6
gegeben: Lluius inHn.it, UsAiuus tlliHNÄS lors nntriossseolokinö, Huo in nninsro gurs rsosukstur 6c inslntg.Ooininn Uriuoöp>s LruuIviosuUs. Dnloitliinn sUautsm nntrinis axpnllatio, Huia inatsrno ukksetuip>roxiuia slt nntrix, 6c p>g.Iosrs luots tiAniüent Zu-Izsrnationis inocisrntionLin. ?ovst auteinUriucopstun Loolölms iüavi Auksrimtious lins eruclelitate,6c importit üvanAsIiuin populis". (Zeit- und Ge-schicht-Beschreibg. d. Stadt Göttingen, II. 501 s.)
Corvin, das vornehmste Werkzeug bei Einfüh-rung der Reformation, wurde in seinem Wirken durchO. Burghard Mithoss, den Canzlcr Justus von Walt-hausen, welchen O. Luther der Herzogiu 1540 selbstempfohlen, und über den Melanchthon an Burghardschrieb:
„RoAgvit ins ins uoktsr gmiens IV8WL, keribgkongtus Ugmslsnkis, vt libi litsrns gü Vs clgrsm. Du-p!t sniin gstitum liki gcl tngnr gmisitigm pgtsüeri. Insogclsmis. noktr-g smplius clsssnnio vixit, so gugmgugmattigit pkilolopkigs Ituclis, tgwsn poktsg opsrgm cloüitinri sinili, Isä gü icl gstiunxit optimos morss 6c pists-tsin Dkriltignnm, gnocl pgusi prs.slsrtim in sg pro-ksskions Igsinnt. Domplsotsris iZitur iplnw smantsr,ut snotoiitgts tun eowmsnclgtior lit".wesentlich unterstützt. Außerdem waren dabei der Hof-richter I). Justus Gobler, Joh. Cocius, sowie derPräceptor Erichs d. I., Heinr. Campe, und Anderethätig. (Zeit- u. Gesch.-Bcschrbg. d. Stadt Göttingcn,II. 533 f. — Baring, Leben Corvins 47.)
Burghard hatte schon in Erfurt die evangelischeLehre lieb gewonnen und wurde darin zu Marburgnoch mehr bestärkt. Die Zeit- und Geschicht-Beschrci-bnng der Stadt Göttingen meldet ferner S. 529 f.:„ ... emd werden wir bald anzeigen, daß die in Re-ligivns-Sachen mit Uliilixxo Äslauolitllous geführtedoi'rskxouäöucs dnrch Nitüoliii Hände gegangen,gestalt denn NelauLÜtlicur den Nitlrolziuru, wegenseiner lüruäitiou uild redlichen Uistät, sehr werth ge-halten, lind in seinen Briefen gar anmercklichc Zeug-niße seiner gegeil denselben getragenen Hochachtunghinterlassen hat, davon nur einige anführen will".
„Also schreibt er au lAitstodiurn:
nlllnltrilliings Urincipi ggito Arstins noktris vsrkis:tno guogus gmors 6c Itnäio si'Zg. nos psrpstno vells-msntsr «Zölsstor, tsgns roAo, vt tibi pörlugcisg.8, vors6c ex gnimo ts s. ins cliligi «v8o« <Zur(pl7o00lpov,xui. xoox^ss^.
„Ferner in einem andern Send-Briefe:
„Llgrillims Vir, 6c nmies sksriklims. Vt tklötan-tnr, gui tsmpsltsts fg.stg.ti portum props ssrnunt, itgIgstsri inguit Dnripiciss gmisos glivHui mosktos eon-Ipestu smisorum: 6c Issps goguisvi in tnis Isrmonikns6c iitsris, gnig ieio, ts 6c prnclsntig Ä üäs sxesUsrs,iäso tu! sollognü supiüitlimns kni, so pgnlo polt knoreäii, suin igin vos itsr inArslli ellstis".
„Und abermahl an denselbeil:
nDIsrillims vir L. giniss okgrilliws. IIuIInm pro-Iseto mafus üsens kominnm in kgo vits elts fuäioo,gngin eopnlgtionsin vsrns invoentionis Osi suin vvrgpliilotopliig, Iroe stt ngturgs sonliüsrgtions. Ilgssornnmentg oinnibus rsAnis 6c oninibus trininptiis gut»
Isro, tsgus proptsr iigs pnlsiisrrimgs virtutss tsmpsräilsxi, 6c äiÜKgrn. ^.nxilti gntsin ginorsrn srgg tsinsrnn inultis tnis oklleiis. Osus Igsigt, nt Irni naltrggmisitig in vitg nstsrng, nt ssrto lpsro, polininnsu.
