Pſalmus liiii.

pͥturbationē maloꝝ. et exͣ tumultꝰ ſeculariū negocioꝝ (⁊ requieſcam? Iitͣnqͥllitate mētis guſtādo qͣꝫ ſuauis ēdn̄s Aug. Exurgit pleꝝqꝫ in aīoferui d̓i deſideriū ſolitudīs. nō ob aliud niſi ꝓpt̓ turbā t̓balationū atꝫ ꝓpt̓mores ꝑuerſos maloꝝ Et dic̄ Quisdabit mihi pēnas vt euolē. Cōuitiahoīm ferre nō poſſū. ꝑturbāt me: ſtrident ſuꝑ me dētibꝰ: accēdunt̉ ī iracūdiā: īterficiunt aīam meā. ꝓdeſſe illisnō poſſum ꝟbis meis ⁊ collocutiōe.Utinā requieſcā alicubi ſeꝑatus abeis corꝑe: ſed nō amore. forſitā ꝓdēoeis orādo. ne ꝓximi dilectio in me cōturbet̉ Dicūt iſta hoīes. ſꝫ pleꝝqꝫ ligātur ita officio vel cura vt volare n̄poſſint Si ſic ligāt̉: dicāt cū apl̓o Optabā diſſolui et eē cū chr̄o: ⁊ hͦ optimū. mane̓ āt ī carne nc̄ariū ꝓpter vosColūba delicata religata affectu: nōcupiditate. volare nō poterat ꝓpt̓ iniplēdū officiū. nō ꝓpt̓ ꝑuū merituꝫ. tn̄deſidēiū ī corde nc̄e eſt vt ſit. Nonat deſunt ꝑſecutiōes: qꝛ veꝝ ē illud.Oēs qͥ volūt pie viue̓ ī chro Ieſu ꝑſecutionē patiunt̉ In oī ꝯgregatiōemultitudīs nc̄e ē vt īueniantur maliAttēde cōſolatorem regē noſtrumchr̄m creatū eſſe īter nos Attēde qͥaduodecī ſuis miſcuit vnū quē pateretur Deus eī qͥ nouit exercēdos nosmiſcet nobis: ⁊ nō ꝑſeueraturos. autcerte ita ſimulatos vt nec īchoauerīt⁊ qͦ ꝑſeuerare deberēt. nouit eī nc̄ariūeſſe nobis vt feramꝰ malos. ⁊ ꝓficiatꝙ boni ſumꝰ Diligamus īimicos. corripiamus: caſtigemꝰ: et excōicemus.vt cum dilectione a nobis etiam ſeparemus Itaqꝫ ne amittā dilectiōisvitā: qͥs dabit mihi pēnas ſicut colūbe: ⁊ volaboret requieſcā? Quo itures? Quo volaturꝰ; aut vbi reqͥeturꝰ:Ecce elōgaui mel fugiēs ⁊ māſi ī

gies. In ſolitudīe: hoc ē: ī cōſcīa: quonullus hoīm ītrat: vbi nemo tecuē:vbi tu ⁊ deꝰ es Et ſi ſolus es ī conſcientia: nō tn̄ ſolus es ī charitate Dilectio ꝓximi te cōturbat. cum qͦ cū infirmat̉: infirmaris. cū qͦ cū patit̉: ꝯpateris Sicqꝫ ⁊ ſi intꝰ conſolaris ī cōſciētia. forinſecus conturbaris. namtribulatiōes n̄ te relinquēt Quaꝓpt̓fidelis nō ſpū vīdicte: ſꝫ zelo iuſticiedeclarās venenoſū ꝑiculū latēs ī priuati īimici corde ⁊ cōſiderās fortitudineꝫ ꝑſecutoꝝ clamat ad deū dicēs:Exaudi o deꝰ pr̄ ꝓ ppl̓o tuo orōeꝫ.qꝫdeꝰ aliqͦꝝ orōeꝫ audit ⁊ ānuit ⁊ qͦꝝdāaudit ⁊ auditas deſpicit: vt illoruꝫ qͥtꝑalia petūt ad voluptatē ẜᵐ illd̓ Ip̄epluit illiꝰ māna ad māducādū Et pꝰpauca addit Eſce erāt adhuc ī ore eorū ⁊ ira dei aſcēdit ſuꝑ eos Et ideoorādū ē ne d̓ſpiciat orōeꝫ nrāꝫ Ecc̄i.xxxv. Nō deſpiciat dn̄s loq̄lā pupilli cū effudēit qͣrelā gemitꝰ Col. Grego. ī libro qͣrto moraliū hūc ꝟſiculuꝫſic exponit Fugiēs ſe elōgat qͥ aturba deſiderioꝝ tꝑaliū in alta dei ſe cōtēplatiōe ſb̓leuat Manet ꝟo ī ſolitudine. qui ꝑſeuerat ī remota mētis ītētiōe In ſolitudīe qͥppe mane̓ ē: a ſecreto cordis deſiderioꝝ t̓renoꝝ tumultꝰexpelle̓: ⁊ vna ītētiōe et̓ne patrie ī amore ītime quietis anhelare Oēs eīqui vel illicita appetūt vel ī hͦ mūdovideri aliquid volunt: dēſis cogitationuꝫ tumultibꝰ in corde cōprimunt̉:Aliꝰ nāqꝫ iuri ſe luxurie ſb̓dit atꝫ ante mētis ocuols ſchemata .i. figurasturpiū ꝑpetrationū fingit Et cū effectus oꝑis nō tribuit̉. hoc crebriꝰ agitur ītē̄tiōe cogitatiōis: ⁊ animꝰ cecatus occaſionē nequiſſime expletiōisrimat̉ Mens itaqꝫ hec qͣi quendā populū patit̉. qui īſolenti .i. fatuo cogitationū tumultū vaſtat̉. Alius ire ſedn̄io ſtrauit. ⁊ qͥd ī corde niſi iurgia