132 Vita Eckenborti.

habente, coepit beatus adolescens ad scripturarum fluenta liberius recurrere,et si quae olim patris timore neglecta fuerant, studuit sitibundus recuperare.Interea iuvenis pulchra lanugine malis coeperat obnubi, tum matris blandisvictus verbis, multiplici coepit stipatorum comitatu lionorifice incedere. Per-

5 actis in talibus aliquot diebus, coepit eum tentare ad uxorem ducendam; sedpraebens ad haec a matri surdas aures, operabatur bonum ad omnes, incedensper vias sanctorum ecclesiae b , nummos 0 autem pauperibus pedes sibi occur-rentibus d proiecit, ex hoc laudari ab aliis fugiens, ut sie oecultus 8 remaneret.His et similibus mater et amici angustiati timentes eum iam monaclium fu-in turum fortiter apud eum instare coeperunt ut vel saltem coneubinam acci-peret, eratque tunc nobili viro Rutgero l cognato Eckenberti ancilla 2 , quaepulchra facie, sed nobilior et pulchrior inorum honestate, coepit eius oculisplacere. Quod ut mater sensit, coepit omnibus modis efficere, ut legitimasnuptias celebraret. Sed ille eam cernens non esse liberam, a domino suo

16 eam semel et iterum redemit. Interea mater eius diem clausit extremum,Eckenbertus autem omni ad se patrimonio contractu, coepit paterfamilias esse,pulcherrimas equitaturas et vestes pretiosas cum auro radiantibus armis habere.Amicorum suorum interim pendulae exspeetationis animi erant, quid namagere proponeret f , cum foris probi militis officia hominibus exhiberet, coram

so Deo autem potius monachus aut clericus regularis apparerets. Utique cleri-cus non habitu aut professione, sed opere et huius vocabuli interpretatione.Nee amisit Privilegium supernae habitationis ex cohabitatione huius mulieris,quam habebat causa propagandae prolis, non desiderio humanae delectationis.Genuit autem ex ea duos filios, quorum alter Wolframus in diaconatus or-

25 dine, alter Cuno vocatus in ordine b subdiaconatus, ambo in canonica di-strictione; postea cum patre conversati digne admodum, ante transmigratio-nem venerabilis patris sui ambo in domino mortui sunt'.

Quadam autem vice cum centurio 3 quendam de sua curia gravissimecaptum torqueret et preeibus eum liberare non posset, statim, missis servis

:io suis, pauperem de manu illius eripuil, et in dotnum suam introduxit. Cen-turio dum k se ulcisci cuperet, orta est seditio populi contra eum, ut fugeretin monasterium saneti Petri et ibi pluribus diebus latitaret. Sed dum aliquieum vi conarentur inde eripere, vir sanetus obstitit, malens ei parcere quameum ferire. Mediante autem seniorum consilio, pacem, quam rogabat 1 , ultro 1 "

35 a ) 1: hoc. b ) / n. 2: ecclesias. c ) 2: numero«. '1) 1 u. 2: pau-

peres p. s. oecurrentes. e ) / u. 2: occultum. f ) 1: proponebatur. 8) 1:

apparet. '') alter Cuno v. in o. fehlen bei 1. ') folgt im MK [Caput XXVIIIj.

Quomodo centurio quendam coepit de curia Eckenberti, (|uein EckenbertUH fecit rapi demanu sua. In der 1h. 2 ist hier die Note * bei lAidewig II , 78 eingeschoben.

40 k ) /: cum. ') /: rogabatui'. m ) /: ultroneus; 2: ulturus.

1 Im Gedicht: Rüdiger. • Im Gedicht Rinlind genannt, bei Sclvannat,

Monumenta vetera 1. c. Kihndis. :l Dal Gedicht nennt ihn den Richter Werner.

Kaufmann 1. c. p. 2y Anm. 1 weist auf den Grafen Wcrnher hin. Nun nennt dieVita Eckenberti den Kaiser Lotluxr. Dieser urknndcl zum ersten Mal in Wmins45 3. Nor. 1IJ5, St. 3227. Graf Wemlter war aber im Jahre 1123 sclton gestorben, s.Uli. 11 p. 716. folglich Jcann hier nicht von ihm die Rede sein, oder man miisste mitKaufmann l. c. p. 29 Anm. 2 entgegen der bestimmten Angabe der Vita annehmen,dass der Kaiser eher Heinrich V. gewesen sei.