„Wiedernm an denselben:
nLInrittiins vir 6c giniss sligrilliins. IlsclUitg sttrnilri rsssntist. spiltoig tua initio insntis äunii, sinninsenin sttsnt Lginsrgrins 6c gilii üosti viri ranlti inritu nnptigli üligs nisgs. Itggug enin ncl insniginIsAörstnr g (igrnergrio tun spiitolg Argviiliins loriptg,6c soniointionsin gesoininoägtgin 5is tsmporibus von-tinsns, non toluin midi lsii illis gnocpcs grgtiiliingknit illg tun Hsltorsn orgtio. Lt äs tun virtuts 6csrnciitions donoriäei Isrmonss Iseuti Innt. i)s von-lolgtions tug Argtigs tidi ggo, 6c Aguäso, tugin Ion-tontigm snm gliorum pruüsntnm nmieorum fuüienseonArners".
Diesen vier Briefen wird noch ein fünfter, dessenOriginal bei den Familien-Papieren sich befindet undvoil welchem hierneben ein Facsimile gegeben ist, hin-zugefügt'). Derselbe lautet:
I). vigrissimö vir st giniss intsZsrrims.
Luin vntisinig tng 6s dos anno IsZorom, in gni-bns dortnris, ut ss guisgus intrg sui wnnsris mstgssontinegt nso monont Hempnbliegm sine vosgtions,ssisdgm, igm instrni sns rss, gnns nuns motns sunt.Vunin vsro gädortgtionem, st tuns prodndgin et nü-lins prodo. Viäss, <jugntg sit sosiornm ciissimilitucio,Löü »os Vilium üöi orsmus, nt sunm üeslssigm etnos in es. sorvst, st Ankörnst. Ltnüig üoetringrnmgälins insäiosrig sunt in kis visinis cVsgUsniiis, <pigsutinsm non iüssipsntur novo ksllo. Nso seriptomoäsrgtissiino ?rnssigens dsorZigs vsiar>asr rssponüstgtroeissims^). Lsci oro üsuin, nt illnstrst vsritstein.Lsnö vnls et intsräum nü nos ssriks. 25. Ngf.
Vkilippus Nslgntkon.
Aufschrift: LIgrissimo viro sruäitions et virtntsprgsstgnti O. tZurskgräo Nitkobio Dostori grtis !lls-cliegs st ginioo suo egrissimo.
Außer den schon angeführten berühmten und ge-lehrten Männern, mit welchen Burghard im vertrautenUmgänge lebte, oder doch häufiger verkehrte, sind nochzu nennen: Johann Dryauder, Joachim Westphal,Courad Gesner, Otto Melandcr, Urban Nhegius,Joachim Camerarius und Georg Sabinus.
Ueber Bllrghard wird aus der Zeit- und Geschicht-Beschreibung der Stadt Göttingcu (II. 530 f.) nochFolgeildes angeführt:
„Alß uuil ferner die Hertzogin Elisabeth die Ver-ordnung gemachet, daß Nitllolzius auch uebst Eorviuoden LzcuoiZis pultoralilzus & oxaiuinistus Ualtoruur
') Ein Abdruck diescs Bricfs findet stch bei Lrstsdrnsiäer,Oorpns üstormstoiurm, Vol. VII. Lp. 10l>8, wo aber in derAnrede 8. D. tllinrissiins, und am Schlüsse des Briefs Die25 lllgii gesetzt ist; der von Melanchthon nachträglich hinzugefügteName Dsinnäer und die Adresse fehlen, für letztere ist D. LnrenräolÄitlnZbio gesetzt.
„Osinnclor in libro: Widerlegung der ungegrnndeten un-dicnstlichcn Antwort Mclanthons samt D. I. Pomcrani unbedachtenund D. Jo. Försters Lästergczcugniß wider mein Bekenntniß zuWittenbcrg ausgangcn. Königsberg 1552 . 4."
Hiernach wird vorstehender Brief am 25. Mai 1552 geschrie-ben sein.