344

ANHANG

fecisse se iccirco, ut eum ad resülueiida sibi sua oppida et Pisas im-primis, magnam Status sui portionem, facilius allicerent. Denique sirecepissent sua, ostensuros tunc reipsa, quod modo non possunt, quosint erga vos animo, devotione, üde. Et tanto evidentius se hoc facturos,quanto recuperatis urbibus suis facti fuissent potentiores atque fortiores.Debere haec omnia superius enarrata apud gravissimum Senatumvestrum suo iuditio in excusationem facile admitti, si ut petistis, nonadhaeserunt vobis. Debere insuper ad commiserationem praesentis for-tunae suae provocare, cum nihil a se fuerit praetermissum, quin libertastotius Italiae conservaretur illaesa. Neque omnino cuiquam credendumesse, Florentinum populum magis sibi confidendum putare in Gallorumsocietate, quos natura ipsa altissimis Alpibus ab Italia separavit, quamin vicinorum Italiae potentatuum experta saepius fide. Quam ob remprecari se denuo Serenitatem tuam, Princeps optime ac Senatus clemen-tissime, ut habito inter vos super hoc negotio novo ac recentiori consilio,aliquid apertius favorabiliusque ad ea, quae superioribus literis meispetierunt a vobis, dignemini respondere. Nihil enim se a vobis expetere,nisi quod dignum existiment et vestra in afflictos dementia et sua invos olim de se optime meritos pietate. Futurum id sibi mirum in modumgratum. Vale Dux inclyte cum Senatu universo felicitate perpetua.

/*

11

U.;a

H

XIX.*1496 Januar 2. Florenz. An den Prior Bernhardin Gadulo.

Entschuldigung der florentinischen Politik. Unwahrscheinlichkeit derRückkehr Karls VIII.

. . . Florentini ita mecum loquuntur de Venetis, tantum Ulis tribuunt,tot eos laudibus in coelum ferunt, ut plurimum Ulis patriae meae nominedebeam. Si receperint Pisas et alia oppida, quod propediem futurumsperant, siquidem his diebus missus est a Rege, qui illa reslituat, tuncse ostensuros Venetis autumant, quam recto sint erga illos corde. Indi-gnos vero eos dicis, quorum annuatur votis, quoniam ipsi reiecisse no-strorum petitiones videantur, et praesertim cum petant, quae e re suasunt. Ne expectes, ut ego tibi parcam. Pro veritate enim loqui audacterdebeo. Primum quidem, si audires Florentinorum excusationes, cur nonVenetorum petitiones admiserint, forte non parvi eas penderes . . .

Sequantur hi Fraterculum, ut scribis, prout voluerint, eius monitispareant. Queri non possunt nostri, si quod isti petunt, non contra ratio-nem honoris illorum et utUitatis petunt. Ego ita confido, fore haud multopost, ut restituta Florentiae übertäte, sicut videmus, annectendi sintpariter fortissimo atque arctissimo caritatis mutuae vinculo Venetorumet Florentinorum animi . . .

Gallorum itidem Rex, quem scribis parva et sui existimatione et suo-rum gratia Parisium revertisse, non minore infortunio ex Italiae vasta-tione in patriam rediit: defuncto (ut hie affirmatur) filio eius primo-genito, immo et unico, annorum Septem, quem ex Gallia proficiscens con-stituerat heredem universorum et regni successorem. Si vivente filio non