na'n bedde; man häi könne näin oge täo däon, denn jümmer un jümmermoste häi an de schöne dame denken.

De deern was awerst van den slosse geswinde weer na hüs un ünderden Alhörenböm elopen, dar tog säi sick erst ör ole tüg weer an un läe sickdarna bi den fürheerd in da aschen; dat hübsche witte kled mit den roen stippenun de äine goldene schäo verswünnen awerst weer in den böm henm. Mit-dessen säo kam ök de stäifmutter mit öhren beiden döchtern na hüs. »Wöerstdu nu fliedig ewäsen, du Aschenpüeling, säo harrest du ok mee up de hochtitgaen könnt«, säe de stäifmutter; »da harrst du äis säen schöllt, wat dar vär'nehübsche dame was, da könne säo glad danzen un harr en slotewitt kled anmit roen stippen un schäoe, da wören ganz van golde.« Dat säe awerst destäifmutter man jüst, ümme der deern dat harte recht swar täo maken. ManAschenpüeling sweg still; säi wusste jo wol, wer de schöne dame ewäsen was.Den andern dag läit de prinz bekannt maken : häi harre gistern abenden lütken goldenen schäo efunnen, welker deern da schäo passe, da schöllesine gemalinne weren.« Häi gung mit sinen schäo hüs bi hüs, man dar wasnäine, der de schäo passen döe. An't leste kam häi ok in dat hüs der stäif-mutter. Do moste de ölste dochter den schäo an't erste anproberen; da hackenwas awerst täo lang. Do gung de mutter mit öhr henüt in de kamer, namdat bil un haue van den hacken en stück af; nu passe de schäo, de prinz namde deern vär sick up sin pärd un ret dermee na sinen slosse hentäo. Säi mostenawerst dör en grot holt, dar satt up'n bome en rabe, de räip:

»schäo vull bläot, schäo vull bläot!

et is de rechte nich, et is de rechte nich!«Do sach de prinz, dat der deern dat bläot üt'n schäon läip, dreie sin pärdherum un brachte säi weer na örer mutter un säe: »Dat is de rechte nich.hebbe ji süss näine dochter?« Nu moste de twäite dochter den schäo anpassen;der was awerst de grate teen täo lang. Do gung de mutter mit ör henut,nam dat bil un haue den teen af; nu passe de schäo; de prinz nam de deernvär sick up sin pärd un ret darmee na sinen slosse hentäo. In den holtesatt awerst weer de rabe de räip :

»schäo vull bläot, schäo vull bläot 1

et is de rechte nich, et is de rechte nich!«Do sach de prinz, dat der deern dat bläot ut'n schäon läip, dreie sin pärdherum un brachte säi weer na örer mutter un säe: »Dat is ok de rechte mcn!hebbe ji süss näine dochter mehr?« »Ja!« säe de stäifmutter, »wi hebbet darnoch säo'n Aschenpüeling, däi is awerst säo smutzig, dat säi sick vär lüen nichkann säen laten.« »Latet säi doch äis herinkuomen«, säe de prinz. Do mosteAschenpüeling in de dönzen kuomen un passen ok den goldenen schäo an unsüh dar! häi satt wie angegaten. Do kek de prinz der deern nipe in de ögenun sach nu wol, dat dat sine schöne dame van gistern abend was. Vuller

95