ILI.
O primū ſic ꝓceditur. videtur ꝙ deus poſſitcognoſci ꝑ creaturas ab hoīe. Roma. j. Inuiſibilia dei a creaturā mūdi ꝑ ea que facta ſūtintellecta ꝯſpiciūtur. creatura q̄dam mundid̓r homo ẜm expoſitionē magiſtri. gͦ ꝑ creaturaꝫ ab homine p̄t cognoſci. Pͣ Uidetur ꝙ ab angelo poſſit cognoſci. cognitio enī dei ꝑ creaturas fit ꝑ hoc ꝙ videturdiuina bonitas relucens in creatura. ſꝫ angelus cognoſcit diuinaꝫ bonitatē relucere in creaturis. gͦ cognoſcitcreatoreꝫ ex creaturis. Pͣ Uidet̉ ꝙ bruta nulli enī fitp̄ceptum niſi ei qͥ cognoſcit p̄ceptū. ſꝫ Ione. iij. d̓r ꝙ d̓us p̄cepit vermi ꝙ ꝑcuterer ederā. ergo p̄t cognoſcere diuinū p̄ceptū vermis. gͦ ⁊ p̄cipientē deū. Cōtra om̄iseffectꝰ ducens in cognitione cauſe ſue eſt aliqͦ mō ꝓportionatus ſibi. ſꝫ creat̉e nō ſūt ꝓportionate deo. gͦ ex eisnō p̄t hō in dei cognitionē venire Pͣ Uidet̉ ꝙ nec homo peccator Ambro. dicit inducēs illud Mat. v. Beati mūdo corde. ſꝫ qͥ mūdo corde ſūt deū videbūt. ergoalij nō videbūt. neqꝫ enī indigni deū videbūt. gͦ neqꝫ hiqͥ deuꝫ videre noluerit poterit deū videre. ℟. creatura eſt effectus creatoris. ⁊ qꝛ cauſa habet cognoſci ꝑ eſſectum. id̓o deus habet cognoſci ꝑ creaturā. ſꝫ ad cognitionem dei ꝑ creaturas duo exiguntur ſcꝫ ꝙ cognoſcēspoſſet aliquo mō caꝑe deum. ⁊ ꝙ ꝑ creaturas in eiꝰ cognitionē deueniat. ꝓpter pͥmi defectū bruta nō poſſuntcognoſcere deū ex creaturis. qꝛ non ſūt capatia diuinecognitionis: ꝓpter defectum. ſed beati nō cognoſcūt deum ex creaturis. qꝛ vidēt deū ꝑ eſſentiā. cognoſcunt tn̄eum in creatura. ſicut ⁊ deus ſeip̄m videt in creaturisrep̄ſentatū. ⁊ ideo cognitio ꝑ creaturas eſt tm̄ hominūviatoꝝ ⁊ eſt cōis bonoꝝ ⁊ malorū. primū gͦ ꝯcedendūeſt. Ad ſcd̓m de angelo dd̓m ꝙ qͣꝫuis cognoſcat diuinam bonitatē relucere in creatura nō tn̄ ex creatura venit ī creatorē. ſed ecōuecſo. Ad tertiū de verme dd̓mꝙ p̄ceptum dei nō venit ad vermē vt app̄henderet rationē p̄cepti. ſed diuina ꝟtute mota ē eius eſtimatiua adcōplēdum illud qd̓ deus diſponebat. Ad qͣrtum oīseffectꝰ ⁊cͣ. dd̓m ꝙ ideo nō ducit in cognitōem ꝑfectamip̄ius ſed imꝑfectam. Ad qͥntum dd̓m ꝙ Ambro. loquitur de cognitione dei ꝑ eſſentiā q̄ erit in patria.D ſcd̓ꝫ ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ꝑ creaturas ī cognitionē trinitatis ph̓i deuenerūt. Dic̄ enī Ariſto. ī prin. ce. ⁊ mū. ⁊ ꝑ hūc qͥdē numeꝝ ſcꝫ ternariū adhibuimꝰ noſip̄os magnificare deuꝫvnū eminentē