Theologo-Canonicje. 147

„ go difceffio partis infidelis a fideli tantae vir-,, tutis erit, ut matrimonii vinculum, quod in-j, fidelitas non diffolvit, diffolvat ? „

XXI. R. Jufta caufa erit folvendi vinculummatrimonii, quia, accedente ifta circumdantia,docet Apoftolus partem fidelem non effe lubjec-tam iervituti, cui tamen ellet maxime lubjec-ta, fi aliud matrimonium contrahere ipfi nonliceret. Nec ideo difceffio partis infidelis a fide-li tantae virtutis erit, ut matrimonii vinculum,quod infidelitas non diffolvit, diffolvat: led eritconditio fine qua non , five erit conditio, quapofita, folvetur aut folubile fiet, & qua nonpofica, firmum manebit matrimonii vinculum.

XXII. Profequitur differtator: ” Sane fi hoc,, Apoftolus voluilTet, claris verbis expreffiffet :„ legi enim clarae per verba ambigua non dero-» gatur.,,

i^s. Principium hoc abfque ulla haefitatione ad-mitto , fed difficultas eit in fubfumpto. Undeenim probat, prout ei, utpote adtori, incumbicprobandum , quod clara non fint verba Apo-itoli ? An forte dicet textum illum diverfaspoffe explicationes pati ? Producat ergo catho-licos feriptores, textum illum diverfimode inter-pretantes, & quorum talis fit authoritas aut nu-merus , ut vel faltem docftum aliquod de clari-tate verborum Apoftoli poffit dubium generare.At hoc non prceftabit umquam, cum omnestheologi, interpretes & canoniftae, textum illumintelligant de folutione vinculi conjugalis.

XXIII. Sed quid dixi catholicos feriptores 7Vel ipfimet (quod maxime notandum} haereti-ci, quos certo non movit authoritas Gratianiaut lnnocentii III., & qui nos, id effc catholi-cos, ubi poffunt, accufant & carpunt, hac inparte a nobis non diffentiunt, ita, ut, fi eorum

' Ks