Vita Eckenberti. 139
Non miretur lector, si, dum scribcrc volo" gesta civitatis nostrae, dc-venio ad scribendum gesta monasterii in Franckenthal. Est enim utique lausnostrae civitatis, quod tantum lumen ex ea exivit et tanta vitis, quae totbotros de se genuit b , hoc est viros illustres ex se procreavit etc.]
Igitur conflucntibus ad reverentiam tanti coclicolac presbyteris et dia- 5conibus, quoniani talis mullitudo sine Providentia spiritualis patris esse nonpoterat, adierunt plenum sapientiae virum, consilium cius super eligendopastore requircntes. Nominavcrunt etiain pcrsonarn, ad quam animi omniumerecti detinebantur. Ille vero timcns pcrsonarn aliunde pctitam detrimentofore non incremento novac plantationi, animos novarum rerum cupidos pa- «•terna commonitione 0 compescerc studuit, doncc in propria congregatione perDei misericordiarn aliquis proveniret d , qui huius laboris sarcinam portare ido-neus esset. Ut vero cognovit mcntes 0 omnium aliorsum tendere et sua con-silia gravia videri, acquievit f multitudini, sed damno omnium, qui non con-senserant sapicntiori. Elegerunt enim quendam nomine Berdolphum Sprenges- isbacensis» ecclesiae canonicum 1 , qui in pastorali constitutus officio partesfecit in populo, accipiensque pcrsonas nobiliores provcctioresque sublimavit,debiles autem et idiotas' 1 contemptibilius iusto praegravavit. Inde murmura.Inde rixae. Inde aemulationes et his similia oriebantur, occultabantur tarnenutcunque, donec suo ductu sorores in monasterio earum reclusae sunt, soquod minus Franckenthal dicitur. Evoluto temporis aliquanto articulo, post-quam Berdolphus 1 supradictus vidit, non se, sicut voluit, a dctrectantibushonorari, et exteriora negotia magis consilio domini Eckenberti quam suoamministrari, maluit locum dimittere quam in regendo sudare nee tarnenproficere. Absolvit ergo omnes a sua obedientia, venerabili domino Buggoni s.sWormatiensi episcopo cura animarum resignata. Dimisso Interim propriaehbertatis arbitrio sapientiorum, qui inter eos erant, procurabant officio etbeati viri amore paterno. Quamvis enim Eckenbertus laicus erat, et humil-limorum humillimus apparebat, nullus tarnen praesumpsit aliquid pro terroredefendere, quod illius agnovisset discretioni displicere. Reverebantur eum 30iuvenes, honorabant eius sanetitatem seniores; quiequid ipse diffinierat, illuduniversi quasi pro lege tenebant. Talis unanimitas fulgebat in fratribus eteadem sanetio et charitatis observatio coruscabat in sororibus, inter quasRichlindis, quondam uxor k Eckenberti 1 , mmistra non magistra esse decernens,obedientior eunetis, rationabilior universis, confortabat debiles, consolabatur 85pusillanimes, dissidentes coarguit, ex obstrepentibus obedientissimas fecit.Ipsa mater pacis et concordiae, ipsa corroboratrix diseiplinae, ipsa donumcoelitus habuit, ut, si magistra™ iubente aliquam rem distribuit, inter distri-buendum quaedam abundantia suecrevit. Talibus columnis subnixa utraquecongregatio institit divino servitio, deprecans talem sibi concedi pastorem, qui *o
a ) volo fehlt in den Hss. >>) 1: gerit. c ) 1: primum coraraunicationem.
V 1: pervenire. °) m. fehlt bei 1. f) J: aequiotam. 8) 1 : Sprengeres-
oatensis. h) 1: ideotas. ') 1: Bertholdua. k ) u. fehlt bei 1. J ) 2:
«eckenberti. m) x : magistro.
1 Im Gedicht Bechtolf; dieser war Canonicun in Sprmgiersbach Eheini. K. tbWittlich.