66SENTENTIARVMCum optimus quisque maxime posteritati seruiat:esse aliquid uerisimile est, cuius is post mortem, sen-sum sit habiturus. 1. Tusc.Licuit esse otioso Themistocli, licuit Epaminondae:sed nescio quomodo inhaereret in mentibus, quasi se-culorum quoddam augurium futurorum, quo quidemdempto, quis tam esset amens, qui semper in labori-bus & periculis uiueret? 1. Tusc.Pueri efferuntur laetitia cum uicerint, & puderuictos, ut se accusari nolunt, quam cupiunt laudariquos illi labores non perferunt, ut aequalium princi-pes sint? 5. de Finib.Quis tantos labores diurnos, nocturnosque domi-militiaeque susciperet, si ijsdem finibus gloriam suam, quibus uitam esset terminaturus? Sed optimi cuiusque an-mus maximè ad immortalitatem gloriae nititur. C. MaEst angusti animi atque demißi, triumphi honorematque dignitatem contemnere. Nam ut leuitatis est. InPiso. In Similib.75.Praestantes uiri nunquam tanta conati essent, quaad posteritatis memoriam pertinerent, ni animo ui-dissent, posteritatem ad se pertinere posse. Nónnemelius multo fuisset, otiosam aetatem & quietam sicne ullo labore & contentione traducere? Sed nescioquomodo animus erigens se, posteritatem semper itaprospicit, quasi cum exceßerit e uita, tum denique ui-cturus sit. Cato Maior.Sapie