueniā vnde iam nō ſunt īſtatu ſperādi. ꝙ aūt nō ſperāt uel deſꝑant. nōimputat̉ eis ad culpam ſꝫ ad ſue damnatōniscumulū & penam. Sicut & in ſtatu uie ſi qͥsdeſꝑaret de hoc ꝙ nō eſt natus adipiſci. uel ꝙnon eſſet debitu adipiſci nō eſſet peccatū. puta ſi medicus deſꝑaret de curōne alicuiꝰ infirmi. uel ſi deſꝑaret ſe fore papatū uel magnasdiuitias adepturū.Arca ſcd̓m ſcilicet utrū peccatū deſꝑatōnisApoſſit eſſe ſine infidelitate. Sciendū ꝙ fides & infidelitas ꝑtinēt ad intellectū. Spes etdeſperatō ad appetitū. Cōtingit aūt habentērectam eſtīationeꝫ intellectus in ul̓i circa motum appetitiuū non recte ſe habere corruptaeius eſtimatōe ꝑticulari. ſicut habet̉. iii. de anima. et inde eſt ꝙ aliqͥs habens rectā fidem inul̓i deficit ī modo appetitꝰ circa ꝑticularia. corrupta eius eſtimatōne ꝑticulari ꝑ habituꝫ uelpaſſionē. Sicut ille qui fornicat̉ eligēdo fornicatōnem ut ſibi bonū ut nūc corruptā hꝫ eſtīationem in ꝑticulari. cū tn̄ in eo remaneat uera eſtimatō ẜm fidem ſcꝫ ꝙ fornicatō ſit mortale pctm̄. Similit̓ aliqͥs retiuendo in ul̓i uerāeſtimatōem fidei ſcꝫ ꝙ uere eſt ī eccleſia remiſſio pctōꝝ poteſt pati mnotū deſꝑationis ſcꝫ ꝙſibi in tali ſtatu exiſtēti non ſit de uenia cōſequēda ſperandū. corrupta eius eſtimatōne circa ꝑticulare. et ꝑ hunc modū pt̄ eſſe deſꝑatioſine infidelitate ſic̄ et alia peccata mortalia.Irca tertiū ſcꝫ utrum deſꝑatio ſit maximūpctōꝝ omnium. Sciendū ꝙ peccata q̄ opponunt̉ uirtutibꝰ theologicis ẜm genus ſuūſunt om̄ibus peccatis alijs grauiora. qꝛ cū uirtutes theologice habeāt deū ꝓ obiecto. peccata eis oppoſita directe & principalit̓ importātauerſionē a deo. In quolibet aūt peccato mortali principalit̓ ratō mali et grauitas eſt ex hocꝙ auertit a deo. Si eī poſſet eſſe conuerſio adbonum commutabile ſine auerſione a deo qͣꝫuis eſſet inordinata non. eſſet peccatum mortale. et ideo illud quod primo et per ſe habetauerſionem a deo eſt grauiſſimum inter peccata mortalia. Virtutibꝰ aūt theologicis opponunt̉ infidelitas. deſꝑatio. & odiuꝫ dei. int̓que odiū dei & infidelitas deſperatōni ꝯparētur inueīentur ẜm ſe quidē. .i. ẜm rōni ꝓprieſpeciei grauiorā. Infidelitas em̄ ꝓuenit ex hocꝙ ip̄am dei ueritatē hō non credit. Odiū uerodei ꝓuenit ex hoc ꝙ uolūtas hoīs ip̄i diuīe bonitati cōtrariatur. Deſꝑatio autē ex hoc ꝙ hōnon ſe ſperat bonitatem dei ꝑticipare. de quopatet ꝙ infidelitas & odium dei ſunt ꝯtra deum ẜm qd̓ in ſe eſt. deſꝑatio autē ẜm qd̓ eiusbonū ꝑticipatur a nobis. Vn̄ maius pctm̄ eſtẜm ſe loquēdo nō credere dei ueritatē. uel odire deū. qͣꝫ deſperae̓ cōſequi gl̓iam ab ip̄o. Sꝫ ſicōꝑetur deſperatō ad alia duo peccata ex ꝑti

