Pſalmus xxxij.
ctuario. hͦ ē ī ſacra ſcriptura ītelligūtur plinitiōes ⁊ p̄mia vite eterne. iuxta illud Mat. xxv. Ibunt hi ī ſuppliciū eternū. iuſti āt ī vitā eternam:Cōſequenter ꝓph̓a ꝯmēorat vltiōespcc̄oribꝰ īfligēdas dicēs Teꝝ tn̄ Ilꝫad tp̄s mūdana felicitate potiant̉: tn̄Lꝓpter dolos. Iqͥbus defraudauer̄t ⁊afflixerūt īnocētes ⁊ iuſtos l. poſuiſti eis I .ſ. finē ſue ꝓſꝑitatis tꝑal̓: eosſb̓trahēdo. de preſēti vita Hoc dicitꝯͣ illud qͦd sͣ fuit īductū ad oppōituꝫde lōga vitā maloꝝ. qꝛ nō ē r̄ſpectusmortī eoꝝ Nā et aliqn̄ cōtīgit ꝯͣriuꝫex dina ordinatiōe. ⁊ hͦ ad terroremalioꝝ maloꝝ ⁊ ꝯſolationē bonoꝝ. vnde ſb̓dit̉ Cd̓ieciſti eos dū alleuarent̉..i. dū adhuc eſſēt ī augmēto ſue ꝓſꝑitatis tꝑalis. De quibꝰ poeta ait Tollunt̉ in altū vt lapſu grauiorē ruanit.De qͦꝝ ſubita ꝑditiōe adhuc admirādo ſubiūgit: Hug. Quō facti ſūtī deſolationē? ſqꝛ ī morte nullos eosiuuat. ⁊ pͥuant̉ oī felicitate tꝑali tāqͣꝫdeſolati l ſb̓ito defecerūt Ide pn̄ti vitaperier̄t ſī gehēne peal ꝓpt̓ īiqͥtatē ſuā. ſqꝛ mortui ſūt ſine finali pnīa.¶Celut ſōniū ſurgentiū ē felicitaseoꝝ Hie: Sic̄ qͥs dormiēs videt̉ ſe īſōno hre theſanros magnos auri argētiqꝫ ⁊ ſurgēs mox oīa ꝑdit. ita ⁊ hiditias ſuas ꝑdūt pꝰ hꝰ ſcl̓i vitā ī quavelut ī ſōno ꝟſati ſūt Caẜ. Ecce illa mirāda felicitas īpioꝝ ꝑuēit ad ſōniūl dn̄e ī cītate tua. ſceleſti Limaginem ip̄orum ad nihilum rediges.ſHie Qn̄ pulſātibꝰ his ianuā regnidices Diſcedite a me oꝑarij iiqͥtatis.qꝛ nō noui vos Caſſ. Impij gͦ ī illaceleſti hirl̓m nō poterūt dinis apparē ꝯſpectibꝰ Qm̄ ſic̄ ī iſto ſeculo imagine dn̄i ī ſe polluer̄t: ita in illa futura patria eoy effugies nō videbit̉. qꝛī gehēne ſequeſtrationē mittēdi ſūt.
de hͦ loco. ī noīe chr̄i ⁊ tīore ī eiꝰ exhortor vos. vt quicunqꝫ iſtas videlꝫditias ⁊ dn̄atiō ēs t̓renas n̄ hētis. nōeas cupiatis. ⁊ qͥ hētis. nō ī eas p̄ſumatis. Nō dico dānamī qꝛ eas habetis: ſed dānamī ſi de talibꝰ p̄ſumatis⁊ īflāmamī. ſi ꝓpt̓ talia magni vobisvideamī. ſi ꝓpter talia pauꝑes n̄ cognoſcatis Qui āt diues ē. hͦ mō ſit q̄p̄cipit Apl̓s Precipe īqͥt dītibꝰ huiꝰmūdi nō ſr̄be ſaꝑe: neqꝫ ſꝑare ī īcerto dītiaꝝ ſuaꝝ: ſꝫ ī d̓o viuo qui p̄ſtatoīa abn̄dant̉ ad fruenduꝫ Exhorreſcāt oēs fr̄es nr̄i dītes abūdātes pecuniā auro ⁊ argēto. familia ⁊ hōribꝰexhorreſcāt qͦd mō dictū ē. Dn̄e ī ciuitate tua imaginē illoꝝ ad nihilū redigēs Poſtqͣꝫ ꝓph̓auit ip̄ios a regnodn̄i ſb̓mouēdos: ꝯn̄r d̓ſcribit p̄miationē bonoꝝ ī p̄ſēti vita quātū ad bōgr̄e: ⁊ ī futuro qͣntū ad bona gl̓e Dicgͦ pſalmiſta ī ꝑſōa taliū Nic Quiainflāmatū ē cor meū. ꝑ durā d̓i dilectionē q̄ dilectio cōſumit carnalē voluptatē ī ⁊ renes mei cōmutati ſūt.ꝑ carnalis cōcupiſcentie r̄preſſiontq̄ viget ī renibus quātū ad maſculosvt dicit Gre. om̄. xxxij. (⁊ ego lor dilexi den ex toto corde ⁊ rp̄ſſi impetuluxurie Ideo Lad nihilū redactꝰ ſulmea reputatiōe l. ⁊ neſciui me ignrātē ⁊ īutilē r̄putaui Quāto eī hō pl̓d̓o ꝑ charitatē cōiūgit̉. ⁊ a carnalilibidīe detrahit̉. tāto minꝰ ſe reputat ꝑhūilitatē. magis ꝯgnoſcit ſuā īſufficiētiā ⁊ ignorātiā Id̓o ſb̓dit̉ Ut iumētū factꝰ ſū apud te)videlicꝫ ī ſcīe tucꝯꝑatiōe. qͥ magis excedit cognitionēhūanā. qͣꝫ hūanā brutalē l ⁊ ego ſꝑ tecu q qn̄ hō cōſiderat ſuā ignorātiā⁊ paruitatē. ⁊ ſe ꝯmittit toͣlit̓ diſpoſitiōi dīne. ⁊ ip̄e eū r̄cipit ẜᵐ ꝙ dr̄ i p̄sliiij. Iacta ſr̄ dn̄ꝫ curā tuā: ⁊ ip̄e te eſnutriet Tenuiſti manū dexterā meaHug. ꝑ gr̄am tuā oꝑantē. me diri-