ꝓprietatibꝰ eoꝝ q̄ creata ſūt. Pͣ Mercurius termigeſtus dicit vnꝰ genuit vnuꝫ ꝓpter ſuijp̄iamorē. monas monadē genuit ꝓpriūqꝫ ī ſe reflexit ardorē. gͦ trinitatē cognouit ſꝫ nō niſi ꝑ creaturā. ergo ⁊tPͣ Aug. dicit li. ꝯfe. ꝙ ip̄e legit in quodā libro platonis totū illd̓ ī pͥn. erat ꝟbū ⁊cͣ. vſqꝫ ad locū illū. v̓bū caro factum. in qͥbus ꝟbis diſtinctio ꝑſonaꝝ expͥmit̉. gͦ vtPͣ Ip̄e recitat in li. ꝯͣ qͥnqꝫ hereſes de hermeydepriꝰqͥ fecit librū qͥ d̓r verbū ꝑfectū ī qͦ ait. h̓ ē filiꝰ dei benedicti ⁊ bone volūtatis qͥ hūano ore enarrari nō p̄t. PͣSybilla vt ait Augꝰ li. de ciui. dei dicit ip̄m verum cōgnoſcite dn̄m dei filiū eē. gͦ hn̄t ph̓i cognitōem diſtinctionis ꝑſonaꝝ. ſꝫ non niſi ꝑ creaturas gͦ ⁊cͣ. P In aīarōnali ē ymago dei ꝑ qua diſtincte repſentatur vnitaseſſentie. ⁊ trinitas ꝑſonaꝝ: gͦ ꝑ ip̄am trinitas p̄t cogͦſci.Pͣ Exo. .viij. d̓r ꝙ magi platōnis defecerūt ī tertio ſigno. ⁊ exponit glo. qꝛ defecerūt ph̓i in cognitōe tertieſone ſpūſſancti. gͦ duas ꝑſonas ſaltē cognouerūt Cōtra Heb̓. xj. Fides ē ſub̓a reꝝ ſperādaꝝ argumētū nonapparētiū. ſꝫ deū eē trinū ⁊ ſcꝫ vnū ē articulꝰ fidei. gͦ nōē apparēs rōni ℟. ph̓i nō potuerūt deuenire ꝑ creatū
ras ad cognitōeꝫ ꝑſonaꝝ qͣꝫtū ad ꝓpria. deuenerunt tn̄qͣꝫtū ad appropriata. cognouerūt enī ī deo potētiā ſapiētiā ⁊ bonitate nō tn̄ pr̄eꝫ ⁊ filiū ⁊ .ſ.ſ. Et rō huiꝰ ē. qꝛ deus nō hꝫ reſpectuꝫ cauſe ad creaturas rōne ꝓprioꝝ. ſedrōne appropriatoꝝ. ⁊ ideo ī cognitionē dei qͣꝫtū ad apꝓpriata deuenerūt ph̓i ꝑ creaturas ſic̄ ex effectibꝰ ī cauſam. nō aūt qͣꝫtū ad ꝓpria Rō huiꝰ ē. qꝛ tm̄ cognoſcit̉ d̓vnaquaqꝫ re qͣꝫtū ad ſe extēdit mediū ꝑ qd̓ cognoſciturcreature aūt fuerūt mediū ꝑ qd̓ ph̓i ī cognitōem creatoris deuenerūt. ſcd̓o aūt mediū deficiēs ē ⁊ īꝑfecte deuꝫrep̄ſentās. potuerūt tn̄ deuenire ꝑ reuelatōem a deo ſiue a demone factā ſiue ꝑ doctrina alteriꝰ ſicut d̓r platolegiſſe libros legis ⁊ ꝓph̓aꝝ ꝑ quos aliqualē cognitōeꝫtrinitatis hr̄e potuit. Ad primuꝫ de ꝟ̓bo ph̓i dd̓m ꝙn̄ intēdit ph̓s trinitatē ꝑſonaꝝ ī deo ponere. ſꝫ qꝛ ī oībꝰcreaturis apparet ꝑfectio in ternatio. ſcꝫ ī principio medio ⁊ fine. ideo ẜm ꝯmē. antiqui honorabāt euꝫ ſacrificijs ⁊ or̄onibus triplicatis. Ad ea q̄ obijciebantur d̓ꝟbis ph̓oꝝ dd̓m ꝙ per doctrinam vel reuelationeꝫ adh̓ venerūt nō ꝑ rōnis inqͥſitōem. Ad ſextum dd̓m ꝙimago aīe pōt ꝯſiderari vel vt res vel vt imago. primomō p̄t cognoſci a ph̓is. ſcd̓o mō p̄ſupponit