noſtra. ſic deſperatō eſt ꝑiculoſior. qꝛ ꝑ ſpemreuocaniur a malo. & introducimur ī bona ꝓſequēda. Et ideo ſublata ſpe irrefrenate: hoīeslabunt̉ in uitia. & a bonis laboribꝰ retrahuntur. Vn̄ ſuꝑ illud. ꝓu̓. xxiiii. Si deſperauerislapſus in die anguſtie minuet̉ fortitudo tua.dicit glo. Nichil e execrabiliꝰ deſꝑatione. quāqui habet in generalibꝰ huius uite laboribus& qd̓ peius eſt in fidei certamīe cōſt antiam ꝑdit. Et yſid̓. in libro de ſummo bono dicit. ꝑpetrare flagitiū aliqd̓ eſt mors anime. ſꝫ deſperare ē deſcēdere ad infernū. Vlterius notanduꝫꝙ deſꝑatio principalit̓ & ſpecialit̓ orit̉ ex accidia. pōt tn̄ aliquo mō oriri ex luxuria. quod d̓clarat̉ hoc mō. Obiectū enim ſpei eſt bonū arduū poſſibile uel ꝑ ſe uel ꝑ aliū acquiri. Spesergo de beatitudīe obtinēda pōt in aliquo deficere duplicit̓. Vno mō quia non reputat utbonū arduū. Alia mō qꝛ nō reputat eā ut poſſibilē adipiſci. uel ꝑ ſe uel ꝑ aliū. ad h̓ aūt ꝙ bona ſpūalia nō ſapiūt nobis. q. bona uel nō uideant̉ nobis magna bona p̄cipue deducimurꝑ hoc ꝙ affectus nr̄ eſt infectus amore delcātionum corꝑalium. inter quas p̄cipue ſunt delectatōnes ueneree. Nlſā ex affectu haꝝ delcātionū cōtingit ꝙ homo faſtidit bona ſpūalia& nō. ſperat ea. q. bona quedā ardua. & ẜm h̓deſꝑatio cauſat̉ ex luxuria. Ad hoc autē ꝙ hōbonū arduum nō eſtimet ut poſſibile ſibi adipiſci ꝑ ſe uel ꝑ alium ꝑducit̉ ex nimia deiectōne. que qn̄ in affectu hominis dn̄at̉. uidet̉ eiꝙ nūqͣꝫ poſſit ad bonū releuari. Et qꝛ accidiaeſt triſtitia quedā abiectiua ſpūs. Ib̓ per huncmodū deſꝑatio ex accidia gn̓atur. Nam bonū& arduū etiā ad alias paſſiones. ꝑtinēt. undeſpālius orit̉ ex accidia. pōt tamen oriri ex luxuria rōne iam dicta.Arca quartū ſciendū ꝙ multa ſunt q̄ nosIdebēt mouere ad deſꝑationis flagitiū deteſtandū. Primo quidem exempla pietatis &mīe diuine circa pctōres uolentes penitere. utdauid. ii. Reg̓. xii. Manaſſes. ii. ꝑal̓. in fine.Math̓. ſicut patꝫ de uocatōne eius. Marh̓. ix.Marie mago. Luc̄. vij. Latronis. Luc̄. xxiiii.Pauli. act̉. ix. De hac materia nota ſupͣ de gͣdibus & effectibꝰ mīe dei. Sil̓r. infra. de pnīaItē. infra. de ꝯtritōe. Sil̓r de cōfeſſione. Scd̓meſt miſericordie dei immēſitas. pͣs. Miſericordie eius non eſt nu̓s. gen̄. xxxiii. Minor ſumcūctis miſeratōnibꝰ tuis. Bern̄. Maior eſt deipietas qͣꝫ q̄uis iniqͥtas. Ecōtra dicebat chaymgen̄. iiii. augͥ. Deus nr̄ miſericors eſt ꝑatus ſaluare clemētia quos nō poteſt ſaluare iuſtitiaIdem. Quaſi ſcintilla in mari ſic om̄ia peccata cōparata miſericordie dei. De hac materiaſupͣ. de gradibꝰ miſericordie dei. ¶ Tertiū eſtbeate marie immēſa miſericordia q̄ eſt aduocata nr̄a & ſpes nr̄a. Mat̉ gratie & mīe. ecc̄i.xxiiii. Mater pulchre dilectōnis & timoris &agnitōnis & ſancte ſpei. In me om̄is gr̄a uie& ueritatis. in me omis ſpes uite & uirtutis.¶ Quartum quod ſuadet ſpem & diſſuadeꝫ