Apologia prorum de anno 1496. ad probandum assertum Maioratum(quod & verum est, cum de successione verbum nullum con-tineat) nihil facere, iam nunc apertè fateris: nec vitupero,quod etiam in aliis partibus pro confirmatione tuae assertionisnova argumenta & subsidia in aciem producis, modo ne vicis-sim tu ægre feras, ut hæc ipsa ad lydium lapidem ipse accom-modem, & qualiter cùm in facto, tùm in iure subsistant, non-nihil examinem: scilicet ut ex collatione sententiarum tantòmanifestior & conspectior emergat veritas, cui omnes bonimerito acquiescunt.Primum † autem non video, quid ad tuam excusationemfaciat, quod paradoxa tua, & vitium in recitatione facti, seuquaestione status à te iam antea commissum, in mei Antidis-cursus initio, non nisi generaliter expresserim, quasi sufficiatea vicissim per negationem generalem refellere: Si quidem eaquę ab initio summatim & generaliter dixi, in subsequentibusper partes speciatim docui & probavi: Et sanè omnes Doctianimadvertunt, atque etiam fatentur, ex tua sententia illa ipsaparadoxa, quorum tamen non vis esse reus, necessario confe-qui: sed de his suo loco plura: nunc ad rem ipsam accedam, acprimum quidem axiomati tuo (videlicet Serenissimum Domi-num Electorem Brandeburgicum ante alios solum & quidemiustè & legitimè possidere terras litigiosas: Principem veròNeoburgicum, non tàm unà possidere, quàm detinere, hocest, in possessione esse, siue iusta, siue iniusta illa sit) aliud axio-ma oppono, nimirum neutrum iusto & legitimo titulo hacte-nus possedisse atque etiamnum possidere has terras, sed po-tius † utrunque hactenus de facto eas detinuisse, atque etiam-num aliquatenus detinere. Nihil me morantur à te adductaeleges: Eas enim per se in thesi veras perperam ad pręsentemhypothesin applicas, ut ex argumentis, quae sequuntur, & qui-dem syllogisticis, veritatis amantes intelligent.Contr