9 (7) £

quod praeter me, quod audor tarn incircumfcriptx cö»gitationis& defiderii mei fit, quodue explere vota mcalölus perfede poflit. Ens autem illud citra dubiufn co-gitabit, aut mt dl iget , fed quid? Obiedum fibi dignis-fimum,& quid potius quam fuas perfe&iones infinitas yquae ob independentiam fuamfibi ftatim prxfentes funt,

& quas ego mihi prxftare non poffum. Quo vero fi-ne intelliget ? eo certe, qui perfedionibus infinitis eftproprius, vt nimirum perfedisfima, i.e. toelefii siolu-ptate continüo perfruatur. Quod igitur GrxciHebrxi niff, Latini Deus aut Numen appellant, iiludego dicam Ens intelligent , aut vel propter infantiammeam vfiirpare mihi fas fit, lumen aut cogitationeminfinit am , 'vohmtate fiua ex Veto poffidens perpetuo ob-teftum fibi digniffimum, i. e. pcrfechones fuas infinitas %atque infinita beatitudine ifi Doluptatis fenfu plenums*

In qua deferiptione tria fatis peripicue pereipio, i. Vo-luntatem benefaciendi, quoniam tendit ad perfedio-nes infinitas, z. infinitum perfedionum intelledum &pofieffionem, 3. beatitudinem & voluptatem infinitamexinde refultantem.

§. VII.

lam in §. V. obferuaueram, defiderium mihi ad -Qmd fic e-efie ad acquirendas perfediones, quibus deftituor, Vtfelix fim. Quas vero cum ipfe mihi dare nequeam, a tur.quo alio eas reeipiam , nifi ab eo, qui eas in origine(a) & perfeda ratione posfidet, i. e. DEO. Modus au-tem has recipiendi ex confideratione mentis mex (■vid.§5.) & naturx Diuinx (vid, §. 6J erit notitia quxdam,

qua