Druckschrift 
2 (1843)
Entstehung
Seite
16
Einzelbild herunterladen
 

16

sissimo cruorc perfusus, locus, ubi poni meruit dominicisepulchri fundamentum, et locus, quem resurgens Christus amortuis suae resurrectionis gloria multipliciter illustravit, alien-arum subvertitur imperio nationum. Quis igitur, nisi ferreumpectus habens, vel adamantis durissimi cor gerens, terrae illinon aperiat viscera pietatis ‘i Quis non provocetur ex intimis,quis non accendatur ad iram, et animetur audacter ad actumdebitae ultionis ? Absit, ut miles sancti sepulchri relinquatarma rubigini. Absit, (B) ut animum neget victoriae, cumnon desit victoribus corona gloriae. Milites cniin Christi, quicontra infideles arma sumunt, quam secure, quam sancteproelia Domini sui et sponsae ejus ecclesiae proeliantur, qui-bus metuendum nequaquam sit aut de hostium caede pecca-tum aut de sua nece periculum, quando quidem mors proChristo ferenda sit vel inferenda. Miles inquam talis etsecurus interimit, aut interit securior, quia et sibi praestatobsequium cum interit, et Christo cum interimit, neque dumoccidit malefactorem homicida, sed ut ita dixerim malicida,et plane vindex et defensor reputatur Christianorum. In morteenim pagani Christianus merito gloriatur, quia Christus glori-ficatur. Expergiscimini ergo, milites strenuissimi, et ad ul-ciscendam Dei nostri injuriam et populi Christiani opprobriumconsurgite ad instar quondam robustissimorum Machabaeorum,et occisis aut profligatis perfidis in Christianae reipublicaehaereditatem Domini reducere studete. Et quidem illatis quis-que suis subditis injurias ulciscitur, et Dei sui non vindicabitinjurias tam atroces ? Ad haereditatem quilibet suorum manusinvasorum extendi non sustinet, et patienter liaereditatis domi-nicae tanto tempore detentores sustinebit ? Ne igitur, quicrucem adorant, in Crucifixo dissimulent, quod juste non tole-rarent in homine. Pungat ergo mentes et animas vestrascontumelia Redemtoris, et zelus fidei ejus corda accendat, etnequaquam formido retrahat ab hoc gloriosa pugna, in quasemper est victoria et perpetuae gloriae corona.

Orationis finis. Oratione hac finita regratiabantur mihi militesplurimum, et se ad terrae sanctae redemtionem paratissimos essedicebant, dummodo reges, principes et duces Christiani populieodem zelo accensi praecederent, sine quorum motu nemo ad