Mitdessen säo kämm der fräoen öhr mann weer in, un weil se säovergnügt un lächerlik utkek, säo frage de mann, wat denn passirt wöre, säisäige jao säo vergnügt ut? Do verteile säi ohne in aller freide, wo et öhregaen harre, dat dar äiner ut'n paradise wäsen wöre, de harre öhr kundschoppvan Öhren Martin ebrocht, un do harre säi ohne, weil häi in jönner weit nothlien moste, en büel vull geld un sin sönndagestüg hen eschicket. »Du gose-kopp!« schult de mann do; »da hast du di doch weer anföhren laten!« un äin,twäi, dräi kreg häi sin pärd ut'n stalle un jage grade achter den bädeler her.

De bädeler, do häi vernam, dat dar äine täo päre achter ohne ankam,wusste glik wol, wat dat täo bedüen harre, tog sick grade ganz splinternäkedut, smet sin tüg in'n graben un sprang jümmer risch in de höchte. Ans dekerel nu anjagen kam un dat sach, frage häi den bädeler, wat häi denn dartäo springen döe? »Och, du läiwe tiet!« säe de bädeler, »wi hebbet darbaben in'n himmel eben en danz eholen, un do bin eck der luken täo nahekuomen un bin herdal efallen; nu kann eck noch jümmer den rechten sprangnich edräpen, dat eck dar weer henup kuome.« Do frage ohne de mann, »of hiernich eben äine mit'n bündel tüg värbi egaen wöre?« »Ja wol!« säe de bädeler,»jüst eben is häi hier värbi elopen, häi keek sick alle ogenblick ganz ängstlikenümme, of ok wer achter ohne ankam un ans häi dat pärgetrappel höre, läiphäi grade dar in dat buschwark henin.« »Denn weset säo gäot un holt äismin pärd,« säe de kerel, »denn säo will eck'n wol kriegen,« gaf den bädelersin pärd täo holen un läip in dat gebüsch henin. Ünderdess tog aber debädeler flink sin tüg weer an, sette sick up den kerel sin pärd un jage weg,säo grade ans häi man könne.

Min läiwe kerel sochte nu dat ganze buschwark dör, aber häi sochte unsochte un könne niks finnen, un ans häi nu weer terügge kam, säo was sinpärd wege mit sammt den manne, däi et harre holen schöllt. Da sach häiwol in, dat häi an eföhrt was, un ärgere sick, dat häi nu doch noch eben säodumm ewesen was ans sine fräoe, da häi jümmer vär'n gosekopp ut eschullen harre.

Ans häi nu weer na hüs kam, säo frage sine fräoe glik: »No, wo is et?Hast'n weer ekriägen.« »Ja,« säe de.mann, »de arme minsche düre mi, dathäi säo viäl te drägen harre up den wien weg, darümme säo heb eck'n oknoch min pärd egiäben, nu kann häi doch ok tewielen rien un brüket nichjümmer te fäote te lopen.« Dat säe awerst de mann man jüst, ümme datohne sine fräoe niks utlachen schölle, un hat sä sin liäwe nich weer vär'ngosekopp ut eschullen, wenn sä äis wat verkehrt maoke.

Der Bettler aus dem Paradies.

(Hochdeutsch.)Eine Witwe hatte wieder geheirathet. Ihr zweiter Kerl aber schalt viel,und wenn sie was nicht recht machte, so sagte er immer »Du Gosekopp«

«3