un des abends henut gung up den kerkhof an dat graf öhrer verstorbenenmutter; dar sette säi sick dal un green öhre bittersten tränen. Do gaf de läiwegott der mutter de gnade dat säi spräken un sick bewegen könne. Säi fongin öhren sarke an täo kloppen un säe: »Min läiwe kind! wat grinst du dochsäo viäl un last mi näine ruhe hier in minen grawe!« »Och, mutter, mutter«,säe do Aschenpüeling; »min harte is säo swar un mine ogen sind roth vangrinen; nu du dote bist, nu hebbe ek doch näine freide un frohe stünne mehrup düsser weit; mi wör dat beste dat ek ok störwe un läige bi di in derkolen eren«; un do klage säi öhr, dat säi't säo siecht harre, dat säi nich satttäo äten kriäge, un öhre stäifmutter un stäifsüstern wören jümmer säo flätschgegen säi«. »Was man sille, min läiwe kind, un hör up täo grinen«'j säe do demutter un recke öhr en lütken stock ut'n grawe; »hier nimm düssen lütkenstock un ga hen achter use hüs, dar steit en Alhörenböm, wenn du dar mitden stocke ansieist un wünschest di wat, säo kummt ut den böme alles herut,wat du man hebben wut. Nu lat awerst ok din grinen un benimm mi de ruhenich in minen grawe.« Ans säi dat esegt harre, wörd säi stille un släip weerin öhren sarke ans värher. Aschenpüeling awerst wische sick nu de tränen af,nam den lütken stock, un weil säi den ganzen dag nicks ekriägen harre ansaschenmäos un aschenpannkäoken un hungrig was, säo gung säi achter öhrhüs un skiog an den Alhörenböm un wünsche sick wat täo äten. Do kamut den bome herut suer un kartuffeln mit speck darawer gebraet, dat möchteAschenpüeling van allen spisen an't läiweste äten. Ans säi sick nu orntliken sattegiäten harre do säe säi: »Nu will eck ok na'r hochtit up dat königliche sloss!«släog mit öhren stocke an den Alhörenböm un wünsche sick en glatt kled unen paar näie schäoe. Kum dat säi dat wörd esegt harre, säo kam ut den bömeherut en wunderhübsch witt kled mit roen stippen un en paar schäoe, da wörenganz van golde. Do wosch sick de deern, kämme öhre haare un tog dat gladdekleed un de goldenen schäo an; säo gung säi hen na'r hochtit up dat könig-liche sloss, un ans säi in den saal tratt, verwundern sick alle lue awer dewunderschöne dame; doch niemand wusste wer säi was, ok nich öhre stäif-mutter un öhre beiden stäifsüstern.

Nu was dar up der hochtit ok en jungen riken prinz, ans däi de schönedame sach, kreg häi 'se glik täon danze her, un den ganzen abend danze häimit süss näiner ans man jüst mit öhr, un drücke öhr de hand un läit säi nichut'n ogen, wo säi gung un stund. In der morgentit, do de lue bolle na hüsgüngen, make säi sick awerst van ohne los un läip weg; häi geswinde achteröhr an un wolle säi na hus begleiten, könne säi awerst doch nich weerekriegen;man bi den graden lopen harre säi äinen van öhren goldenen schäon verlaren,den fund de prinz, un ans häi damee bi de lucht kam, sach häi dat de schäosäo lütk un zierlich was, ans häi in sinen liäben noch näinen esäen harre. »Deschöne dame mot mine weren, anders were eck nich froh!« dachte häi un gung

»94