cognitiōemtrinitatis cuiꝰ ē imago neutro tn̄ mō ꝓpter imꝑfectiōeꝫſui ſufficiēter ducit ī cognitōem trinitatis. Ad ſeptimū dd̓m ꝙ magi pharaonis dicūt̉ defeciſſe ī cognitiōeappropriati ſpūiſancto .i. bonitatꝭ. qꝛ bonitatē non cognouerūt qͣꝫtū ad potiſſimū eiꝰ effectū .i. incarnatōeꝫ etredēptione. vel qꝛ nō tm̄ intēderūt veneratiōi bonitatꝭdiuīe qͣꝫ etiā imitati non ſūt ſicut veneratiōi potētie ⁊ſapientie.D tertiū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ nō in oī creaturaſit veſtigiū trinitatꝭ creatoris. Sil̓itudo enīveſtigij diuidit̉ ꝯͣ ſil̓itudinē imaginis. ſꝫ q̄dācreature ſūt ī qͥbꝰ ē ſil̓itudo imaginis ſicut inhoīe. gͦ ī illis nō ē veſtigiū Pͣ Quelibet ꝑs veſtigij eſtcreatura. ſi gͦ ī qͣlibet creatura ē veſtigiū. gͦ in qͣlibet ꝑteveſtigij ē veſtigiū. ⁊ ſic ē abire ī infinitū PͣDic̄ bern̄.Modus charitatꝭ ē nō hr̄e modū. gͦ charitas cū ſit creatura nō habebit modū ſpēm ⁊ ordinē. ⁊ ſic idē ꝙ priꝰGDicit Amb̓. ī examo. Lucꝭ nat̉a ē vt nō ī nūero neqꝫ in pōdere ⁊ mēſura ſit ſic̄ alia creatura. In his auteꝫtribꝰ attēdit̉ veſtigiuꝫ ẜm Aug. gͦ nō ī qͣlibet creaturaeveſtigiū dei. Cōtra Sap̄. xj. Oīa ī numero pōdere ⁊menſura diſpoſuiſti. Pͣ Angꝰ in li. de natura boni loquēs de modo ſpecie ⁊ ordine ait. Ubi enī hec tria magna ſunt magnū bonum ē vbi ꝑua ꝑuū vbi nulla nullū. ſed oīs creatura eſt aliqd̓ bonum. gͦ oīs creatura hꝫhec tria. ℟. dd̓m ꝙ veſtigiū eſt imꝑfecta ſil̓itudo imꝑfecte ducēs in cognitōem eius cuiꝰ eſt ſil̓itudo vt patꝫin veſtigio aīalis a qͦ metaphorice accipit̉ hoc veſtigiuꝫqꝛ creatura eſt imꝑfecta ſil̓itudo creatoris imꝑfecte ducens ī noticiā ip̄ius ⁊ p̄cipue qͣꝫtum ad cognitōeꝫ trinitatis. ideo creatura eſt veſtigiū creatoris ⁊ maxīe reſpectu trinitatis. ⁊ qꝛ creatura nullo mō imitat̉ creatoremniſi inqͣꝫtū hꝫ aliqͥd ꝑfectōis. ꝑfectio āt creature ẜm pytagorā ꝯſiſtit ī pͥncipio medio ⁊ fine. ideo ſub triplici gnerali rōne ꝑtiū veſtigij ſcꝫ principij medij ⁊ finis. diuſimode pn̄t ꝯſiderari in creatura ꝓpter multa que in ip̄aīueniūt̉ ẜm ordinē ſe ꝯſeq̄ntia vt pͥncipia nat̉e nat̉a ipꝟtus ⁊ oꝑatio ⁊ alia hmōi q̄ ẜm diu̓ſas ꝯbinatōes diuſimode ꝑtinent ad pͥncipiū mediū ⁊ finem. ⁊ inde eſt ꝙꝑtes veſtigij diuerſimode īueniuntur a ſanctis aſſignate. Ad primū veſtigiū diuiditur ⁊cͣ. dd̓m ꝙ diuiſio illa nō ē ꝑ oꝑatōem rei ſꝫ rōnis. vn̄ non ſeqͥtur ꝙ eademres nō poſſit eſſe veſtigium ⁊ imago ſed tm̄ ꝙ ẜm idem